Rondje West Canada

Communities

ZeelandNet

Rondje West Canada

Welkom op

147.103 bezoekers 5 leden Log in

07 Reisverslag Deel 2


dinsdag 17 juli 2007

Vandaag weer gewonetijd opgestaan, dat is dus zo rond half 8. We warmen het brood weer even op in de oven. dat maakt het net iets lekkerder en daarom proberen
we dus zoveel mogelijk toch een plaatsje met electriciteit te scoren. We verlaten ons plekje maar vanavond keren we hier weer terug naar Lake Louise.
Yoho National Park here we come!!!!
Onze eerste stop na de parkgrens worden de Spiral Tunnels. Het zijn tunnels in de bergen die aangelegd zijn om de treinen het hoogteverschil beter te laten nemen.
Speciaal zou het zijn om zowel de voor- als achterkant van de trein te zien terwijl hij door de tunnel rijdt. We horen een treinfluit. Zou het??? We wachten nog even
maar geen trein. We rijden weer verder en slaan af naar Yoho Valley die voor ons aan het eind een prachtige verrassing in petto heeft, de Takakkaw Falls.
Sander die vandaag kaartlezer is en dus vooraan zit, roept plost: Ja, daar. Ik zie hem al!!! En jawel, daar is onze eerste kennismakingmet het vallende water.
Iedereen vindt hem prachtig, deze 254 m hoge waterval. we rijden nog wat dichterbij, parkeren, en wandelen nog dichterbij. Eerst een paar spetters maar het worden
er steeds meer tot we nat en koud zijn. Maar dat vinden we niet erg.
We maken rechtsomkeer en zetten onze tocht verder naar Emerald lake maar eerst nemen we nog een kijkje bij de Natural Bridge, waar het water zich een weg baant
door de rots en het lijkt alsof het onder een brug van rots stroomt.
Niet veel later hebben we een parkeerplekje gevonden en maken we lunch. Geen werkende oven dus taai brood dan maar even verloren brood maken (Vertaling:
wentelteefjes).
Zo kunnen we er weer tegenaan om een wandeling rond het meer te maken. We nemen Emerald Lake Circuit, een trail van 5,5 km waar we anderhalf uur mee zoet zijn.
We komem door verschillende landschappen. Eerst dennebossen, dan open met veelkleine stroompjes/plassen, daarna een beetje regenwoud (vochtig warm).
Heel gevarieerd. Uitrusten is van korte duur want niet zoveel verder ligt er een nieuwe uitdaging op ons te wachten: de wapta falls.
Vooral Sander heeft (alweer) niet zo'n zin in nog een wandeling en om de moed er in te houden gaat zijn fantasie aan de wandel. Hij verzint hardop hoe hij de omgeving
leuker kan maken. De hele omgeving wordt aangepast. samen met marissa verzinnen ze de gekste attracties. De Falls zijn mooi maar kunnen niet tippen aan onze
eerdere ontmoeting deze dag. Deze is niet zo hoog maar wel veel breder en hij klettert tegen een rots aan die vlak onderaan de waterval ligt.
Terug bij de RV hebben we er weer 5 km wandelen in 5 kwartier opzitten. We houden het vandaag voor gezien en rijden in 1 trok nar Lake Louise.
Omdat de kleine supermarkt van LL niet veel keuze biedt, wordt het voor de 2e maal Pizza.
Marissa en ik gaan samen douchen. Het is behelpen, we staan midden in een nationaal park. Kleine douches en de stekende straal kent maar 1 stand: LAUW. Ach ja, we zijn tenminste opgefrist en al dat wandelzweet zit nu tenminste in het afvoerputje.
De avond bestaat voornamelijk uit het aansporen van sander om zijn reisverhaal up-to-date te krijgen. Hij loopt hopeloos achter de feiten aan en schrijft zoals een slak kruipt.
We hebben nog een buitje gehad waardoor we alweer met ons eten naar b innen moesten vluchten maar niet veel later kwam de zon al weer achter de wolken tevoorschijn
en is nu met oranje gloed aan het ondergaan.

