Column Hanneke Marcelis: 'Afval scheiden'

Van huis uit ben ik helemaal niet zo'n fanatieke afvalscheider. En ik vind mijn vijf vuilnisbakken dus ook wel wat overdreven. Maar de druk om te sorteren wordt redelijk hoog opgevoerd, wanneer je een huis koopt in een gemeente waar ze je in je kleine achtertuintje drie volwaardige containers neerzetten. Ideaal om alles in kwijt te kunnen hoor. Maar al dat gesorteer blijft toch een gedoe. En dan heb ik het nog niet over het schema waarop ze aan straat moeten. Ik heb dan wel zo'n app die me eraan herinnert wanneer welke container precies naar buiten moet. Maar die is helaas niet dwingend genoeg om te zorgen dat ik het ook daadwerkelijk onthoud. De keren zijn niet op één hand te tellen dat ik al in de auto naar mijn werk zat, en toen rechtsomkeert moest maken omdat ik bij alle buren een container buiten zag staan.

En dat terwijl ik een paar jaar geleden nog in een studentenhuis woonde waar er eigenlijk maar één optie was, en dat was gewapend met de afvalpas naar het einde van de straat lopen om alles in één en dezelfde ondergrondse container te mieteren. En vooruit. Er was dan ook wel een aparte glascontainer. Maar wanneer je al je papier en plastic in dezelfde zak mag gooien als je restjes brood en tuinafval, is de drempel om er je glas dan ook maar bij te stoppen niet zo hoog meer.

En eerlijk is eerlijk. Ik ben blij dat ik dat niet meer doe. Want afval scheiden is goed voor het milieu. En daar draag ik graag aan bij. Maar ik wacht wel met smart op de dag dat de technologie eindelijk vergevorderd genoeg is dat we alles weer op één hoop mogen gooien. En dat zo'n machine het dan gewoon voor ons sorteert. Daarover droom ik, terwijl ik antwoord geef. 'Papier rechts, plastic midden, restafval links. Groen in de witte bak. En glas in de doos in de kelder.'[l]