Johnson neemt na reeks schandalen afscheid van politiek

Voordat Johnson een prominent politicus werd, was hij een succesvol journalist. De Brit schreef als EU-correspondent in Brussel voor de rechtse krant The Daily Telegraph en werd later hoofdredacteur van het conservatieve blad The Spectator. Omdat Johnson "meer wilde betekenen", besloot hij de politiek in te gaan.

Johnson nam in 2001 namens de Conservatieve Partij plaats in het Lagerhuis. In 2008 won hij de strijd om het Londens burgemeesterschap. In 2015, tegen het einde van zijn tweede termijn, nam Johnson als burgemeester opnieuw plaats in het parlement. In de aanloop naar het brexitreferendum in 2016 ontpopte hij zich tot het gezicht van de zogeheten brexiteers.

Meerdere schandalen

Nadat een kleine meerderheid van het Britse volk voor een vertrek uit de Europese Unie had gekozen, trad premier David Cameron af. Johnson wilde zijn partijgenoot opvolgen, maar het was Theresa May die het premierschap op zich mocht nemen. Zij koos de euroscepticus als haar buitenlandminister. Hij stopte na twee jaar met die functie wegens onvrede over Mays invulling van de brexit.

Na het aftreden van May in 2019, omdat het haar niet lukte een brexitdeal door het Lagerhuis te loodsen, volgde Johnson haar op. Onder zijn leiding traden de Britten begin 2020 uit de EU. Rond diezelfde periode diende de volgende uitdaging zich aan, de coronapandemie. Johnsons trage coronabeleid leverde hem veel kritiek op. Hij kwam uiteindelijk alsnog met zware beperkingen en zette daarnaast een succesvolle vaccinatiecampagne op.

Johnson was als premier het onderwerp van meerdere schandalen, bijvoorbeeld over de bekostiging van zijn ambtswoning en een vakantie, maar zijn positie wankelde pas toen 'partygate' aan het licht kwam. Het schandaal rond feestjes van overheidspersoneel tijdens lockdowns leidde binnen de Conservatieve Partij tot een stemming over zijn toekomst. Johnson overleefde deze vertrouwensstemming, maar was een maand later opnieuw het onderwerp van kritiek. De premier had een partijgenoot een functie in het parlement gegeven, hoewel hij wist dat die van seksueel wangedrag was beschuldigd. Dit resulteerde in het massale vertrek van regeringsfunctionarissen.