 

woensdag 18 juli 2007

Nu we alles op ons lijstje rond Lake Louise hebben afgevinkt, rijden we naar het noorden en nemen de beroemde Icefields Parkway. Een weg die we niet zoals de meesten
in 1 dag willen afleggen. Veel razen ons voorbij, wij doen het rustiger aan. Sander heeft de smaak te pakken en is alweer onze gids voor vandaag. Hij moet er wel nog even
inkomen want hector lake missen we, maar Bow Lake ontgaat ons niet. Daarvoor hebben we reeds Crowfoot Glacier staan bewonderen. Deze kraaiepoot heeft echter in de
afgelopen 50 jaar 1 teen moeten inleveren. Het wordt dus een echte uit- en instapdag want we hebben nog maar net de gordels aan en moeten al weer uitstappen voor
Peyto Lake. Daar lopen we naar de lookout en zien weer die onmiskenbare blauwe kleur. Ook in het echt lijkt het alsof het meer er opgeplakt is. Heel onrealistisch, wel
zeer bijzonder.
Het ene na het andere uitkijkpunt volgt. We stoppen af en toe zelfs gewoon langs de weg. Ook hebben we nog Mistaya canyon op ons lijstje staan en uiteraard nemen we ook
daar een kijkje. Vanaf de brug heb je een mooi uitzicht maar wij wagen ons op de rotsen en staan bijna tot aan de rand van de kloof. Olala, kriebels in de buik!!!
Na alles weer te hebben vastgelegd op de gevoelige plaat, rijden we verder en bij Saskatchewan Crossing stoppen we in de hoop nog wat boodschappen te scoren.
De winkel is groot en ruim maar bestaat voor 90% uit giftshop en het aanbof van levensmiddelen is nog magerder dan in lake Louise.
Een wijze les, sla bij Banff reeds voldoende voorraad in. Het vriezertje in de RV kan best wel wat hebben. Voor ons komt deze les te laat.
Maar de weg roept dus rijden we verder.
Bijna te laat, maar gelukkig ziet Sander nog net op tijd het bordje, stoppen we voor de Weeping Wall. Voor ons is de aanblik ook om te huilen maar de rotswand voelt zich
kennelijk een stuk blijer want huilen doet hij maar amper.
Ook de Bridal Veil Falls (nee, niet dezelfde als bij Manning P.P.) manen ons tot stoppen, al blijft het bij een verre bewondering.
Als dagwandeling hebben we de Parker Ridge Trail uitgekozen. Een trail die zigzaggend 200 m stijgt door alpenbloemetjes en grote plakken sneeuw. Best een zware klim
maar het heeft wel wat om half juli deels over sneeuw te moeten wandelen. De kinderen dragen sneeuwballen van de sneeuwvelden mee maar smelten onherroepelijk in
hun handen. Op de top van de berg hebben we een fantastisch uitzicht op de Athabasca gletsjer. Met een hapje en een drankje genieten we nog even van het uitzicht en
gaan dan weer naar beneden. Dat gaat zoals zo vaak een stuk sneller dan omhoog. (Héhé dat is een schot voor open doel!!!)
Het wordt tijd voor een plekje voor de nacht. Bij Wilcox Creek hopen we te slagen. Het is een self service camping. We rijden rond en vinden een goed plekje, maar dat
hadden we gedacht. Plek no. 13 brengt ons geen geluk. Het plekje leek leeg maar we hadden het piepkleine papiertje onder het nummer over het hoofd gezien. De plek bleek
dus al gereserveerd. Omdat we daar pas 1,5 h na aankomst achter kwamen, was de camping al helemaal volgestroomd en hebben we als alternatief maar een `illegaal`
plekje opgezocht. We waren er niet helemaal gerust op maar ja, we hadden betaald en de parwachtster was al geweest dus waagden we onze kans. Ik kan jullie vertellen
dat we het er verder zonder problemen vanaf hebben gebracht.
Verder op de avond beginnen er donkere wolken te verschijnen. Regen op komst? Jawel, rond half 1 `s nachts worden we allemaal wakker van een giga onweer.
De kids vinden het eng en we halen ze even uit bed. Zo zitten we midden in de nacht met z`n 4en aan de tafel te kijken en luisteren naar bliksem en donder.
Als de storm is overgetrokken, kruipen we allemaal weer onder de dekens om onze nachtrust verder te zetten (nou ja, liggen).

