'DEnK_A@N_JeZeLF'' VerZorging,VoeDing,ZiekTen,enZ'

Communities

ZeelandNet

'DEnK_A@N_JeZeLF'' VerZorging,VoeDing,ZiekTen,enZ'

eeN CoMMuNiTy MeT VaNaLLeS oVeR Je GeZoNDHeiD

349.012 bezoekers 80 leden Log in

Kinderloos ongewenst verplicht > 3..Mijn Verhaal.1


    

 

 Dagboek  Dagboek  Dagboek  Dagboek  Dagboek  Dagboek

 

En dan hier,

Mijn verhaal

over het leven met kinderloosheid,

dat gepaard gaat met veel pijn, teleurstelling, kwaadheid... enz.

 

 

 

 

 

Hoe zal ik eens beginnen. Hoe lang we al bezig zijn misschien?
Dat is van Augustus 2001. Ik was 27 jaar en twee jaar getrouwd dus
vond ik het wel een mooi begin om een gezin te krijgen. Met twee grote
honden heb je dat wel al, een gezin, maar je verlangt naar iets van ons
twee. Een zwangerschap meemaken, een bevalling en dan je baby in je
armen houden. En het vervolgens zien opgroeien, wat me fantastisch
lijkt. Maar dat zal iedere vrouw wel hebben.

 

 

 

Maar dan word je met je neus op de feiten gedrukt dat dat niet voor
iedereen is weggelegd. Na 9 maanden werd ik doorgestuurd naar de
gyneacoloog, Mei 2002, voor me te helpen omdat mijn menstruatie
wegbleef, dus dan kun je ook niet zwanger worden. Gelukkig heb
ik een lieve gyneacoloog, Dokter Viotus. Ik kreeg hormoonpillen voor
een eisprong op te wekken. De eerste kuur sloeg niet aan, de tweede
kuur sloeg niet aan en de derde deed ook niks. Mijn eierstokken werden
niet gestimuleerd. Ik zou moeten beginnen hebben met spuiten van
hormonen, maar dat wou ik niet meer. Nog meer ellende. Dat deed
me toen zoveel pijn en ik was zo teleurgesteld dat ik het na drie
maanden niet meer zag zitten. Wat die pillen allemaal met me deden,
ik kende mezelf niet meer. Ruzie thuis, problemen op het werk en
de pijn in mijn lichaam, ik kon het niet meer aan.

 

 

 

Maar ondertussen, hoe langer je bezig bent, hoe groter de pijn word.
Iedereen rond je word zwanger. En hoe langer nog dat het duurt krijgen
degenen allemaal hun kindje en in die tussentijd gebeurt er bij mij
nog steeds niks. Nog niet eens een zwangerschap...

 

 

 

Je word depressief, er zijn dagen dat je alleen maar huilen kan. Nu komt
dat ook wel van de problemen dat mijn menstruatie niet door kwam, er
kon zo'n 60 dagen tussen zitten dus dat klopt niet. Krijg je ook lichamelijke
problemen van. Plus je hormonen spelen op. Het werd me langzamerhand
allemaal teveel. En nog meer werden er zwanger en bevielen
van hun baby. En de tijd gaat maar door.

 

 

 

Na 9 maanden, Mei 2003, maak ik op mijn werk een overval mee.
Wat er toen allemaal met me gebeurt is, kan ik niet uitleggen, maar ik
kan wel vertellen dat het me allemaal teveel werd. Ik had het niet meer,
ik zag het niet meer zitten. Eigenlijk zou de huisarts me anti-depressieva
gegeven hebben, maar hij had een andere oplossing. Ik moest terug naar
de gyneacoloog en maken dat ik zwanger werd, dat
is het enige wat me helpen kan...

 

 

 

