Aan de keukentafel met Stephanie Hendrikx: ‘Met de alpaca’s op het terras, komen klanten overal vandaan’

WOENSDRECHT - Ze komt uit een ondernemersfamilie, maar was rond haar twintigste zelf nog niet van plan om ondernemer te worden. Totdat haar vader haar wees op een café in Woensdrecht dat te koop stond. Stephanie dacht er even over na en waagde de sprong. Zo werd ze op haar 21e eigenaresse van Café Steffie’s in Woensdrecht. Sinds dit jaar is haar zaak extra populair en komen de bezoekers op het terras uit heel Nederland en zelfs uit Duitsland. De belangrijkste reden? Er trippelen meerdere schattige alpaca’s rond.Hoe kwam je op het idee om alpaca’s laten rondlopen op het terras?“Dat is eigenlijk heel spontaan ontstaan, want de alpaca’s staan hier al vanaf het begin hiernaast in de wei. Er was een moment dat ik geen zin had om gras te maaien en het leek me wel een handig idee om de alpaca’s vrij rond te laten lopen. Die beestjes liepen ook het terras op. Ik maakte daar een foto van en deelde die op Facebook. Binnen een dag waren daar duizenden reacties op en ondertussen is die post volgens mij al 600.000 keer bekeken. Het ging helemaal viral. Echt bizar. Sindsdien laten we de alpaca’s op het terras lopen en mensen vinden dat geweldig. Klanten komen overal vandaan, zelfs uit Groningen en onlangs nog uit Duitsland! De beestjes worden steeds makker en het gaat hartstikke goed. Super leuk om te zien ook. Als het dan lekker druk is, komen ze met z’n allen aangesjokt. Het is wel belangrijk dat de alpaca’s niet worden opgejaagd.”Was het jouw droom om ooit een café te runnen?“Nee, ik wist eigenlijk nooit wat ik moest gaan doen. Ruim tien jaar geleden zat ik in Mallorca op stage en mijn ouders kwamen toen op vakantie daar. Zij hadden het pand gekocht waar dit café in zat en we raakten erover in gesprek. Ik vond het eigenlijk wel zonde dat dit café van Woensdrecht zou verdwijnen en mijn vader vroeg of ik het dan wilde runnen. Dat leek me best leuk! Een paar maanden na dat gesprek kwam ik thuis en toen werd het idee serieus. Ik zag het wel zitten en ging het proberen!”Je was al jong ondernemer. Hoe beviel dat?“Ik vond het leuk! In die tijd woonde ik zelfs nog bij mijn ouders, dat was vlakbij. Midden in de nacht liep ik dan met mijn portemonneetje over straat naar huis. Na twee jaar zijn mijn man Mitchel en ik naast het café gaan wonen. In die tien jaar is er ook heel veel veranderd hoor. Toen was ik zelf nog jonger en organiseerden we vaak feesten die echt gericht waren op de jeugd. Die waren geweldig. Iedereen die deze heeft meegemaakt, heeft het er nog over. In de loop der jaren en zijn we ons meer gaan richten op de besloten feestjes. Meestal voor mensen die een speciale gebeurtenis willen vieren. Het café is nu doordeweeks ook niet meer overdag open. Alleen ‘s avonds voor de verenigingen. En in de weekenden natuurlijk.”Hoe is het om een café te runnen met twee kleine kinderen?“Niet makkelijk. Ze zijn nu 1 en 2 jaar en hebben continu alle zorg nodig. Af en toe is het lastig inplannen. Gelukkig hebben Mitchel en ik allebei een hele lieve moeder. Daar zijn we heel dankbaar voor. Vooral nu in het drukke terrasseizoen is het zo fijn dat ze willen oppassen. Doordeweeks ben ik in de avond soms open en dan gaat het prima. De kinderen liggen dan op bed en ik werk als ze slapen. Ideaal. Mijn man werkt doordeweeks fulltime ergens anders, maar in het weekend helpt hij in het café. Superfijn ook om samen te werken.”Heb je in die tien jaar ook moeilijke periodes gehad?“Ongeveer anderhalf jaar geleden was het pittig. Dat was net voordat de coronacrisis losbarstte. Ik was een paar maanden daarvoor bevallen van de jongste en we waren op wintersportvakantie. Daar ben ik tijdens het skiën gevallen en heb ik mijn knie verbrijzeld. In eerste instantie had ik niet door dat het zo erg was, maar ik moest toen helemaal in het gips met mijn been. Dat was een enorme domper. Ik ben tijdelijk bij mijn ouders gaan wonen en zij hebben voor de kinderen gezorgd. Het was wel moeilijk toen om te bedenken hoe we alles zakelijk moesten gaan regelen. Voor mij is de kroeg echt mijn eerste kindje en ik wist even niet wat ik daar mee aan moest. Ook kon ik zelf op dat moment vrijwel niets. Gelukkig herstelde ik sneller dan verwacht.”En toen kwam de coronacrisis?“Ja, ergens kwam dat voor mij toen wel even goed uit omdat ik toen aan het herstellen was. In het begin dacht ik nog dat het allemaal wel mee zou vallen. Ik had nooit verwacht dat het zo lang zou gaan duren. We mogen nu natuurlijk open en dat is fijn. Maar het is niet optimaal, met alle regels erbij. En we weten natuurlijk ook niet wat er verder nog gaat gebeuren. Niet om negatief te spreken, maar ik denk dat het nog niet helemaal voorbij is. Het jammere is dat we ook continue politieagent moeten spelen. Dat is geen leuke functie.”Wat deed je in de tussentijd dat je niet open mocht?“Ik ben kerstpakketten gaan verkopen. Ik kwam vorig jaar oktober met het idee om pakketten te maken met lokale producten. Het zit niet in mijn aard om stil te zitten en ook financieel vielen de inkomsten natuurlijk weg. Aangezien Koop Lokaal natuurlijk een trend is, sloeg het idee ook echt aan. Veel ondernemers uit de buurt hadden er wel oren naar om een product in het pakket te doen. Er zijn mooie samenwerkingen ontstaan. Ik had zoiets van: ‘als ik er een stuk of 50 verkoop, is het leuk en blijf ik lekker bezig’. Maar de bestellingen bleven binnenkomen, ook van bedrijven. Uiteindelijk zaten we aan bijna 600 kerstpakketten. Het was superleuk! Misschien dat we het dit jaar weer gaan doen.”Met wie zou jij aan de keukentafel willen zitten?“Met mensen uit de buurt. We hebben hele leuke buren hier in de straat, maar ik spreek ze nog te weinig. We krijgen eigenlijk nooit klachten en ik geloof echt in de uitspraak ‘beter een goede buur, dan een verre vriend’. Het lijkt me een goed idee om eens met elkaar af te spreken!”