Lake Louise - Wilcox Creek 133 km

 

donderdag 19 juli 2007

Als we `s ochtends wakker worden, regent het nog steeds lichtjes. Het is ook een stuk koeler. Ander weer dan de afgelopen 2,5 weken. Toch zien we na een poosje een paar
blauwe stukjes hemel verschijnen. We gaan weer op pad. Het weer heb je immers te nemen zoals het komt en om 9h staan we dan ook al bij het Icefield Centre om een tripje
met de snowcoatch te boeken. Om 9.30h. kunnen we mee. Het blauw is alweer verdwenen en het miezert. We stappen eerst in een gewone bus die ons in 8 minuten (en daarin
kan heel veel info worden gegeven!!) naar een overstapplaats brengt waar we overstappen in het gletsjermobiel met grote banden.
We rijden zachtjes een steile helling af (30%) en met zachte tred rijden we naar de gletsjer. Een van de 6 die door het ijsveld wordt gevoed. De zon schijnt niet maar dat is
alleen maar positief volgens de bestuurder. Als de zon schijnt zie je de blauwe kleur van de gletsjer niet en nu is die wel goed te zien. Eerst rijden we op een 10 m dik stukje
maar al snel kunnen we uitstappen op het 300 m dikke ijs. Het is er koud, winderig en glibberig maar we vinden het 'kei cool'. Gelukkig hadden we ons lekker warm aangekleed.
Bij het zien van de man die slechts korte broek, t`shirt met korte mouwen en open sandalen aanheeft, lopen de rillingen ons al over de rug.
Het blijft er altijd fris, zelfs in de zomer dus ook bijwarm weer is een trui niet overbodig.
Terug met vaste grond onder de voeten zien we op de parkeerplaats vlak bij de RV nog een hert. De hele verdere middag hebben we het druk met de Tangle Falls (vlak aan de weg),
de Sunwapta Falls, 15 min lopen (folder) dus eerst maar eten, maar binnen 5 min. staan we daarna al bij de waterval. Ze nemen het hier met een schepje zout.
Het wordt steeds lastiger om ze uit elkaar te houden, al dat bruisende water. Maar er komt er nog een, de Athabasca Falls.
Het water in de rivieren staat ontzettend hoog dit jaar en ook hier is dat goed te zien. Sommige uitkijkpunten worden door het water overspoeld maar dat maakt de waterval wel
heel spectaculair. Hij dondert en raast breed naar beneden. We bekijken ook nog een verlaten uitgesleten deel van de rivier.
En als klap op de vuurpijl zien we deze namiddag ook nog een zwarte beer! Er staan een hele boel auto's midden op de weg. We begrijpen dat er iets te zien moet zijn, dus remmen
we af en zien nog net de beer het bos inwandelen. Kort maar YES.... een BEER!!!
We rijden vrij vroeg de camping Whistlers op maar alle plaatsjes met 'power' zijn al weg. OK, dan vandaag niets, alvast dan voor morgen? Nee, alles is al voor 7 dagen volgeboekt.
Dat is balen!!
We gaan Jasper in voor info en boodschappen. Wat een drukte! De supermarkt heeft meer te bieden dan je aan de buitenkant zou denken. We slaan weer even lekker in. Het is ons
te druk dus vluchten we terug naar de camping. Daar beraden we ons over wat te doen en besluiten het programma iets om te gooien. We reserveren alvast een camping buiten
het nationale park en de boottocht voor morgen.
En dan is er weer een dag voorbij!!

Wilcox Creek - Jasper 128 km

 