Juni 2003 ben ik terug gegaan onder behandeling van de gyneacoloog.
Maar nu is het Dokter Neubourg, een belg. Hij komt uit Gent om Dokter
Viotus te vervangen. Eigenlijk is dat mijn geluk geweest tot op het
moment. Toen ik vorig jaar stopte met de hormonen, waarschuwde Viotus
me al dat ik er nu mee zou stoppen, ik naderhand weer helemaal opnieuw
zou moeten beginnen met de kuren. Maar Dokter Neubourg vond dat niet
nodig. Hij vond dat de vorige keer niks gedaan heeft met me, dus dat
moest ik niet overdoen. Hij vond wel dat ik drie maanden pauze moest
nemen, dus Juni, Juli, Augustus... Mijn lichaam werkte nu correct en
hij wou nog even afwachten of het zo niet zou lukken op de natuurlijke
manier. Maar de zomer ging voorbij en het was nog niet gelukt.
Teleurstelling. Ik kreeg een kuur hormoonpillen voor mijn menstruatie
door te krijgen. De dag van je menstruatie is de eerste dag van
je cyclus. De derde dag moet ik dan beginnen met hormoonpillen, twee
pillen per dag voor mijn eierstokken te stimuleren om eitjes te
produceren. Vijf dagen lang. Dan moet ik de de 11de of 12de dag
een afspraak maken. Dan word er met een echo gekeken of er een
eicel bijna gerijpt is, ik zal het zo maar zeggen. Er is dan een
blaasje te zien die bijna 18 mm van een mm is. Heel klein maar
hij spreekt altijd van zoveel mm. Maar dat zijn mm van mm
volgens mij... Dan moet ik op de 12de dag iemand zoeken die mij een
spuit geeft met hormonen, de assistente van de huisarts,  om na
ongeveer 36 uur een eisprong te krijgen. Dat is dan weer de andere
dag. Het is nu al 4 maanden hetzelfde liedje. En na 4 maanden moet
ik vertellen dat ik nu aan de 5de maand ben begonnen. Ik mag de hoop
niet verliezen, maar het zo ontzettend pijnlijk. Jullie hebben geen
idee wat ik doormaak, hoeveel pijn ik heb, echte pijn en verdriet.
Hartverscheurend. Binnenin me schreeuw ik het uit. Het lijkt wel,
hoe meer we ons best doen, hoe teleurstellender het word... ik weet
niet hoelang ik dit volhou en hoelang ik hiermee kan leven... het is veel
te pijnlijk voor me... en ik kan er niet mee leven, dat is het nou juist...
als ik de werkelijkheid onder ogen zou moeten zien dat het nooit zou
lukken... ??? Jemig, laat ik me daar nog maar niks bij voorstellen...
Ik heb even genoeg geschreven nu, ik stop ermee, maar mijn verhaal
staat nu hier, en das het belangrijkste... omdat ik toch heel
diep vanbinnen weet dat ik niet de enige ben...

woensdag 28 januari 2004

 

 

Vervolg

 

Vandaag was het weer de 12de dag en kom net van het ziekenhuis vandaan.
Vanmiddag krijg ik dan mijn vierde spuit. ...... ...... ...... dus dan heb ik ongeveer 36 uur later een eisprong.

Ook heb ik het één en ander gevraagd. Hoelang en hoe dikwijls krijg ik deze
behandeling en wat is mijn volgende alternatief, moest dit niet lukken?
Nou, ik krijg 6 à 7 keer deze behandeling. Is het dan nog steeds niet gelukt... krijg
ik naderhand nog gewoon deze hormoonkuren maar dan met inseminatie erbij. Ik heb
gevraagd wat het dan precies inhoud....... ...... ...... en omdat ik er geen zin in heb om erover
te typen kun je hier meer lezen als je erop klikt. Dan weet je wat er met ons gebeurt als het zover is....

 

 

* Kunstmatige Inseminatie

 

* Inseminatietechnieken

 

 

Zo, veel leesplezier...
Ik heb het een beetje doorgelezen met het zoeken naar de beste pagina`s, maarre... het is
niet te snappen dat ik ook dit dan nog eens mee moet maken. Plus... dat mijn man hierbij betrokken
word. Tot nu toe was ik het alleen omdat het alleen bij mij ligt. Bij hem is alles goed... ...... ik hoop
dat het zover niet komen moet en dat het de komende maanden lukt op deze manier want anders
word het echt op de kunstmatige manier gedaan.
...ongelooflijk...

vrijdag 6 februari 2004

Vervolg

 

