Aan de keukentafel bij Dominique: 'Ons werk is onze hobby en andersom'

Je bent eigenaar van Wolfshoeve Training BV. Heb je altijd de ambitie gehad om in dit bedrijf te stappen?
“Eigenlijk niet. Ik heb het gymnasium gedaan en ik wilde dierenarts worden. Maar dan zie je dierenartsen die altijd paard reden, maar geen tijd meer hebben. Rijden komt er niet van, omdat dierenarts zijn een levensstijl is, waar je niets naast kunt doen. Dat bleek voor mij toch wel een drempel, om dat stukje paardrijden achter te laten.”

Is jullie werk dan ook een levensstijl?
“Paarden zijn voor ons hobby, ons werk, ons leven, eigenlijk alles. De fokkerij is voor ons hobby, het trainen en het stukje pension is ons werk. Hobby en werk lopen bij ons door elkaar heen. Ons werk is onze hobby en andersom. Dit is onze passie. Als je dat niet hebt, dan is het ook niet vol te houden, want je maakt heel veel uren. De verzorging van paarden houdt niet op, het is 24/7. Maar dat is niet erg, want daar kies je voor.”

Maar je moet toch brood op de plank krijgen?
“We bestaan vooral van het lesgeven aan wedstrijdgerichte ruiters, maar ook recreatieruiters. Iedereen die op een goede manier met zijn paard bezig wil zijn, kan bij ons aankloppen voor lessen. Dat gaat van het niveau dat je je paard onder controle wilt hebben voor een buitenrit tot aan de voorbereidingen van eventingruiters voor de Olympische Spelen.”

De Olympische Spelen? Dat is niet niks!
“Mijn man Brecht heeft de Spelen van Tokyo als trainer meegemaakt en is gespecialiseerd in het lesgeven in dressuur voor de eventingsport, onder andere voor het Belgische nationale team. Ons werk gaat dan ook van recreatief tot topsport. We zijn ook beiden actief op hoog niveau bij internationale dressuurwedstrijden.”

Heb je altijd die combinatie gehad van ondernemen en topsport?
“Nee, mijn man werkte eerst de dressuurstal van zijn ouders in België. Ik was stalruiter bij andere stallen en twijfelde over een eigen bedrijf of studeren. Iets alleen opzetten wilde ik niet, dus ging ik studeren. In het eerste jaar ontmoette ik Brecht bij onze trainer in Essen en van het een kwam het ander. Brecht heeft eerst nog bij zijn ouders gewerkt en na een jaar besloten we alle activiteiten naar hier te verhuizen. Daarna kwam alles in een stroomversnelling, door mijn opa, Do Meeus. Mijn opa bleek namelijk Manege Stevenshof in Hoogerheide als investering gekocht te hebben.”

Wist je van zijn plannen af?
“Nee, wij wisten dat niet. Hij zei: ‘ik heb dat gekocht, misschien is dat wel iets voor jullie om een bedrijf te vestigen.’ Dat hebben we gedaan. Later kwam Manege de Wolf in Huijbergen te koop en zijn we daar naartoe gegaan. Ons bedrijf is vernoemd naar de Wolfshoeve, de boerderij van mijn ouders en ook manege de Wolf is hier naar vernoemd.”

Nu zijn jullie aan het bouwen. Wat gaat het worden?
“We bouwen een nieuw hippisch centrum. Mensen kunnen hier straks een paard stallen en ze kunnen komen trainen. Maar het wordt grootschaliger, voldoet straks aan alle eisen en we kunnen een wedstrijdlocatie aanbieden. Ook de horeca wordt vernieuwd. Net zoals mijn oom en tante hier vroeger restaurant De Wolfshoek hadden, komt er een op zichzelf staande horecagelegenheid in. Het wordt een plek voor iedereen, van wandelaar tot mountainbiker en ruiter, voor iedereen in de gemeente en daarbuiten.”

Wat gebeurt er met het oude gebouw?
“Als de bouw hopelijk rond deze tijd volgend jaar af is, dan gaan de paarden van het oude naar het nieuwe complex en wordt het oude gebouw afgebroken en maakt het ruimte voor de nieuwe buitenbanen.”

Zoiets vergt een enorme investering met een bepaald bedrijfsrisico. Lig je daar wakker van?
“Ja en nee. We zitten in de gelukkige situatie dat het geld beschikbaar was. Mijn opa heeft altijd hard gewerkt in Bergen op Zoom, bij Meeus Groep. Dat biedt een stukje financiële zekerheid. We hebben dus het geluk van de financiële steun via mijn ouders en daar kan ik van alles over zeggen, maar het is echt geluk. We werken verder gewoon keihard om de zaak te kunnen draaien.”

Het ondernemen is jullie met de paplepel ingegoten.
“We zijn inderdaad allebei ondernemende types. Brecht heeft marketing gestudeerd en ik kom uit een ondernemende familie. Onze eigen VOF en BV hebben we echter zelf opgericht en we houden zelf onze broek op. Maar dit plan wegzetten hadden we niet zonder hen kunnen doen.”

Hoe zie je de toekomst van jullie bedrijf?
“Met de nieuwbouw hebben we straks iets staan dat aan alle eisen voldoet en er overheen gaat, denk aan dierenwelzijn, goede verluchting, CO2-uitstoot. We zijn toekomstbestendig, maar we kunnen niet over 50 jaar kijken.”

En dan ben je ook nog bezig met de fokkerij. Hoe moet ik dat zien?
“Met de fokkerij hopen we goede nieuwe sportpaarden te fokken, zodat we geen sportpaarden hoeven te kopen. De fokkerij zien we meer als hobby en als aanwas voor de toekomst op sportief gebied. Maar het is ook heel leuk om de veulens te zien opgroeien. We zijn ondernemer om onze boterham te verdienen, maar wel zo dat we ook andere dingen kunnen doen in ons vak en hobby.”

Is dat niet ook een valkuil, als je werk en hobby zo met elkaar verbonden zijn?
“We investeren nu in ons sportieve verhaal. Als je zelf iets laat zien, dan brengt dat ook andere klandizie mee. Maar je laat wel je bedrijf achter en kunt geen les geven als je naar het buitenland gaat voor een week. Dat is dan een harde week. Maar als het goed gaat, haal je er ook goede dingen uit.”

Als je tot slot met iemand aan de keukentafel zou kunnen zitten, wie zou dat dan zijn?
“Ik heb heel veel met mijn opa gebabbeld, maar nooit diepgaand over het ondernemerschap. Ik zou graag nog met hem praten over ons bedrijf.”

Naam:
Dominique d’Hoore - van der Horst
Bedrijf:
Wolfshoeve Training BV
Leeftijd:
35 jaar
Burgerlijke staat:
Getrouwd met Brecht
Kinderen:
Emile (3)
Vrije tijd:
Af en toe een dagje uit met Emile