Column Hanneke Marcelis: 'Cadeaus'

Je wil iets geven dat nuttig is, en dat bij de jarige niet onmiddellijk diep in een lade belandt en daar nooit meer uit komt. Je wil iets geven dat de jarige mooi vindt. En daarmee dus voorkomen dat je op het moment van uitpakken ineens afschuw in zijn ogen ziet en zo'n ongeloofwaardig 'oh, wauw.. Leuke vaas..' te horen krijgt. En je wil niet iets onorigineels geven. 'Oh, wéér een luchtje. Altijd lekker natuurlijk. Ik zet hem bij die vijf andere, oké?' En wat je al helemaal wil voorkomen: het groepscadeau. Dat is al helemaal afschuwelijk. Dat één iemand tóch een leuk idee heeft voor de jarige. Maar dat de gezamenlijke whatsappgroep steeds voller wordt wanneer de verjaardag nadert. Want iedereen wil natuurlijk lekker gemakkelijk bij dat ene idee aansluiten. En dan moet je op de avond van die verjaardag gaan staan wachten tot je met de hele groep compleet bent. Om dan om 23.15 uur eindelijk met zestien man één broodmes cadeau te geven.

Ik zie dan ook altijd op tegen de verjaardagen van de mensen die ik écht iets goeds wil geven. Want eerlijk, voor de verjaardag van de buurman van een oude vriendin lig ik niet echt wakker van mijn slechte cadeau. Maar afgelopen week was de persoon jarig die het beste cadeau ter wereld verdient: mijn moeder. Dus geen groepscadeau's, weer datzelfde luchtje of een lelijke vaas. Maar nachten wakker liggen om het perfecte plan te bedenken. Iets origineels. Wat ze mooi vindt. En wat ze niet zomaar vergeet. Zoals een felicitatie zwart op wit, op de deurmat van heel West-Brabant en Midden-Zeeland. Lieve mama, gefeliciteerd. Dat er nog maar vele gelukkige, gezonde en gezellige jaren mogen volgen.