Thoolse Emma straalt in campagne Nierstichting

Als je vraagt naar de hobby’s en het leventje van Emma valt er in eerste instantie niets op. “Ik hou van dansen en zingen en dat doe ik elke dag. Ik zit ook op Zumba en dat vind ik superleuk bij juf iris. Ook op school heb ik hele lieve juffen”, zo begint ze. Het Thoolse meisje heeft echter niet voor niets de titel Jonge Held van de Nierstichting gekregen. “Ik ben een keer verrast door K3 in het ziekenhuis voor een tv programma over de cliniclowns. De Nierstichting had dat op tv gezien en toen hebben die mensen mijn mama gebeld. Ik kreeg toen cadeautjes en mocht in het magazine van de Nierstichting staan met foto’s en een groot interview. Toen ze deze campagne gingen maken hebben ze mama gebeld of ik mee wilde doen. Ik wil graag beroemd worden en wilde het dus wel graag!”

Zwangerschap

Emma is erg enthousiast over haar deelname aan de campagne, maar de weg ernaar toe is hartverscheurend te noemen. Toch vertelt Emma daar ook over: “Toen mama zwanger was wilden papa en mama graag weten of ik een jongetje of een meisje was. Mama was 17 weken zwanger en ze gingen een pretecho maken. De verloskundige zag gelijk dat mijn niertjes en blaas niet goed waren. Toen de uitslagen van de punctie kwamen bleek dat ik verder niks mankeerde maar dat mijn nieren en blaas echt heel ziek waren. Papa en mama moesten kiezen of ze de zwangerschap wilden stoppen, want de kans was heel groot dat ik in de buik zou stoppen met plassen en dood zou kunnen gaan. Papa en mama wilden de zwangerschap niet stoppen en hoopten dat alles goed zou gaan. Iedere week moest mama naar Rotterdam om te kijken of ik nog leefde. Met 38 weken zwangerschap hebben de dokters mij uit de buik gehaald. Ik heb toen een paar maanden in het ziekenhuis gelegen en ben drie keer geopereerd. De dokters in het Sophia kinderziekenhuis hebben mijn leven gered”, zo vat Emma met mama Mariëtte samen. Emma heeft nog maar een halve nier waardoor ze iedere dag medicijnen moet slikken. Ook moet ze iedere dag 2,5 liter water drinken.

Fijn leven

Toen de Nierstichting Emma benaderde om Jonge Held te worden, twijfelde de 7-jarige geen moment. “Ik wilde Jonge Held worden, omdat je ook blij kan zijn als je nieren ziek zijn. Je ziet niks aan mij, maar ik ben wel ziek. Sommige mama’s die nu zwanger zijn en ook een ziek kindje in hun buik hebben, kunnen naar mij kijken en zien dat het allemaal toch fijn kan zijn. Aan mijn niertjes kunnen papa en mama niks doen, maar ze zorgen er wel voor dat ik een fijn leven heb”, zo vindt Emma. “Ik kan bijna alles, maar ik moet veel drinken en ik mag mijn plas niet ophouden. Als ik mijn plas wel op hou, krijg ik snel blaasontsteking en dan wordt mijn halve niertje ook ziek. Dat is supergevaarlijk, want die moet nog zo lang mogelijk goed werken. Als ik groter word moet ik een nier van papa of mama. Wanneer dat is dat weten we niet, maar waarschijnlijk als ik in de pubertijd kom”, vertelt ze.

Held

Hoewel Emma erg positief is, beseft ze wel dat haar leven er anders uitziet dan dat van leeftijdsgenoten: “Ik moet als enige tussen de middag naar huis van school om medicijnen in te nemen en mijn urine te laten checken. Ook is mijn leven is anders, omdat ik vaak naar het ziekenhuis moet en al veel operaties heb gehad. Andere kinderen zijn nog nooit in het ziekenhuis geweest. Dat vind ik niet eerlijk en dan word ik vaak verdrietig. Iedereen met een nierziekte moet blijven hopen dat de uitvinders en dokters ons ooit beter kunnen maken. Daar zijn veel centjes voor nodig en ik hoop dat veel mensen daarbij willen helpen. Ik wil ook graag gezond zijn net als alle andere kinderen uit mijn klas. Daarom hoop ik op veel steun voor de Nierstichting en wil ik daar als Jonge Held aan meehelpen.”