Welkom op de site van de hulphonden!

Communities

ZeelandNet

Welkom op de site van de hulphonden!

Welkom op de community Het nut van hulphonden!

211.323 bezoekers 73 leden Log in

ALLEMAAL HULPHOND VERHALEN,interessant om te lezen


 

 

 

Verdi; hulphond en kameraad.

Mijn naam is Gemmy en ik woon samen met Frank.De naam van mijn hulphond is Verdi. Hij is een lieve zwarte Labrador reu die sinds sept. 1998 bij ons is. Sindsdien is mijn en ons leven in vele opzichten positief veranderd.
Uiteraard is hij een leuke en lieve kameraad die nagenoeg altijd bij mij is. Verder is hij mijn hulphond en betekent daarom extra veel voor mij. Hij is bij mij vanwege epileptie. Eerst is hij opgeleid tot 'ADL' hond (Activiteiten Dagelijks Leven) door toenmalig Stichting SAM tegenwoordig met andere stichtingen gefuseerd tot Stichting Hulphond Nederland.
Aangezien hulphonden voor epilepsie nogal nieuw waren (en
zijn) in Nederland heeft hij zijn werk w.b. epilepsie bij ons geleerd. Zo konden we dit wel goed aan passen in wat in onze situatie nodig was. Hij bleek nogal slim te zijn en pakte dingen snel op. Ook heeft hij plezier in zijn werk en dat is natuurlijk ook belangrijk. Daarnaast is er uiteraard ook genoeg tijd om lekker gek te doen, te spelen en wandelen, los te rennen op het veld en ga zo maar door en dit is ook heel belangrijk.

Maar nu even wat meer over zijn werk als hulphond. Als ik een aanval krijg dan gaat Verdi als we thuis zijn een knop indrukken om hulp in te schakelen als dat nodig is. Aangezien dit niet bij elke aanval nodig is, zit er een tijdsvertrager in de knop om hem ongedaan te kunnen maken als ik op tijd bijkom. Echter als het te lang duurt dan wordt Frank door Verdi opgepiept via die knop. Soms heb ik namelijk noodmedicatie nodig maar sinds Verdi hier is hoort Frank vanzelf als er wat aan de hand is. Verdi doet dit geheel op eigen initiatief omdat ik bij een aanval niet meer in staat ben om hem een commando te geven of zo.
Vervolgens komt hij bij me, naast me liggen of zitten en vraagt aandacht als ik weer bij kom. Zo nu en dan kan ik me dan weer zelf redden maar zo niet dan helpt Verdi mij.
Hij kan me helpen opstaan en naar de stoel helpen of ergens anders naar toe. Soms heb ik namelijk uitval aan één lichaamshelft. Verder kan hij alles pakken wat ik nodig heb. Bijv.
een telefoon, tas met o.a. medicijnen erin maar ook andere dingen, drinken, kleren, enz. en natuurlijk weet hij ook dingen als een balletje om achteraf te kunnen spelen, ook feilloos te vinden. We hebben Verdi ook veel geleerd op gebaren omdat ik rondom aanvallen soms niet of niet goed kan praten.
Dit alles is natuurlijk van enorme waarde. Hij blijkt keer op keer een grote hulp en zorgt voor veel veiligheid en meer vrijheid.
Verder is hij ook buiten een grote hulp en zorgt hij ook hier voor veiligheid. Soms heb ik namelijk ook loopaanvallen.Dat wil zeggen dat ik doorloop als ik aan het lopen ben tewijl ik me totaal niet meer bewust daarvan ben en dus geen enkel gevaar in de gaten heb.
Zo kan ik in gevaarlijke situaties terecht komen zoals zomaar de weg oplopen of het water inlopen (bijv. beek, vijver). Sinds Verdi geleerd heeft wat hij moet doen kan dit niet meer en zo heeft hij al diverse keren gevaarlijke situaties voorkomen. Hij stopt bij elke stoeprand totdat ik hem het commando geef om over te steken, ook voor het water. Als ik de straat dreig over te steken zonder hem een commando te geven blijft hij op de stoep en zet zich schrap waardoor hij mij m.b.v. zijn riem tegenhoudt.

