'Bedankt, lieve opa en oma!'

Was je als kind al druk in de weer met spijkers en hamers?

“Ik knutselde wel graag als kind maar ik was meer met sporten bezig. Daarom ging ik na de middelbare school in Middelburg naar het CIOS. Eigenlijk wist ik nog helemaal niet wat ik wilde, maar dan had ik in ieder geval dat diploma en daarna zou ik het wel zien. Na het CIOS verhuisde ik van Grijpskerke naar Middelburg om op mezelf te gaan wonen en had ik een baan bij De Zwemschool in het vooruitzicht.”

Van het zwemwater ging je naar hout, waarom? 

“Het klinkt misschien een beetje gek maar met zwemmen heb ik eigenlijk niet zoveel. Uit het begeleiden van de leerlingen haalde ik wel heel veel voldoening. Daarom heb ik toch zes jaar als zweminstructeur gewerkt. Tijdens de coronaperiode ging het zwembad dicht en had ik veel vrije tijd en tijd om na te denken. Toen ben ik tot de conclusie gekomen dat ik graag iets anders wilde doen en dat dat houtbewerking was. Om op je 28ste lastig een opleiding te volgen is met vaste lasten lastig, daarom besloot ik een cursus houtbewerken te gaan volgen.”

Ze vervolgt: “Tijdens de cursus kwam ik via een vriendin van mijn vriendin Kim in contact met Bouke (Schrik, meubelmaker in Middelburg). Ik vroeg hem of ik mee mocht lopen in zijn bedrijf. Hij was snel enthousiast en het klikte tussen ons. Hij zag na verloop van tijd dat ik een aanvulling kon zijn voor zijn bedrijf. Toen heb ik de stap genomen om te stoppen als zweminstructeur. Ik ging twee dagen bij Bouke werken en leren en drie dagen pakketten bezorgen voor Post.nl. Pakketten bezorgen is erg zwaar werk maar ik kon de focus op het meubelmaken houden en ondertussen genoeg geld verdienen. In plaats van leren tijdens een opleiding ben ik gaan leren tijdens het werken.”

Hoe lang heb je op deze manier gewerkt? 

“Alles bij elkaar een jaar. Via Bouke ontmoette ik Sander, een houtbouwer. Hij maakt overkappingen, tuinkamers en schuren. Bij hem kon ik twee dagen aan de slag en kon ik stoppen bij de post. Het is een spannend proces geweest. Dat ik het werk leuk vond wilde natuurlijk nog niet zeggen dat ik er ook goed in was. Gelukkig pakte het goed uit. Bij Sander werk ik meer met grove materialen, bij Bouke is het meer precisiewerk. Van allebei leer ik veel. Door gewoon te doén en uren te maken heb ik een stuk meer zelfvertrouwen gekregen. Het meeste heb ik geleerd van het werk voor mijn eigen klanten, voor Noet houtwerk. Als je echt voor jezelf werkt en eigen opdrachten aanneemt ben jij de verantwoordelijke en zul je zelf de klus moeten klaren zonder de hulp van anderen. Dat is spannend maar wel heel erg leuk.”

Heb je als vrouw in deze toch wel mannenwereld een flinke dosis zelfvertrouwen nodig? 

“Je moet je wel bewijzen. In de bouwwinkel werd ik vaak niet meteen serieus genomen. Dan ging ik planken kopen en werd me verteld dat ik daar wél een zaag voor nodig had. Mannen denken snel dat ik wel hulp nodig zal hebben met slepen en zagen. Niet nodig want ik leg zonder probleem een plank op mijn schouder. Als we bij mensen thuis werken stelt de man des huizes soms voor dat hij de kast wel even naar boven zal tillen. Dan zeg ik altijd maar dat ik niet word betaald om op een stoel zitten en dat het wel lukt. Ik vind zulke opmerkingen niet erg hoor, het is ook wel leuk om het tegendeel te bewijzen. Ik maak er geen punt van maar als vrouw in deze wereld val je, zeker in Zeeland gewoon, op.”

De naam van je bedrijf is Noet Houtwerk. Hoe kwam je op die naam?

“Mijn nichtje kon mijn naam niet goed uitspreken toen ze klein was. Anouk werd Noet. Vandaar Noet Houtwerk. Mijn familie is sowieso erg betrokken bij mijn bedrijf. Mijn zus is grafisch ondernemer en heeft me geholpen met een Instagram pagina, een website en visitekaartjes. Vanaf het begin ging het goed, de opdrachten kwamen vrij snel binnen en blijven komen. Ik kwam tijd tekort. De maandag hield ik altijd al vrij om voor mezelf te werken maar tegenwoordig neem ik een hele week vrij wanneer ik een grote opdracht heb. Zo groeit mijn eigen bedrijf steeds meer. Ik hoop in de toekomst dan ook volledig voor mezelf te kunnen werken. Maar dat is de volgende stap in dit mooie proces!”

“Het werken met hout is wél mijn passie. Het is een mooi product, er zijn zoveel verschillende soorten. Dat ik een uniek meubel kan maken dat mensen zelfs aan hun kinderen zouden kunnen doorgeven vind ik geweldig. Meubels maken je huis. Mijn vriendinnen lachen me vaak uit als ik weer eens onder een tafel lig om te kijken hoe het in elkaar zit, haha! Maar daar leer ik gewoon van.”

Met wie zou je zelf wel eens aan de keukentafel willen zitten?

“Met mijn opa aan deze door mij gemaakte keukentafel. Ik had hem zo graag mijn zelfgemaakte meubels willen laten zien maar hij is helaas overleden voordat we dit konden doen. Hij was een heel goede timmerman en mijn eerste plank heb ik samen met hem gezaagd toen ik nog jong was. Toen ik 21 werd kreeg ik een mooi geldbedrag van hem. Hij heeft zijn hele leven keihard gewerkt dus met dit geld wilde ik echt iets speciaals doen. Tot ik besloot voor mezelf te beginnen was er nooit een moment geweest dat ik het wilde gebruiken. Nu heb ik dankzij mijn opa en oma mijn gereedschap kunnen kopen, Noet kunnen starten en doe ik nu wat ik het liefste doe. Dus bedankt lieve opa en oma!”

Naam:
Anouk Lourier

Leeftijd:
30 jaar

Burgerlijke staat:
woont samen met haar vriendin Kim en hond Borre

Werk:
Maker en bouwer van houtwerk, van tafel tot tuinhuis: www.noethoutwerk.nl

Hobby’s:
Een lekkere kop koffie in de ochtend, avontuurlijke reizen, koken en voetballen

Anouk Lourier