'De wil van het Oekraïense volk is niet te breken'

DOOR JOEP BREMMERS

De oorlog in Oekraïne woedt al bijna elf maanden, al die tijd had Volodimir alleen op afstand contact met zijn vader en moeder van 82 en 77 jaar oud. “Mijn ouders waren blij om mij weer te zien, hun wereld is erg klein geworden. Elke keer als het luchtalarm afgaat wordt de elektriciteit uitgezet en werkt dus ook de lift niet meer, en ze wonen op de achtste verdieping. Ze durven de lift ook niet meer te nemen uit angst dat ze vast komen te zitten. De centrale verwarming werkt op elektriciteit dus zitten ze ook in de kou. Ik heb ze warme kleding, handschoenen, lampen op accu’s en veel kaarsen gebracht. Daar waren mijn ouders ontzettend blij mee.” 

Schuilkelders
Eten en drinken is er nog genoeg in Lviv. “Dat wordt aangevoerd vanuit Polen, Lviv ligt zo’n zeventig kilometer van de grens. De stad is verder vol met vluchtelingen uit het oosten van Oekraïne. In de stad zijn hulpposten ingericht waar altijd elektriciteit, verwarming en internet is. Daar kunnen mensen altijd terecht om bijvoorbeeld de telefoon op te laden en contact met de familie te onderhouden. Wanneer er luchtalarm is worden alle openbare gebouwen en winkels ontruimd. De lessen voor scholieren en studenten worden dan verder gegeven in de schuilkelders.”

Raketaanval
Hoewel het in Lviv, dat in het westen van Oekraïne ligt, relatief rustig is, werd Vasiljoek toch geconfronteerd met de oorlog. “Na aankomst had ik geen echte oorlog gezien. Maar tijdens mijn verblijf is er een aanval geweest met zes Russische raketten. Het luchtalarm ging ‘s ochtends vroeg af en een half uur later hoorde ik vier ontzettend zware knallen en ik dacht: nou, dat is het dan: oorlog. Twee van de zes raketten zijn toch door de verdediging gekomen en hebben aanzienlijke schade aangericht aan het elektriciteitsnetwerk buiten de stad.”

Hoop
Hoewel de situatie in Oekraïne onverminderd zorgelijk is heeft Vasiljoek toch ook hoop. “Veel broeders en zusters vechten op dit moment aan het front om de vrijheid van Oekraïne veilig te stellen. Helaas brengt de oorlog ook veel slachtoffers met zich mee. In Lviv worden die met regelmaat met veel eerbetoon en militaire eer vanuit het gemeentehuis naar hun laatste rustplaats gebracht. Toch is de wil van het Oekraïense volk niet te breken.” Volgens Vasiljoek is er van de mythe van Rusland als grote broer niets meer over. “In de Sovjet-tijd zijn we opgevoed met het idee dat we allemaal broedervolken waren. Die mythe is nu gestorven. Oekraïne wordt nu opgenomen in de grote Europese familie die het land door deze moeilijke tijd helpt. De wil van het Oekraïense volk voor onafhankelijkheid is niet te breken. Ook voor alle mensen die het Oekraïense volk hebben gesteund wil ik een diepe buiging maken, samen zijn we sterk. Slava Oekraïne!”