Vandaag moest ik terug komen voor te kijken of het gelukt is, of de hormoonpillen weer aangeslagen zijn...
En ja hoor...
Mijn eigen gyneacoloog is weer terug, Dokter Voitus van Hamme. Met ongeloof laat hij me binnen...
Is het nu nog niet gelukt??? Nee dus... Nu zijn we al heel lang bezig. We praten wat en hij leest wat
in mijn dossier wat dokter Neubourg allemaal opgeschreven heeft en wat gedaan heeft...
Laten we weer eens kijken...
Met de echo was weer te zien dat er een blaasje zit op mijn eierstok die groot genoeg is om te rijpen.
Maar hij ziet iets verdachts in mijn baarmoeder... een zwart plekje van 4 millimeter groot... en hij
vraagt of dit al eerder gezien is... Nee dat niet... dus hij wil weten wat dat precies kan zijn, dus
dat word nog nader onderzocht... ...
Na deze echo gaat hij alles nog eens bekijken en hij komt met een voorstel...
Ik krijg niet vandaag de spuit... maar morgenochtend...
Dat wil zeggen dat we dan zondag de daad moeten verrichten...
Maar dan moet ik maandagochtend terug komen bij hem om te laten kijken of de spermacelletjes ver
genoeg binnenin me zijn gekomen... er word een monstertje genomen bij mijn baarmoedermond om
te controleren of ik toevallig geen zuur aanmaak voor de spermacelletjes tegen te gaan... en dood gaan...
Erg spannend en zenuwslopend dan weer, maar beter dit dan niets...
Ik ben gewoon misschien te bang wat ze zullen vinden, maar Voitus wil het nu wel eens weten
waarom HET niet lukt!!!
En dit is nog niet alles...
Mijn volgende cyclus, dus over twee weken, gaan ze nader bekijken wat het binnenin met me doet.
Hoe het precies werkt weet ik nog niet maar ik heb begrepen dat er een blauwe vloeistof ingespoten
word om te kijken hoe ver die vloeistof komt... kunnen ze zien of mijn eileiders goed toegankelijk
zijn... erg belangrijk!!! Misschien is er wel ergens een vernauwing.
Snap je nu waarom ik bang ben?
Die onzekerheid is zo erg...
En misschien is de uitslag nog veel erger...
Ik zie wel... ik weet het ook niet... maar het is wel goed dat ik nu nader onderzocht word...
En als het misschien iets is wat met een operatie verholpen kan worden...
ben ik misschien over een paar maanden EINDELIJK wel eens zwanger...

Het word weer een onzettende spannende tijd !!!

Wens me maar succes en denk eens aan me, en vooral als je een kaarsje aansteekt...

vrijdag 2 april 2004

Vervolg

 

Nu heb ik het eerste onderzoek erop zitten.
Vanmorgenvroeg moest ik komen laten kijken hoe het zit met de spermacelletjes in me.
Met een eendebek, lekker pijnlijk, die dan opengezet word om goed mijn baarmoedermond te zien. Dan
met een spuit en een slangetje zuigt de gynaecoloog vocht uit mijn schede.
Hij meet eerst de zuurtegraad van mijn slijmvlies, maar dat is in orde.
Daarna kijkt hij onder een microscoop...
Hij vertelt dat hij veel zaadjes ziet en er veel bewegen.... maar ze bewegen te traag...
en ze moeten supersnel zijn...

De conclusie...

Omdat ik vertelt heb van de doorzichtig, dikke, kauwgomachtige slijm wat er bij mij uit komt de dag nadat
ik die spuit krijg, concludeert hij dat mijn slijm te dik is voor de spermacelletjes. Ze moeten veel te veel
moeite doen om er doorheen te zwemmen, wat misschien niet eens lukt.
Dat komt dan weer door de clomifeen die ik slik om een eisprong te krijgen. Nu werkt dat uitstekend op
mijn eierstokken maar werkt mijn slijmvlies tegen. Komt niet zo vaak voor maar sommige vrouwen kunnen
daar last van krijgen. Ikke dus...

De oplossing...

Nu kan ik er nog eens pillen bij slikken.
Dus gewoon de clomifeen slikken van cyclusdag 3 t/m dag 7.
Dan moet ik op dag 11 beginnen met het hormoon Progynova tot een dag na de eisprong.
Dan moet ik de 11de of 12de dag weer op controle komen hoe het staat met mijn eierstokken.
En dan krijg ik weer de Pregnyl in een spuit toegedient.
En dan een dag later na de eisprong word weer gekeken net als vandaag hoe het dan gesteld is met mijn
slijmvlies en de spermacelletjes.

Dus volgende maand weten we meer, weer 4 weken wachten...
Als nu na dit onderzoek blijkt dat het niet voldoet, wat ik dus denk... want ik geloof nooit dat die andere
pillen aan gaan slagen... wat wel zal moeten... maar ik ken mijn lichaam ondertussen al zo goed na al die
jaren... maar helpt het wel kan het alleen maar meevallen... toch?
Mocht het nu niet helpen?
Dan moet ik van de clomifeen af...
Dan word het iedere dag spuiten, want dat werkt helemaal anders op mijn lichaam.
Maar...
dan heb ik grote kans op meerlingen...
maar daar valt altijd wat aan te doen, zegt de gynaecoloog.
Ik moet dan zelf spuiten en zeer correct spuiten... want dan word het anders helemaal meerlingen.

