Column Ad Hanneman: Snuiven en beter worden! Hoe? Honderd procent O2

De ernst van de kanker was een gegeven, de consequenties niet volledig voorspelbaar, maar na een tijdje en zichtbare vooruitgang accepteerde ik de omstandigheden en kende zelfs bij tijd en wijle wat vreugde. Ik zag het als een avontuur, keek de dood diep in de ogen en riep: “Kom maar op kloothommel: ik ben jankend geboren, maar ga lachend dood”. Ik bracht daarmee de lessen van de Griekse wijsgeer Socrates, onberispelijk opgetekend door Plato – ‘oefenen in sterven om door te leven’ – in de praktijk, bedacht die ‘s avonds in bed als de weemoed en het pessimisme de overhand kregen. Ook de bemoedigende hulp van de ADRZ-verpleegkundigen en de laboranten van het ZRTI in Vlissingen, hielpen me met hun grenzeloze empathie uit de beangstigende omstandigheden. En zo spoorde ik snel over de zachte rails van de gezonde nachtrust.

Futuristisch gebeuren
Met dezelfde spanning zoals tijdens de tocht naar de eerste bestraling, reed ik over de A58 richting Goes, naar de - slechts gedoceerd met wat folderwijsheid – voor mij absoluut onbekende Hyperbare Zuurstoftherapie. Ik was kankervrij, vermeldde de oncoloog me ruim een jaar eerder, dus wat maakte ik me druk, suste ik mezelf...Ik schaamde me toen ik een filtersigaret op stak. Auto’s spookten in gematigde en hoge snelheden voor me tussen de witte lijnen. Mijn concentratie rammelde, stelde ik vast, dus rokend maande ik me naar beter opletten richting eerste confrontatie in het ziekenhuis: het intakegesprek. Ik werd gerustgesteld en geïnformeerd over wat komen zou tijdens dit voor mij futuristische gebeuren.

Monty Python
In tegenstelling tot de bestralingen, kreeg ik in de beginfase diverse deksel op mijn neus. Zo kwam ik vermoeider dan ik al was na de kankerbehandeling thuis uit de tank waarin we met een aantal mensen onder druk van veertien meter waterkolom honderd procent zuurstof inademden in vier etappes van pakweg twintig minuten met pauzes tussendoor. Overigens bleek dat meer lotgenoten met die vermoeidheidsklacht vochten. Dat zou wel overgaan na een aantal behandelingen, klonk het bemoedigend. De arts T.P. van Rees Vellinga, vertelde bij de intake dat de zuivere zuurstof (O2) de bloedlichaampjes die lui onder de geleden schade liggen tot de orde roept en maant tot herstel (eigen interpretatie) waardoor het lichaam zich kan herstellen van de geleden schade. Een Monty Python sketch over hoe een erectie tot stand kwam leverde me beelden over de werkwijze van de zuurstof. De arts begreep de vergelijking en lachte. Wij in de tank verklaarden aldus dat we daarom zo (over)vermoeid uit het vat strompelden. Die bloedlichaampjes vraten alle energie en met dat beetje wat nog over was viel niet te dealen. Na en tijdens de behandelingen herstelde ik – plechtig benoemd - ‘gestaag’. De voor mij abstracte bloedlichaampjes hervatten hun werk, die zijn dus dol op pure zuurstof.

Wind of change
In de tank fantaseerden wij lotgenoten nog wel eens met vakantie te gaan naar palmen en zon, omdat de omstandigheid in de hermetisch afgesloten tank langzaam op druk gebracht, vergelijkbaar is met een stijgend of dalend vliegtuig, inclusief druk op de oren. Op weg naar de warmte onder palmbomen, zeiden we licht schouderophalend. Ironische illusie? Misschien. Die herinnering blijft. En toen ik na de laatste behandeling met meer kleur op mijn wangen naar huis reed draaide ik ‘Sandman Angel’ van The Scorpions en onmiddellijk erna ‘Dust in the Wind’ van Kansas. Thuis herinnerde ik me Wind of Change. Spotify had het voor me.