Column Hanneke Marcelis: 'Centerparcs'

Die kneuterigheid van een weekendje Centerparcs begint al bij de planning. Want waar je voor een spannende reis alle blogs en websites afstruint om de meest toffe activiteiten en highlights te verzamelen, hoef je bij Centerparcs geen seconde over de planning na te denken. Je hoeft simpelweg alleen maar tegen iemand te zeggen dat je naar Centerparcs gaat. En dan lepelt diegene in één adem je volledige agenda op. 'Oh je gaat naar Centerparcs? Leuk. Dat wordt gourmetten. En zwemmen bij Aqua Mundo. Er is vast ook een bowlingbaan op het park? Lekker wandelen, monopoly spelen, en midgetgolven zeker?' Ja. Precies dat, inderdaad.

Het was een weekend lang met acht man op elkaars lip zitten. In zo'n huisje dat is ingericht in 1990. En waarbij je bij het neerploffen op het bed onmiddellijk heimwee krijgt naar de luxe boxspring die je thuis hebt staan. En we maakten ieder cliché waar. Ik lag uren in het zwembad. Propte me vol bij het gourmetten. Veroverde een gedeelde eerste plaats met midgetgolven. En verloor kansloos bij het bowlen. Het was niet spannend, het was niet avontuurlijk en het was zeker niet Instagram-waardig. Maar eerlijk? Het is lang geleden dat ik zo zorgeloos heb genoten. En ik ga heus nog wel een keer naar de Grand Canyon toe. Misschien zie ik de Machu Piccu nog wel. Of kies ik ervoor om die ellenlange vlucht naar Tokio te maken. Maar als ik volgende week weer de kans krijg om weer een weekend in zo'n kneuterig huisje te zitten? Dan twijfel ik geen moment. Die burgerlijke Nederlanders zijn zo gek nog niet, met hun Centerparcs.[l]