Astrid Holleeder: ik val tussen wal en schip

Astrid Holleeder gaat voor de talkshow aan de slag als duider van rechtszaken. Tijdens het interview liet ze in het midden of ze anderen zou aanraden om te getuigen. "Ik zou iemand bij de hand nemen en zeggen: dit heb ik doorgemaakt." Ze zei dat ze door een diep dal is gegaan. De enige maatregelen om haar te beschermen, waren kogelwerende deuren en ramen en een noodknop. "Hoe anoniemer, hoe veiliger. Van anonimiteit komt isolement. Van isolement ga je naar eenzaamheid."

Mede door de verklaringen van Astrid werd Willem Holleeder veroordeeld tot levenslang. "Getuigen was een kwelling, omdat ik nare dingen over hem moest vertellen. Ik vind hem slecht, hij heeft slechte dingen gedaan, maar ik ken hem ook als broer. Ik heb hem als kind aanbeden." Ze zegt dat ze vaak dacht "had ik maar niet getuigd. Maar ik wist dat het echt nodig was."

'Geen gezicht meer'

Holleeder leefde jarenlang ondergedoken. "Waarom heeft dat tien jaar moeten duren? Waarom heb ik mijn kleinkinderen niet op een normale manier kunnen zien opgroeien? Waarom konden we niet naar een pretpark? Waarom konden we niet naar een bioscoop?" Ze moest haar werk als advocaat neerleggen en kon alleen met voorzorgsmaatregelen en onder schuilnamen op bezoek bij familie en vrienden. "Ik had vele jaren geen gezicht meer. Niemand wist hoe ik eruitzag. Je gezicht is wel belangrijk. Als je dat niet meer hebt, als je gezichtloos bent, ben je een spook. Voor mijn gevoel heb ik rondgedwaald als een spook."

Astrid Holleeder trad afgelopen woensdag uit de anonimiteit. Ze kwam met haar gezicht in beeld bij RTL Boulevard. Bij RTL Tonight zei ze dat ze heel blij was met die stap. "Ik kan niet uitleggen hoeveel leven ik terug heb. Dat voel ik in mijn lichaam en geest. In de aanloop ernaartoe ben ik echt weer tot leven gekomen." Ze voegde eraan toe: "Het is heel lang geleden dat ik vol overtuiging kon zeggen dat ik gelukkig ben. Al duurt het maar een dag, dan is het dat meer dan waard geweest."