Column Hanneke Marcelis: 'Tuintegels'

Als je het mij vraagt, is het een nuttige campagne. Al is het maar omdat het je aan het denken zet over de gevolgen van al die strak betegelde achtertuintjes in ons land. Zoals een gebrek aan insecten. Hittestress. En wateroverlast. Maar of het praktisch ook een succes is? Of Nederlanders door zo'n leus ook écht in actie komen? Daar had ik mijn twijfels over. Tot ik een advertentie tegenkwam van een tuincentrum dat er slim op in speelde: lever je tegel in, krijg een tuinplant gratis. Gratis. Kijk, dan heb je de interesse te pakken.

Met mijn tuintegel onder mijn arm reisde ik afgelopen weekend af naar het tuincentrum. Het was van 10.00 uur tot 15.00 uur, en ik had besloten maar vroeg te gaan. Want ja. Nederlanders en gratis. Dat is een gevaarlijke combinatie. En dat was een goede inschatting. Om 10.10 uur stond ik binnen en ik keek mijn ogen uit. Al ellebogend stonden er tientallen mensen rond het rek met gratis planten hun uiterste best te doen om de mooiste en grootste er tussenuit te vissen. En daardoor stonden alle planten binnen de kortste keren schots en scheef en door elkaar gehusseld in het rek. Niemand kon er meer wijs uit. De planten waren niet aan te slepen. Voor het bijvullen van de rekken was geen ruimte. En de stapel met verzamelde tuintegels groeide sneller dan dat ze de tegels konden afvoeren. Maar de medewerkers stonden te glunderen. Het was een doorslaand succes.

En natuurlijk kun je er kritisch op zijn. Want hoe groot is de kans dat al die mensen ook daadwerkelijk een tegel uit hun eigen tuin bij zich hadden? En dat die tuinplanten dus op plekken terecht zijn gekomen waar vroeger ook echt een tegel lag? Niet zo groot. Dat is waar. Maar dat we massaal aan het tuinieren zijn geslagen, is een feit. En dat is fijn voor de natuur in ons landje. Wat je met het woord 'gratis' wel niet teweeg kan brengen, hè?