Zeehondencentra zien steeds meer zeehonden verstrikt in afval

De oorzaak van de snelle stijging van het aantal meldingen is onduidelijk. Strandingscoördinator Emmy Venema van Zeehondencentrum Pieterburen denkt dat mensen nu mogelijk makkelijker een melding kunnen maken omdat ze een smartphone hebben. De cijfers worden bijgehouden sinds 2010. In dat jaar kwamen er ongeveer zeven meldingen binnen.

Afgelopen jaar overleefden acht zeehonden de verstrikking niet. Een van hen was er zo slecht aan toe dat een dierenarts het dier ter plekke heeft laten inslapen. Ook is een belangrijk deel van de zeehonden (31) na de eerste melding niet meer gevonden. Van deze dieren is dus niet duidelijk of ze het hebben overleefd. Twee zeehonden konden zichzelf bevrijden. In de meeste andere gevallen kon een zeehondenwachter het beest weer vrij krijgen.

Visnet

In vier gevallen was de zeehond er slecht aan toe en moest die naar een opvangcentrum. Een daarvan was de zeehondenpup Balloon. Ze werd zonder moeder gevonden met een scherp koord van een wensballon in haar bek. De zeehondenwachter heeft dit uit haar keel gehaald. Het dier is ter controle naar Zeehondencentrum Pieterburen gebracht.

Venema vertelt ook over de zeehond waarvan eind 2024 een melding binnenkwam. Die is naar Ecomare op Texel gebracht en bleek veel plastic in de maag te hebben. Verder zien de zeehondencentra dat stukken visnet die in de zee drijven de grootste oorzaak zijn voor de verstrikkingen. Er zijn initiatieven om de visnetten op te ruimen, maar "er blijft nog altijd veel achter". Daarmee vormt het een blijvend risico voor zeehonden en andere dieren.

Ook kan het zijn dat visnetten op de bodem van de zee weer loskomen en door de zee zwerven als het veel stormt, zegt Venema. Maar ze weet niet of dat een van de oorzaken is voor de stijging van het aantal verstrikte zeehonden.