Vrijdag 20 juli 2007

Vandaag verlaten we Jasper maar niet voor we nog even in de nu verlaten stad nog wat inslaan en dan voornamelijk voor onze grootste zuipschuit, onze RV.
Op ons programma staat Maligne Road, een 46 kilometer lange weg met 3 grote bezienswaardigheden. Na een paar kilometer stoppen we om de eerste nader te
bekijken, de Maligne Canyon, en die doen we te voet. We doen onze stevige stappers aan en gaan op pad. Over de canyon liggen 6 bruggen en we lopen van de
5e brug naar de 1e brug. Omdat we stroomopwaarts gaan, gaat het vooral bergje op. We zien prachtig hoe de kloof steeds smaller en dieper wordt, tot wel 50 meter!
Over het hele traject doen we inclusief foto-en filmstopjes 1,5 uur. De terugtocht gaat zo vlot dat we daar maar 35 minuten voor nodig hebben.
De voetenwarmers gaan weer uit en we gaan naar nummer 2, Medicine Lake. Hier stoppen we maar kort want van zijn bijzondere eigenschap is nu niets te merken. Het
ziet er uit als een gewoon meer. In de herfst en winter als er geen smeltwater meer van de bergen komt loopt het meer echter zo goed als helemaal leeg via onderaardse
gangen. En dan op nummer 3. Onze ontmoeting staat gepland voor 14.00h dus we hebben nog even tijd voor de lunch. Iets voot 2en stappen we aan boord voor een tocht
over Maligne Lake naar Spirit Island, de meest gefotograffeerde bomen ter wereld. Onderweg zien velen op de boot een grizzlybeer langs de oever maar hoe we ook turen, wij
kunnen hem niet ontdekken. Na 90 minuten komen we weer terug bij start met een ervaring rijker en de tapes weer wat voller.
Nu keren we weer terug en vervolgen onze weg richting Hinton/Edmonton. We hebben dringend behoefte aan electriciteit om alle apparaten weer op te laden, dus
hebben we zoals gezegd een camping geboekt net buiten Jasper National Park.
Daar rijden we vervolgens heen. We moeten even wachten met inchecken want er is even niemand aanwezig.
Als hij een kwartiertje later terugkomt (sneller dan op het briefje stond, dat is weer meegenomen) checken we in (reservering????) en krijgen we een plaatsje met
alweer heel veel van onze steek'vrienden' (hmhm). Dat wordt weer binnen eten en de verdere avond doorbrengen. En dat is wel eens jammer!! Maar liever dat dan
20.000 jeukende muggebulten.

Jasper - Maligne Lake - Miette 164 km

 

zaterdag 21 juli 2007

Het is deze ochtend best wel koud in de RV en zetten voor het allereerst even de verwarming aan, Mmm dat voelt lekker.
Vandaag gaan we eerst een stukje terug Jasper National Park binnen en nemen de Miette Road. 17 km over een bochtige weg later komen we aan bij de Miette Hot Springs.
Niet veel later relaxen we in het heerlijk warme water van ong. 40 graden C. een uur lang wisselen we tussen koud en warme zwembaden. We koelen nog wat na en een
lekkere douche later staan we weer warm nagloeiend buiten ( de kleren hebben we natuurlijk ook nog aangetrokken).
Ontspannen rijden we terug naar Jasper waar we ons avondeten aan de haak slaan en nog net op tijd zijn om onze verzameling lege flessen in te leveren.
Hèhè, daar zijn we vanaf! Is de douchebak ook weer leeg! Gelukkig douchen we ons niet in de RV. Het gaat wel maar de warmte is moeilijk te regelen en het is maar een
piesstraaltje.
We verlaten de stad en zoeken HW16 op. Bij Yellowhead Pass stoppen we om te eten. Dit is de scheidingslijn tussen:
1. Jasper National park en Mount Robson Provincial Park
2. Alberta en British Colombia
3. Mountain time en Pacific Time.
En door dat laatste is onze dag dus net 1 uurtje langer geworden. Af en toe worden we onderweg vergast op een regenbuitje en als we dus Mount Robson (de hoogste van allemaal
met bij 4000 m) in het oog krijgen, ligt zijn hoge top in de wolken. En dat is niet ongebruikelijk blijkt uit de poll op het prikbord van het Visitor Centre.
We snorren verder. Hè was dat niet de afslag voor de Reargard Falls. Jawel, dat wordt even terugrijden. we bekijken het bruisende water en blijven nog even kijken tot een groep
rafters is ingestapt en vertrekt.
Dan is de grens van het provinciale park alweer bereikt en nemen we HW5 zuidwaarts om al weer snel onze camping Irvins te vinden vlak boven Valemount.
Alle opbergruimtes puilen uit met vuile was dus gaan we aan de slag om dit weg te werken. Ook het beddegoed is toe aan en opfrisbeurt. Enkele uren later ligt alles weer netjes
op stapeltjes in de kasten. Wassen gaat hier snel: 4 machines tegelijk @ 25 min. en dan drogen ook zo'n 20 minuutjes.
De bedden ook nog even opmaken. Pff daar krijg je het warm van. Nog wat uitrusten en verslagen bijschrijven. Intikken doen we wel als niemand de computer wil.