Verdi doet en betekent nog veel meer voor mij maar hopelijk maakt dit stukje al duidelijk hoe waardevol hij is.
Hij heeft nog iets heel bijzonders. Dit hebben wij hem niet geleerd en dat kan ook niet maar is iets van Verdi zelf. Tegenwoordig geeft hij geregeld al voor een aanval aan dat ik een aanval ga krijgen. Eerst stonden we er erg sceptisch tegenover want ik voelde me zelf gewoon goed en er was door niemand iets aan mij te zien. Maar keer op keer bewees hij gelijk te hebben, dus geloof maar dat ik tegenwoordig in dit opzicht naar hem luister. Zodra hij aangeeft dat er een aanval aan gaat komen zorg ik dat ik veilig ga zitten (of liggen) en hiermee heeft hij al heel veel lelijke vallen voorkomen en dus gevolgen van aanvallen. Dat is natuurlijk fantastiesch! Om misverstanden en valse hoop te voorkomen wil ik even benadrukken dat zeker niet iedere hond dit van nature heeft en dat dit niet (en zeker niet zomaar) is aan te leren!
Uiteraard ben ik er heel blij om, maar ook zonder dit deel zou hij absoluut een hulphond zijn van onschatbare waarde!


Uiteraard ben ik iedereen dankbaar die het mogelijk maakt dat er zulke goede hulphonden bestaan! Eigenlijk is het bijna niet uit te leggen hoeveel een hulphond voor je kan betekenen maar ik kan me bijna niet meer voorstellen hoe het was voordat Verdi hier was.

Groetjes Gemmy en Verdi

 

 

 

Hulphond verhaal: Ank en Nikita.

Wij gaan de 19de oktober met ons demoteam varen op een piepschuimvlot met onze hondjes.
Nikita is niet meer de jongste van het stel, hoop dat het een leuke dag word, we gaan daarna demonstraties geven om zo onze bekendheid te geven aan Hulphond Nederland.

Want er gaat een wereld voor je open met een hulphond!!!



Ik heb Nikita nu zes en een half jaar, voor ik haar had zat ik iedere dag met mijn jas aan in huis, te wachten tot er iemand kwam die mijn jas uitdeed. Soms ging ik niet meer naar buiten, dankzij mijn makker kan ik weer weg en ben minder afhankelijk geworden.
Morgen wordt ze 8 jaar en wordt al een echte oude dame.
Jas uittrekken vindt ze het leukst, ik ben vrij langzaam soms, ze heeft zich hierbij aangepast.
Maar ze is en blijft mijn kanjer, is ze er een keer niet bij op straat vragen de mensen waar is Nikita?
Ik ga een plank laten maken voor op de rolstoel dan kan ik in de super daar mijn boodschapen op leggen, hoef ik niet iedere keer aan iemand te vragen of ze mijn kar (die wel een meter langs is) van de rolstoel willen koppelen, hoeven Nikita en ik niet persé buiten in de regen te wachten tot er iemand komt

Ze doet mijn gordijnen dicht, pakt mijn schoenen, doet ze uit en ook mijn sokken, haalt theezakjes uit de la.
We wandelen graag, gaan graag op de koffie, naar behendigheid dit doen we ook graag, is toch anders dan werken. En demontraties geven, zodat we kunnen laten zien aan anderen wat een hulphond voor ons betekend.
Er ging een wereld voor mij open, nu heb ik mijn hand gebroken met veel pijn, af en toe legt ze mijn hand op mijn leuning met andere woorden, dit is beter.

Groetjes Ank en Nikita.

 

Demonstratie Jolande  en Ans.

 Deze dames hebben een demonstratie gegeven op de Golden retrieverdag te Apeldoorn. Deze foto's heb ik gekregen voor de site, Junior laat hier zien hoe hij de jas helpt uit trekken.

 

Donderdag 9 mei 2002

Wij zijn uitgenodigd op de Goldendag om daar aanwezig te zijn met de stand en een aantal demomstraties te doen. De stand was in handen van Will Alberts, Ans en Danger en Junior en ik (Jolande) deden de demonstraties.

We zouden om 09.30 vertrekken met Traxx maar deze kwam pas om 10.30 uur.
Toen moesten we Ans en Danger nog ophalen, zodat we om 11.00 uur op de snelweg richting Apeldoorn zaten.

