Aan de keukentafel met Stephan Mangnus: ‘We zijn niet meer de kikker in de pan’

Stephan, hoe ben je bij Sakko terechtgekomen?

Mijn vader heeft in 1999 Sakko gekocht van Shell Nederland Verkoopmaatschappij. Zelf ben ik altijd ondernemend geweest. Al op de middelbare school importeerde ik samen met een klasgenootje college T-shirts uit Amerika om ze op school en bij tennisclubs weer te verkopen. Later ben ik in Rotterdam gaan studeren en ik heb bij Unilever gewerkt. In die tijd ben ik, samen met een collega, een eigen veilingsite begonnen voor A-merken. Zij konden voorraad die ze over hadden verkopen aan bijvoorbeeld discountketens en handelaren, maar de transparantie ontbrak vaak daarbij. Onze besloten veilingsite voorzag daarin en voor mij als startende ondernemer was dit een erg leerzame tijd. Uiteindelijk hebben we dat verkocht aan een investeerder en is nu onderdeel van het grotere BVA Auctions. Na de verkoop van dat bedrijf ben ik in het familiebedrijf aan de slag gegaan. Het was goed om eerst ergens anders te kijken en niet meteen bij mijn vader in de zaak te gaan.

Waar komt die drang naar ondernemen vandaan?

Mensen willen vaak ondernemer worden voor de vrijheid. Mensen van buitenaf hebben altijd zo’n plaatje in hun hoofd, maar persoonlijk geloof ik daar niet zo in. Als ondernemer van een groter bedrijf heb je ook gewoon verantwoording af te leggen. Misschien niet aan je baas, maar wel aan de mensen die je in dienst hebt. Voor mijzelf gaat het dus ook niet om die vrijheid, maar ik vind het vooral heel leuk om iets op te bouwen. Je kan een bedrijf of activiteit vanaf nul beginnen, opbouwen en steeds groter maken. Dat is soms best topsport en dat lukt beter als eigen ondernemer. Als je in loondienst werkt, ben je toch vaak het beleg tussen de boterham. Je hebt mensen boven je en mensen onder je. Ze zeggen wel eens: ‘Er wordt gelikt naar boven en geschopt naar onderen’, daar houd ik niet van. Ik wil gewoon samenwerken en met een team kunnen ondernemen.

Lig je wel eens wakker door die verantwoordelijkheid?
Nee. In mijn tijd bij Unilever heb ik misschien wel eens wakker gelegen, maar ik heb me voorgenomen om dat niet meer te doen. Je kan wel piekeren en wakker liggen, maar je verandert er op dat moment toch niets aan. Morgen is er weer een dag. Betekent dat dat ik me nooit zorgen maak? Natuurlijk wel. De transitie die wij als bedrijf door moeten maken, geeft onzekerheid en brengt ook wel zorgen met zich mee, want welke richting zouden we het beste kunnen inslaan? Onze wereld verandert in een hoog tempo en wij hebben nu een hele behoorlijke positie in Nederland als het om brandstof volumes gaat. We moeten ons flink aanpassen om de komende daling in brandstofvolume te kunnen compenseren en daar moet ik me wel druk om maken, maar lig daar niet wakker van. We zijn op tijd begonnen met onze elektrische laadpaal activiteiten en we hebben inmiddels een goede positie ingenomen in de markt via onze dochteronderneming Orange Charging.

Maakt dat je een goede ondernemer?
Ik kan niet van mezelf zeggen dat ik een goede ondernemer ben. Je moet vooral allround zijn als goede ondernemer. Ik denk dat je altijd mensen in je bedrijf moet hebben die know how hebben die je zelf niet hebt en dat je vooral financieel én commercieel onderlegd moet zijn. Daarnaast moet je mensen kunnen binden en aansturen, je moet dus leidinggevende capaciteiten hebben en je moet creatief zijn. En ja, je moet ook scherp zijn. Weten waar de marges liggen in jouw sector, kansen zien en die ook pakken.

Waar sta je over vijf jaar?

De afgelopen jaren hebben we gebruikt om een verbreding van activiteiten te realiseren binnen Sakko. We gaan van een brandstofbedrijf zowel naar een veel omvattender bedrijf met elektrische steps, elektrische laadpalen, productie en verhuur van tijdelijke kantoor- en woonruimte en nog veel meer. Die verbreding willen we in de komende jaren mooi samen laten komen, zodat we toekomstbestendig zijn voor de komende 10 tot 20 jaar. We zijn al een heel eind gevorderd, maar we zijn er nog lang niet. Toch ben ik trots op waar we staan. We zijn niet meer die kikker in de pan. De wereld verandert en dan kan je twee dingen doen: Je blijft in die pan zitten en dan wordt je gekookt of je gaat mee en springt uit de pan. Vier jaar geleden was ik nog sceptisch richting het elektrisch rijden, maar inmiddels ben ik een ‘believer’. De komende 20, 30 of misschien wel vijftig jaar blijven we nog fossiele brandstoffen gebruiken, maar dat wordt steeds minder, zeker wat het wegverkeer betreft. Ons bedrijf hebben we in deze tak van sport nu zo op orde, dat we alternatieven aan kunnen bieden. Het één gaat gefaseerd uitgroeien en het ander gaan we opbouwen en uitbouwen.

Wil je nog verder verbreden?
Ik vind het leuk om verder uit te bouwen en te groeien en we zullen er onze handen meer dan vol aan hebben. We willen in vijf jaar van 300 laadpunten naar 6.000 laadpunten. Dat is een hele opgave, maar het moet. We draaien nu een omzet van ruim 250 miljoen euro met 180 collega’s en deze orde van omvang willen we graag houden. Ik ben daar heel tevreden mee, maar we kunnen ook niet stil gaan staan. Toch kan je wel meer willen, maar de vraag is waarvoor je het dan doet? Gaat het dan om grotere velgen onder je auto of een groter huis? Als dat je doel is, dan is dat denk ik niet gezond.

Laatste vraag: Met wie wil jij aan de keukentafel zitten?

Jeff Bezos van Amazon. Als je kijkt waar hij met zijn bedrijf of als initiële investeerder allemaal achter zit, dat is echt heel bijzonder. Om maar een paar investeringen te benoemen: Google, Twitter, Airbnb, Uber, The Washington Post, Ring Doorbell en ga maar door. Ik zou wel eens weten hoe hij dat georganiseerd heeft en hoe hij het voor elkaar krijgt om altijd op het juiste moment bij mensen aan tafel te zitten.