Aan de keukentafel met Leen Rijstenbil: 'Ik ben echt een man die graag met mensen omgaat'

60 jaar in het vak, dan ben je vroeg begonnen?
Ik ben geen studiehoofd, ik ben echt een man die graag met mensen omgaat. Vroeger hadden mijn ouders een café en als klein jongetje stond ik dus al achter de toog met mijn kleine koppie te luisteren. Ik was graag bij de gezelligheid en de mensen. Als klein ventje ging ik ook altijd al op de fiets naar Sint-Philipsland. Mijn oom was daar kapper en dan zat ik een hele zaterdag daar in de zaak.

Gewoon een beetje kijken en luisteren naar alle verhalen die werden verteld. Dat is ook de aanleiding geweest dat ik tegen mijn vader zei dat ik kapper wilde worden. Op een dag kwam de plaatselijke barbier bij ons in het café. Mijn vader vroeg eigenlijk als grapje of hij geen hulpje zocht. Toen ik ben ik dus bij de plaatselijke barbier gaan werken. Op de lagere school was ik al een jaar blijven zitten omdat ik veel te speels was, daarna ben ik naar de Ulo gegaan.

Maar dat werd hem ook niet?
Nee, ik zat dus altijd het liefst bij de gezelligheid dus mijn huiswerk deed ik ook niet. Mijn broer die bij het gemeentehuis werkte zag een vacature in Sint-Maartendijk voor leerling kapper en hij dacht meteen aan mij. Ik mocht toen in de vakantie daar gaan werken om te kijken of het beviel. Dat was zo en toen stopte ik met school. Tot aan mijn militaire dienst heb ik daar gewerkt.

Na militaire dienst heb je het kappersvak weer opgepakt?
Na dienst ben ik in Roosendaal gaan werken voor een baas maar ik wist al snel dat ik voor mijzelf wilde beginnen. Op een gegeven moment dacht ik bij mijzelf, wat hij kan, kan ik ook. Op het eiland was ook behoefte aan een goede herenkapper. Ik ben in een klein schuurtje begonnen en vervolgens een jaar later kon ik mijn zaak kopen. Ik ben gestart met een dames- en herensalon en vervolgens kreeg ik ook personeel in dienst.

Maar dan heb je dus generatie op generatie in je stoel gehad?
Ja, ik heb echt van alles meegemaakt. Ik heb opa’s waarvan ik nu de achterkleinkinderen knip. Ik heb echt hele verschillende mensen in de stoel gehad. Mensen die ook echt van alles tegen je vertellen, ze willen hun verhaal kwijt. En dat is wel de kunst van mij, ik sla het op in mijn hoofd, vertel het niet tegen een ander en als diegene dan terugkomt dan vraag ik hoe bijvoorbeeld iets afgelopen is. Ik ben dus eigenlijk kapper en psycholoog. Ik heb ook echt een enorm geheugen.

En je vrouw werkte ook mee?
Ja, zij nam voornamelijk de telefoon aan maar waste en verfde ook wel haren van klanten. Ze is echt onmisbaar. Als je met z’n tweeën bent gaat het dak er wel eens af, maar het komt altijd goed. Wij kunnen goed samenwerken. Toen we nog personeel hadden was het wel eens lastig want dan had je wel eens ergernissen en dan konden we dan niet gelijk uiten. Maar we kunnen privé en de zaak goed gescheiden houden.

Je bent inmiddels 43 jaar ondernemer. Zie je grote verschillen ten opzichte van vroeger en nu?
De klanten van vroeger zijn nog steeds klant bij mij, ik heb echt een vaste klantenkring opgebouwd in die jaren. Er zijn wel dingen veranderd als bijvoorbeeld de telefoon. Er wordt veel meer online afgesproken dus dat geeft wel een stukje rust. Maar ik zeg altijd je heb 7 vette en 7 magere jaren, dat komt iedere keer terug.

Het is heel gek, je bent toch dezelfde man en toch krijg je die ups-and-downs. Vaktechnisch ben ik heel goed bezig maar mijn administratie besteed ik al die jaren al uit. Het is nu wel makkelijker om alles bij te houden, je draait zo alles uit de computer, dat is wel een verschil met vroeger.

En in het kappersvak zelf, zie je daar veel verschillen?
Nou, de tijd komt altijd terug. Vroeger mocht ik bijvoorbeeld als leerling kapper de mannen helemaal kaalscheren maar dan moest er van voren bijvoorbeeld een plukje haar blijven staan. Als ze dan een pet op hadden leek het net alsof ze een hele bos haar hadden. Tegenwoordig zijn al die korte kapsels opgeschoren, kort van boven met een klein kuifje. Het is net wat anders, maar uiteindelijk lijkt het veel op elkaar.

Pensioen, dat zag je nog niet zitten?
Toen ik 65 werd heb ik wel afscheid genomen van de dameskapsalon om mijzelf alleen nog te richten op heren. Ik wilde nog niet helemaal stoppen omdat ik echt een sociaal mens ben. Ik werk nu nog 3,5 dag omdat het ook zo druk is.

Het geeft je toch wel een kick dat mensen zo graag naar je komen en de jeugd in je stoel, houd je jong. Lichamelijk voel ik wel dat ik ouder ben en ik ben dan ook zaterdags wel blij als de kapsalon een paar dagen dicht gaat. Aan de andere kant ben ik woensdagochtend weer net zo blij als ik hem weer open kan doen.

Maar je gaat nog wel even door dan?
Ja, totdat mijn lichaam zegt, tot hier en niet verder. Maar ook als ik ga merken dat ik mijn vak niet meer goed kan doen, dan stop ik. En mocht ik ’s morgens een keer wakker worden en denken, ik zie ertegenop om te werken, ook dan stop ik. Ik denk altijd zo, ik mag weer gaan werken vandaag want het is echt mogen, ik moet niks. Ik kom iedere dag uit bed en dan denk ik, wauw ik mag weer gaan knippen. Ik ga iedere dag fluitend naar beneden. Ik vind het een zegen.

Tenslotte, met wie zou jij wel eens aan de keukentafel willen zitten?
Met Johnny de Mol, ik vind dat een leuke vent. Hij heeft ook veel meegemaakt, een rijke vader en dan toch gewoon blijven. En dat vind ik mooi, ik ben zelf ook een gevoelsmens, ik kan soms in één keer helemaal volschieten.

Naam:
Leen Rijstenbil
Bedrijf:
Leen’s Barbershop
Getrouwd:
Met Wilma Rijstenbil
Leeftijd:
74 jaar
Woonplaats:
Oud-Vossemeer
Kinderen:
1 zoon en 2 dochters
Hobby’s:
Fietsen, uit eten, dagjes weg en genieten in de tuin