Aan de keukentafel bij Johan Schot: 'Ik heb ook geleerd dat er meer dingen zijn in het leven dan werken?'

Heb je altijd al gedroomd van werken in de vishandel sinds je een kind was?
“Mijn ouders en opa en oma van Dijke hebben het bedrijf opgericht, dus ik ben ermee opgegroeid. Hard werken, dat heb ik van jongs af aan geleerd. Mijn vader heeft me altijd vrij gelaten in de keuze om het bedrijf wel of niet over te nemen, maar ik wilde het mooie bedrijf niet zomaar achterlaten. Sommige ondernemers zeggen wel eens dat hun bedrijf hun kindje is, dus voor mij is dit bedrijf meer een broertje. Het maakt deel uit van mijn leven.”

Nooit overwogen een andere richting in te slaan?
“Nee, eigenlijk niet. Ondernemen zit in me, maar ik weet niet of ik net zo’n goede ondernemer ben als mijn vader. Toen ik 11 was, ging ik voor het eerst mee in de viswagen en vanaf dat moment ben ik altijd betrokken geweest. Op mijn 18e zette ik mijn handtekening en was ik officieel in het bedrijf.”

Zonder afspraken gemaakt te hebben?
“Nee, eigenlijk niet. Ik had er het volste vertrouwen in dat het goed zou komen, dus ik heb er nooit echt over gesproken.”

Heb je veel waardering voor je vader en moeder?
“Absoluut. Mijn vader heeft veel geïnvesteerd en ontwikkeld om het bedrijf goed achter te laten. Hij dacht niet alleen aan zichzelf, maar aan het voortzetten van Schot-Van Dijke. Hij heeft een solide basis gelegd, en daar ben ik hem zeer dankbaar voor. “

Hoe belangrijk was die solide basis voor jou?
“Ontzettend belangrijk. Het bedrijf staat vaak op de eerste plaats voor mij. Toen ik verkering kreeg met Deborah heb ik dat ook aangegeven. Dat begrijpt niet iedereen. Wel degene die in een familiebedrijf zijn opgegroeid. Ik zeg niet dat dat altijd goed is. Ik heb ook geleerd dat er meer dingen zijn in het leven dan werken.”

Hoe gaat dat in zijn werk?
“We staan wekelijks op diverse weekmarkten en hebben vaste standplaatsen in Bergen op Zoom, Etten-Leur, Scherpenisse, Stavenisse en Halsteren. Daarnaast hebben we een eigen winkel in Papendrecht.”

Winkelstraten zijn leeg en de weekmarkten worden rustiger, hebben jullie last van deze veranderingen?
“Dat valt gelukkig mee. In de kleine plaatsen waar we staan, hebben we geen concurrentie. Mensen komen direct naar onze kraam voor een vers gebakken visje. In de stad hebben we meer concurrentie, maar vis is populair vanwege de gezondheidsvoordelen. Ik zie het positief in. De enige uitdaging is dat de overheid beperkingen oplegt, zoals windmolens die de visvangst bemoeilijken. Helaas wordt verse vis niet altijd gewaardeerd zoals vroeger. Mensen kiezen nu vaker voor kant-en-klare opties. Toch geniet ik het meest van klanten die naar de visboer komen,  en kijken wat op dat moment de zee te bieden heeft met het oog op de seizoenen. Wanneer welke vis het beste gegeten kan worden.”

Leuk! Ga je zelf ook nog mee naar de markt?
“Ja, ik vind het belangrijk om betrokken te blijven. Ik doe alles wat nodig is binnen het bedrijf, maar zit het liefst zo min mogelijk achter de computer.”

Naast het computerwerk, wat is voor jou de grootste uitdaging?
“Zuinig zijn op wat we hebben en onze klanten koesteren. Ik heb geen behoefte om groter te worden, ik wil vasthouden aan wat we nu hebben.”

Is dat haalbaar, denk je?
“Ja, dat denk ik wel. Op de plaatsen waar we staan, komen veel mensen langs. We hebben veel vaste klanten. Vis eten is gezond, daar zijn veel mensen zich bewust van.”

Waarom vind je het zo leuk om te doen?
“Het mooie in de vishandel is dat ik ‘s ochtends blij kan zijn met een vers product en als ik het een paar uur later heb verkocht, ben ik weer blij dat het verkocht is.”

Hoe zie je de toekomst voor je? Wil je dat je kinderen het bedrijf overnemen?
“Ik leg geen druk op hen, net zoals mijn vader dat ook niet deed. Het zou fijn zijn als het bedrijf zou blijven bestaan. Het is een prachtig bedrijf, maar het hoeft niet per se door mijn kinderen te gebeuren. Hun keuze staat voorop. Mijn oudste zegt soms dat hij visboer wil worden, maar hij weet nog niet wat het inhoudt. Dat komt later wel.”

En wat houdt het dan precies in?
“Het draait vooral om hard werken. Het is niet erg moeilijk. Je moet goede vis inkopen en kennis hebben van vis, iets wat ik mijn hele leven al doe. Maak het niet ingewikkelder dan het is. Veel mensen maken het misschien te moeilijk.”

Dan de laatste vraag: Als je met iemand aan de keukentafel zou kunnen zitten, wie zou dat dan zijn?
“Dit is een lastige vraag, maar als ik zou moeten kiezen, zou ik graag met Mark Rutte willen praten. Ik zou graag met hem praten over de visserij en de uitdagingen waarmee we worden geconfronteerd, zoals de verloren ruimte door windmolens en vogels. Het gaat om ons voedsel van superieure kwaliteit, rechtstreeks uit onze eigen achtertuin.”

Naam:
Johan Schot
Burgerlijke staat:
Getrouwd met Deborah
Kinderen:
Jonah (11) en Roos (8)
Functie: 
Eigenaar van Vishandel Schot-van Dijke B.V.
Wat is je passie?
“Onlangs heb ik een nieuwe passie ontdekt. Ik heb me aangemeld als vrijwilliger op de SAR-boot, ook wel bekend als de reddingsboot van Tholen, als schipper. Na een succesvolle test vorige week, ga ik nu beginnen aan een opleiding. Er is een tekort aan schippers en hoewel het een compleet andere uitdaging is, vind ik het belangrijk om andere mensen te ontmoeten en buiten mijn comfortzone te stappen. Het zal ongetwijfeld veel energie kosten, maar ik geloof dat ik er ook veel energie voor terug zal krijgen.”