Zeehondenpopulatie in Nederlands deel Waddenzee groeit

In het hele Waddengebied was de toename ongeveer 2 procent ten opzichte van vorig jaar. Specialisten uit Nederland, Duitsland en Denemarken tellen al jaren zeehonden in de Waddenzee, door met vliegtuigjes laag over zandbanken te scheren en de dieren te fotograferen. Ze gaan ervan uit dat tijdens een telling ongeveer een op de drie zeehonden in het water is en daardoor niet wordt gezien. Om het werkelijke aantal te schatten, worden de dieren die vermoedelijk aan het zwemmen waren opgeteld bij hun daadwerkelijk waargenomen soortgenoten.

In de wateren die horen bij Denemarken en de Duitse deelstaten Nedersaksen en Hamburg werden dit jaar juist een stuk minder pups geteld dan in 2019. In het stuk Waddenzee bij Sleeswijk-Holstein was net als in het Nederlandse deel groei. Voor de onderzoekers benadrukt dit nog eens dat de zeehonden in de hele Waddenzee "beschouwd moeten worden als één grote populatie". Waarom Nederlandse wateren en zandplaten dit jaar meer in trek waren, is onduidelijk.

Paradox

De onderzoekers signaleren verder een opmerkelijke paradox: de afgelopen jaren werden in de gehele Waddenzee telkens zo'n 10.000 pups per jaar geboren, maar de populatie als geheel lijkt lang niet zo hard te groeien. De zeehondenkenners denken dat de omvang van de populatie mogelijk een plafond heeft bereikt, van bijna 42.000 exemplaren.

Het zou kunnen dat veel zeehonden vroegtijdig sterven en het grote aantal pups de populatie ongeveer op peil houdt, maar het is volgens de onderzoekers ook niet uit te sluiten dat het gedrag van de dieren verandert. Als ze iets aan hun vaste stekken hebben veranderd, kan dat ook de tellingen beïnvloeden.