Na een lange reis en veel file kwamen we een uur te laat aan, wat zijn de mensen dan blij je te zien.?
Eigenlijk wilden ze meteen dat we een demo deden maar na zo'n lange reis lusten wij eerst wel wat te drinken.
Na een slap bakkie thee gingen we naar een zeer hobbelig grasveldje waar al een boel mensen zitten te wachten op ons. Nog even snel werd er een tafel geregeld en we konden,na eerst ons zelf te hebben voorgesteld ( je hoorde de mensen verbaast zijn toen we zeiden dat Junior al 12,5 was en Danger 10,5 jaar was) en een kort verhaaltje wat de SHN betekende en deed, kon de demonstratie beginnen.
Ik was blij toe, want ik liet Junior mijn handschoenen en mijn jas uitdoen, die had ik al een tijd aan terwijl het lekker warm was. Het was meteen raak, Junior kreeg groot applaus. Daarna heeft hij mijn nekkraag af gedaan en nog wat geapporteerd.
Ik heb achterop mijn rolstoel een fietstas hangen en ook die heeft Junior er voor me afgedaan. De mensen vonden het prachtig!
Daarna was het de beurt aan Ans en Danger. Danger deed de bril af en de spalk bij Ans af. Daarna mocht ik kassajuffrouw spelen en kwam Ans met Danger bij mij afrekenen in ons profesories winkeltje. Danger heeft toen ook nog even laten zien hoe goed ze het pinpasje uit het hoesje voor Ans kon halen.De mensen vonden het geweldig!
Daarna hebben we nog uitgelegd dat we op zo'n hobbelig veldje heel weinig kunnen laten zien en daarbij verteld wat de honden voor ons in en  om het huis voor ons doen. Zoals deuren openen en sluiten, koelkast openen en sluiten en er iets uithalen, telefoon opnemen en aangeven, dingen uit de wasmachine halen enz. Daarna moesten we er mee ophouden, onze tijd was om.
We bedankten de mensen voor hun aandacht en nodigden ze uit bij de stand om verder te praten als ze wilden. Nou dat wilden ze, we hebben de hele middag staan praten.
's Middags hebben we samen nog een demo gegeven en toen was het nog veel drukker, na ons kwam de finale van de mooiste honden en de mensen zaten al te wachten, daar hebben we dus mooi even gebruik van gemaakt. Ans en ik waren er van overtuigd, onze oudjes waren de mooiste.
Na overstelpt te zijn met cadeautjes en bedankjes zijn we moe maar voldaan weer terug gereisd naar Eindhoven, wetende dat we weer een aantal mensen bekend hebben gemaakt met de Stichting Hulphond Nederland.

Jolande en Junior
Ans en Danger

 

 

DEMONSTRATIE MARIENWAERDT, Ina en Yce.

Vanmorgen vroeg uit de veren, ik moet voor Hulphond Nederland naar Landgoed Marienwaerdt in Beesd om 2 demonstraties te geven.
Er is een 5 daagse FAIR en ik moet op vrijdag en zondag aan de bak,, best spannend want er komen hier duizende mensen.
Gisteravond belde Truus van de P.R. dat Dik (die mij altijd begeleid tijdens demo's) zijn kaplaarzen mee moet nemen want het is er een grote modderbende.
Om half 10 van huis, gepakt en gezakt, regenkleding, eten, drinken voor Yce en ons eigen demokastje met bel, licht, lades enz.
Het was niet erg druk op de weg dus waren dik op tijd in Beesd, gelukkig mochten wij met de auto het landgoed op en was er ook een goede parkeerplaats waar ik zonder problemen uit de auto kon rijden en toen begon de lol, want ja het was inderdaad één grote modderpoel, het had woensdag zo hard geregend in Beesd dat het hele gras tot moes was gereden, de organisatie had wel over het hele terrein stro neer gegooid maar ik moest wel ploeteren om er door te komen, gelukkig vandaag is het droog en lekker warm en de binnenring waar de demo's gehouden worden is ook goed begaanbaar.
Aangekomen bij de stand word ik begroet door Jeroen Hankel en door Rob (hij is de speaker die alles aan elkaar praat), we nemen bij een heerlijke bak thee/koffie de dag even door en dan kunnen we even genieten van andere demonstraties zoals schapendrijven, ganzendrijven, frisbeehonden, paardenmennen enz.
Om half 1 mogen Yce en ik in de ring, als eerste is er een interview met Jeroen over wat Hulphond Nederland is, daarna komt Thea van Kolsteren met haar pup Schwitch, zij verteld iets over het gastgezin zijn en dan zijn Yce en ik aan de beurt, ik ben benieuwd want het hele veld ligt vol paarden, schapen en ganzenpoep dus ik hoop dat Yce niet aan de haal gaat. Yce doet het prima, ik vind het iedere keer weer zo knap, hij laat zich door niets en niemand afleiden, tijdens de demo stelt Rob allerlei vragen en  vertel ik waarom Yce zo belangrijk voor mij is, wel lastig hoor zo'n microfoon die iedere keer voor je gezicht gehouden wordt, het wordt tijd dat Hulphond headsets aanschaft.