We zien wel hoe alles verloopt, tis dus weer afwachten...
en maar wachten...
en wachten...

Eigenlijk ben ik toch wel een geduldig mens... want anders was ik al helemaal gek geworden...

maandag 5 april 2004

 

 

 

Het vervolg op het verhaal van 5 april...

Nu zijn we dus 4 weken verder. Ik heb vanmorgen het tweede onderzoek gehad... voor te kijken hoe het gaat met de pillen Progynova, hoe het slijmvlies er nu uitziet. Vrijdag hebben we gezien dat de Clomifeen weer aangeslagen was en dat er weer een blaasje op mijn linker eierstok gegroeid was waar het eitje uit moet komen. Maar ik krijg deze keer niet de spuit met Pregnyl. Dan niet, ik geef er niks om, ik hou niet zo van spuiten, maar het was voor mijn slijmvlies en een eisprong krijg ik evengoed wel, zei de gyneacoloog. Dus we moesten afwachten tot maandag om te zien hoe mijn slijmvlies reageert op de Progynova. Afwachten nog...

Nu heb ik vanaf donderdag tot vanmorgen zo ontzettende buikpijn gehad, niet meer normaal. Echt helemaal in mijn onderbuik. Stress??? Ik denk het wel, want vanaf vanmorgen heb ik die pijn niet meer in mijn buik en hoe komt dat? Omdat ik weet dat alles goed is nu... stom hè, wat al die onzekerheid met een mens doet.

Vanmorgen weer met de stomme eendebek in mijn schede om slijm en zaadcellen vanbij mijn baarmoedermond te halen. Wat is dat een akelig rotgevoel. Het word dan helemaal opengetrokken, wat eigenlijk niet kan, want het is niet zo wijd bij mij, en zeker niet met al die spanningen. Maar goed, ik probeerde me goed te ontspannen want anders was ie der wel uitgefloept denk ik, maar het is me gelukt.
Hij kijkt weer hoe de zuurtegraad is en dat is goed.
Dan op naar de microscoop...
Het ziet er goed uit, was het antwoord...
Dan heb je geen idee wat dat met me deed, er kwam een pak van mijn hart, sowee....
Ik heb ook weer mogen kijken en ik vond het prachtig om te zien, wat een mierennest, dat gekriöel...
Grappig...

Nu is de kans 15 tot 20% dat het lukt van de eerste keer.
Dus dat wil zeggen dat ik nu maar eigenlijk begin.
Al die andere maanden zijn zinloos geweest.
Helemaal voor niets.
Ik ben wel blij dat de oorzaak gevonden is...
en nu de oplossing...
Wat spelen met de medicijnen... want je ziet maar weer... niet ieder mens is hetzelfde...

Nu is het dan weer afwachten...

Volgende week dinsdag moet ik wel bloed laten trekken voor te laten kijken hoe het staat met het progestoron hormoon gehalte in mijn bloed?
Schijnbaar kunnen ze dan al zien of het eitje bevrucht is of niet...
En ik maar denken dat dat pas was na de eerste dag dat je overtijd bent...
Niet dus...
Maar ik weet het dan niet... ik moet wachten op een bloeding ... ... maar dan moet de bloeding wel lijken op mijn laatste menstruatie ... ... is de bloeding minder ... moet ik bellen ... omdat ik dan moet weten of ik met de clomifeen terug moet beginnen.

Ik ga het houden op een half jaar, ik denk niet dat het gelijk raak is, dat geloof ik nooit, en anders is er een groot wonder gebeurt. Wel dat ik dat verdien, een wonder, na alles ... liefst zo'n klein wondertje wat ik dan eerst 9 maanden bij me mag dragen en dan in mijn armen mag houden. Dat zal het grote wonder voor mij zijn.

geschreven maandag 3 mei 2004

 

Dit is het einde van deel 1

Op de volgende pagina ga ik verder met het vervolg

deel 2 is in aanmaak

daar kun je verder lezen over mijn wondertje

want mijn kleine wondertje bestaat...

''klik hier maar''

Omhoog