Sterk verdeeld België kiest ook nationaal parlement

Voor de combiverkiezingen is bewust gekozen, want België heeft als een van de weinige landen van de Europese Unie een stemplicht. Belgen moeten dus op zondagochtend thuis zijn om hun stem uit te kunnen brengen in het aan hen toegewezen stembureau in hun eigen kieskring. Wie niet komt opdagen, riskeert een boete. Eenmaal in het stemhokje zijn kiezers niet verplicht om echt voor een partij te stemmen. Ze mogen ook blanco stemmen.

Verkiezingsthema's en politieke partijen variëren per regio. Vlaanderen maakt zich druk over immigratie en maakt zich op voor een verkiezingsoverwinning van Vlaams Belang, zusterpartij van de PVV. De radicaal-rechtse partij zou samen met de rechts-conservatieve Vlaams-nationalisten van de N-VA een meerderheid kunnen halen.

In Brussel en Wallonië is dat heel anders. In de hoofdstad zijn milieu en mobiliteit belangrijke thema's en in Wallonië, waartoe ook de Duitstalige gemeenten behoren, gaat het bijvoorbeeld over werkloosheid en werkgelegenheid. De vanouds machtige sociaaldemocraten hebben daar vooral te vrezen van radicaal-links.

Via complexe berekeningen en van tevoren toegekende zetels per kieskring wordt het nationale parlement samengesteld. Dat bestaat zodoende uit verschillende partijen uit de verschillende taalgroepen. Het leidt de laatste jaren in de Kamer tot een gevarieerde coalitie en veel compromissen. Dat kan binnen België tot wrevel leiden, maar wordt op het internationale toneel als voordeel gezien. Verschillende Belgische politici spelen traditioneel een belangrijke rol in de Europese politiek door hun diplomatieke vaardigheden, zoals de huidige voorzitter van de EU-landen Charles Michel, oud-premier van België. De naam van de huidige premier Alexander De Croo klinkt dan alweer als kanshebber voor de baan van EU-buitenlandchef, na de Belgische en Europese verkiezingen.