Zo de eerste demo zit erop, Jeroen is laaiend enthousiast over hoe het gegaan is en ook Esther Pas (het gastgezin van Yce) is berentrots op Yce, het wordt direct druk bij de stand van Hulphond en er gaan diverse vrijwilligers met de collectebus rond.
Zo nu even rust tot halfdrie, ik zeg tegen Jeroen dat er toch eens headsets moeten komen en Rob speelt daar direct op in, hij gaat bij de organisatie vragen of die sets er zijn en ja hoor om 2 uur is er  een set voor mij en wordt hij geïnstaleerd aan mijn stoel, ik ben benieuwd of dat beter werkt. Jeroen vraagt of Yce een collectebus kan dragen, dat weet ik niet want dat heeft Yce nog nooit gedaan maar ik ga wel even oefenen, eerst alleen met het handvat en als dat gaat, met de hele bus en ja hoor het lukt, ik ga een rondje met hem lopen (hobbelen) en er komen gelijk kinderen aan om wat in de bus te doen.
Yce moet de de 2de demo met de collectebus in zijn bek de ring in en dan naar de tribune lopen, hij geeft daar de bus af zodat hij aan het publiek gegeven kan worden, het werkte perfect want je zag overal de portemonnees te voorschijn komen.
Ook deze demo ging weer heel goed en door de headset was het voor het publiek nog leuker want nu konden ze de commando's goed horen, Rob stelde mij nog wel met de microfoon de vragen maar ik kon door de headset antwoorden en mijn verhaal vertellen, op deze manier kon hij verder van mij weg blijven staan, Yce deed alles weer zonder ook maar op wat voor poepje dan ook te letten, er mocht een meisje uit het publiek caissière zijn, dat werkt altijd goed en naast spalk, schoenen, kast open, betalen, handdoek pakken was er natuurlijk weer het pellen van de banaan.

 

Toen ik de ring uitging kwam er een mevrouw naar me toe die me spontaan een zoen gaf, ze was zichtbaar ontroerd over wat wij hadden laten zien.
Om halfvier totaal versleten maar met een voldaan gevoel naar huis, dat wordt morgen een groot deel van de dag in bed want zondag mogen we weer, ik hoop dat het dan weer net zo'n gezellige dag wordt als vandaag.

Ina en Yce.

Dank je wel Ina voor je leuke verhaal en de prachtige foto's!!!

Fortune

 

 

Fortune is al van pup af aan bij mij en is getraind als hulphond en epilepsiehond. Ze waarschuwt zowel vooraf als op het moment zelf. Zelfs heeft ze gewaarschuwd dat mijn pacemaker (tja een mens kan het één en ander mankeren) leeg aan het lopen was. Ze waarschuwde door steeds tegen mijn been te drukken maar begon niet in mijn hand te likken (iets wat ze bij een op hand zijnde aanval wel doet) Gelukkig was ik er op tijd bij en werd het een spoedoperatie want ik ben 100 procent afhankelijk van de pacemaker. Zij is nu 3 jaar en zoals ik het altijd zeg "volleerd" want het is een belgische herder (tervuerense) en die zijn altijd wat langer "gek" en hebben tijd nodig om volwassen te worden. Voordeel is wel dat ze ook heel lang doorgaat want mijn vorige hond heeft tot 15 jaar voor me gewerkt. De eerste twee jaar ben je dan ook bezig om haar alleen maar lief te krijgen en vertrouwen te hebben in alle situaties, maar nu ze dus niet meer naar iedereen toe mag is dat best eens moeilijk voor haar .In weze zijn deze honden zowel hulphond als geleidehond, want zoals gemmy ook al uitlegde als je in een gevaarlijke situatie komt moet ze voorkomen dat je bijv. de weg over steekt of iets anders doet wat gevaar oplevert. Ook ik heb in huis 4 knoppen waar ze op kan drukken als het weer eens fout gaat en zo alarm kan slaan. Daarnaast doet ze ook de "hulphondentaken" zoals telefoon pakken, medicijnen, deuren openen enz... Kortom ze is voor mij het beste wat me kan overkomen. Zonder haar zou ik me geen raad weten.

Groetjes Sylvia

Poot van Fortune

 

Omhoog