Galerie-T is al kwart eeuw in mijn huiskamer

DOOR ELLEN DE VRIEND

Voordat Lia de galerie opende zette ze zich ongeveer vijftien jaar in voor Terre des Hommes. In de kelder van haar huis aan de Turfkaai was een winkel en buiten stond ook altijd wel wat. Ze stopte ermee omdat er verhuisplannen waren in verband met het werk van haar man Bert. Toen de verhuizing niet doorging, is ze in de kelder Galerie-T begonnen, me de ‘T’ van toegepaste kunst. Kort daarna slokte de galerie ook de woonkamer en de prachtige ommuurde beeldentuin op en ging vandaar over naar de panden aan de Vismarkt. “We wonen dus letterlijk in de galerie. Achterin is mijn keuken en staat ook mijn wasmachine,” legt Lia uit. Zonder de betrokkenheid van haar man Bert en de kinderen Vincent en Ilja had dit nooit gekund. “Gelukkig had Bert een baan, want van de omzet van de galerie hadden we niet kunnen leven,” zegt ze eerlijk. Toch zijn de landelijke en regionale projecten en exposities die ze heeft mogen doen voor haar onbetaalbaar. Vooral de contacten met de vele kunstenaars én bezoekers zijn haar erg dierbaar.

Overspannen
“Wij krijgen veel kunstliefhebbers uit het buitenland op bezoek. Nu gaat dat, door corona, op afspraak en op anderhalve meter afstand. Kunst is een emotie en inspirerend, dat hebben mensen juist nu nodig. Tegenwoordig komen bezoekers binnen via de Vismarkt en niet meer via de Turfkaai en horen we in huis een belletje. Daardoor hebben Bert en ik nu wat meer privéruimte en dat is eigenlijk heel fijn. 2020 is voor mij ook echt een jaar van bezinning geweest. Ik probeer alles wat meer los te laten. Ik stopte met Facebook en de zondagopenstelling. Jarenlang had ik mezelf opgelegd om twee solo-exposities te bieden en een aangeklede thee waarvoor ik twaalf cakes bakte en dan nog al mijn andere bezigheden. Daardoor raakte ik flink overspannen. Dat rustiger aan doen en afstand nemen van een aantal dingen was een eyeopener voor mij.”

Punt gezet
Hoewel Lia zelf niet graag in the picture staat, heeft ze in de loop der jaren tientallen creatieve ideeën gehad om Middelburg nog beter op de kaart te zetten en mensen te verbinden. “Met Fred van Duivenvoorde heb ik de Kunst- en Cultuurroute opgezet en samen met Hans de Kuijper Middelburg VOLkoren. Er kwam een muziek- en filosofiezondag en een poëziezondag, een boekenmarkt, kunst in de openlucht en kind en kunst. Ik lanceerde Middelburg Rozenstad en de eigen roos ‘Rosa Middelburg’ en droomde ervan dat alle wijken iets met de roos gingen doen. Dat de roos zou verbinden.

Maar de roos is in Middelburg niet eens te koop, dat is zo’n gemiste kans. Het had een prachtig symbool van de stad kunnen zijn.” Hetzelfde gaat op voor het stripfiguurtje Rozebottel en zijn vriendinnetje Stokroosje, die door Lias zoon Vincent zijn ontworpen. “Naar mijn idee is er te weinig met de projecten gedaan, maar daarvoor heb je de steun nodig van de VOM. Wat ik doe doe ik voor honderd procent, daarom heb ik er voor mezelf een punt achter gezet. Wie er iets mee wil doen mag altijd bij me aankloppen.”