Aan de Keukentafel met Kees Palinckx

Heb jij de afgelopen tijd wel eens gedacht ‘nu stop ik ermee?’
“Nee, totaal niet. Het was een uitdagende tijd en geen loon naar arbeid. Als ik de financiële kant ga uitdiepen, ga je huilend naar huis. Het was overleven, maar die financiële zorgen hebben we opzij gezet voor onze klanten. Ik ben blij geweest dat we geen jaar dicht zijn gegaan. We zijn er in een lastige tijd voor de klanten geweest, en zij voor ons. Waardering komt van beide kanten. Nu we weer opgestart zijn is het zoeken naar de juiste balans. Eigenlijk zijn we in principe weer opnieuw begonnen met de zaak. Daar hebben we het afgelopen jaar op voorbereid, onder andere door een prachtig magazine te maken. Dat geeft rust.”

Wist jij toen je jong was dat je ondernemer wilde worden?
Ja, al vanaf mijn zevende wist ik al dat ik kok wilde worden. Er stond bij ons een kokkin aan het fornuis en ik dacht ‘wow, dat wil ik ook’. Zo is de passie ontstaan. Het bedrijf was hiervoor van mijn ouders. Die hebben het ruim veertig jaar geleden overgenomen van Groffen. Van mijn ouders leerde ik al om mijn ‘handjes te laten wapperen’ en door te werken. De drijfveer van vroeger uit zit ook in mij. Het warme nestje, passie voor het vak, hard werken en er zijn voor de mensen. Zo ben ik er ook ingerold.”

Van mijn ouders leerde ik al om mijn ‘handjes te laten wapperen’

Hoe uit jij die passie voor het vak? 

“Je moet ergens aan beginnen en ervan genieten. De mensen laten genieten, dat is echt mijn ding. Ik ben dankbaar dat de gasten komen en praat met iedereen. U vraagt, wij draaien. Ik vind het ook leuk om mensen te laten lachen. Ik ben blij met iedere gevulde stoel en onze deur staat voor iedereen open. Mensen komen vaak terug merken wij. Een tweetje wordt een viertje, een viertje wordt een tafel van twaalf en daar komt weer een feestje uit.”

Wat is de grootste verandering in jouw organisatie na corona?

“Vroeger kon je per maand plannen, nu moet je per week plannen. We zijn constant aan het switchen en schakelen. Dat vraagt veel energie. We zijn soms meer in het hoofd bezig dan met de handen. Eerst nadenken, dan pas doen. Gelukkig doen we het samen. We hebben een mooie ploeg mensen, ook met passie voor het vak. Ons personeel hebben we gelukkig ook aan het werk kunnen houden tijdens de crisis. Daarnaast staat er een schat van een vrouw naast me. Wij zijn als Yin en Yang en houden elkaar goed in balans. We zorgen samen voor rust in de tent.”

En wat veranderde er in jouw visie het afgelopen jaar?
“Ik dacht altijd ‘met hard werken komt het wel goed’. En dat was vroeger ook zo. Maar in corona tijd moest je toch het contact met de mensen ‘warm’ houden en dat deden we dan vooral op social media. Als je dan ziet hoeveel duizenden mensen je ermee bereikt. Bizar. Dat idee met die filmpjes op Facebook is heel spontaan ontstaan. Maar als we dan een bepaalde actie deden, merkten we meteen resultaat.”

Hoe blijf je zo positief?

“Ik heb dat meegekregen van thuis uit en zo ben ik ook. Ik sta elke ochtend vroeg op en heb altijd zin in de dag. Bij mij is het ook belangrijk dat ik door blijf gaan. Als ik stil ga zitten, ga ik denken. Daar moet ik geen tijd voor hebben. Er is niets belangrijker voor mezelf dan ‘er zijn’, dus aanwezig zijn op de zaak.”

Legt dat geen druk op je?

“Nee, ik geniet er altijd van. Het is lastig om een dag weg te gaan en ik ben er eigenlijk altijd. En natuurlijk heb ik hartstikke goed personeel. Maar het gaat niet om het personeel, maar om de gasten die komen. En die willen Kees of Saskia zien. Samen wisselen we dat af. We houden de regie in handen, Sas en ik. Hoe beter en veiliger je werkt, hoe fijner de gasten het vinden.”

Hoe zie jij de toekomst?

“Ik heb er veel over nagedacht, maar ik ben er nog niet aan uit. Op dit moment kost het al heel veel energie om te blijven staan waar we nu zijn.”

Met wie zou jij aan de keukentafel willen zitten?

“Ik zou wel eens met de koning aan tafel willen zitten. Gewoon een normaal gesprek met diepgang en een luisterend oor. Ik heb heel veel bewondering voor Willem-Alexander. Het lijkt me een bijzonder warm mens. En daarnaast praat ik trouwens met alle mensen. Welke gast dan ook, ik geef elk mens persoonlijke aandacht. Iedereen is voor mij gelijk. Ik vind de gesprekken sinds de crisis ook dieper gaan. We hadden meer tijd om écht te praten en ons hart te luchten. We leerden elkaar beter kennen, mede doordat we allemaal dezelfde sores hadden.”