Miette - Valemount 240 km

 

zondag 22 juli 2007

Vandaag vervolgen we onze weg naar het zuiden langs HW5. We hadden gisteren internet en hebben onze berichten in het gastenboek kunnen lezen.
Mijn zus wenst ons veel beren toe en warempel het helpt!!! Toon gaat plots in de remmen, de RV is ook abrupt gestopt. Ziet hij iets????
Jawel, links voor staat een zwarte beer ons aan te gapen en struint vervolgens door de berm links van onze RV naar achteren. We rennen ook nog naar achteren en zien hem
vanuit ons achterraam de weg oversteken en in het bos verdwijnen. Wow, deze ontmoeting was stukken langer. Te gek!!!
Helemaal in de wolken rijden we verder naar Bljue River waar we hebben besloten om een riviersafari te doen. We zijn net op tijd om nog met een boot mee te kunnen.
We zijn ook daar nog niet lang onderweg als er een ander bootje stil ligt en teken geeft dat er een beer langs de oever loopt.
Eerst zien we alleen maar wat bladeren bewegen maar niet veel later steekt hij zijn kop boven het groen en zien we hem langzaam verder afdalen naar de kant van het water.
Volgens onze gids is het een groot mannelijk exemplaar van wel 90 kgs en zo'n 6 jaar oud. Hij geeft ook aan dat de beer ons heeft geroken en daarom naar de kant komt om
die lekkere vleeslucht even te inspecteren. dat geeft ons de kans om dit prachtige dier goed te bekijken. SUPER!!! Dat is onze 2e beer vandaag. Nicole bedankt!!!
Hij speurt voor Marissa ook nog supergoed naar meneer of mevrouw Moose, maar helaas....die blijken dus (zegt gids) nog moeilijker te vinden te zijn dan beren.
Het is paringstijd dus de beren zijn heel actief.
Best tevreden, we zagen ook nog aan het begin een zeearend, klimmen we weer in de RV en rijden verder naar Clearwater. Het is nog vroeg dus gaan we alvast
Wells Grey Provincial Park in waar we als eerste de Spahats Falls tegenkomen. Deze 61 m hoge waterval komt mooi in een recht lint naar beneden kletteren.
Verder, verder gaat de weg en we staan nu op een camping bij een golfterrein. Gelukkig geen last van rondvliegende ballen. Aha.
De kinderen en Toon hebben hout ingeslagen en zijn nu worstjes aan het bakken. Ik heb mijn best gedaan en heb de computerknopjes flink zitten indrukken.
Ik ben nu weer eens bij. Nou nog internet en dan hebben jullie dit allemaal weer kunnen lezen.
Dan straks weer lekker slapen en morgen....
P.S. Nicole, kan je ons ook nog wat Moose toewensen. Marissa zou dolgelukkig zijn als ze er eentje zag.

Valemount - Clearwater 240 km

 

maandag 23 juli 2007

De dag begint zoals hij gisteren is geëindigd: grijs. (en dat is niet alleen buiten). We staan midden in Wells Gray Provincial Park maar we karren eerst helemaal terug
naar het begin want de brandstofmeter moet omhoog. Ik had niets gezegd over het bord dat je beter kon tanken (geen mogelijheid in het park). Ik wist alleen niet dat
dit ook een van mijn taken bleek te zijn!!! Na een 1/2 h. staan we weer bij het infocentrum. We TANKEN!!! We nemen een foto van Marissa met Jerry the Moose, extra info
vinden we niet. We hebben alles al wat we weten moeten. We gaan opnieuw het park in, Spahats falls kunnen we links laten liggen die hebben we al gezien gisteren en na
weer een 1/2 h vanaf het begin, zijn we eigenlijk weer op ons beginpunt van deze dag, de camping. Daar hebben we ook niets meer te zoeken dus die is voorbij in een glimp.
Buiten houden we het niet droog en het is tot nu toe de triestigste dag. Bij Green Mountain Viewpoint is er vanaf de uitkijktoren dan ook weinig te zien. Het is 360 graden
wolken kijken. Jammer!! Verder dan maar naar de Dawson Falls. In de regen lopen we er naartoe. Mooie wijde waterval. weer eens wat anders dan al die lange smalle.
Vervolgens over de brug van de Mushbowl en op naar het volgende geklater. De vorige bui was opgehouden maar lopend naar Helmcken Falls voelen we alweer water op
onze hoofden en het komt niet van de waterval!!! Er hangen ook daar wolken die worden gevormd door de opstijgende watermist. Toch is de waterval goed te zien.
We besluiten het hierbij te laten in Wells Gray Provincial Park. Er is nog meer moois te zien maar de weg verder is een gravel/zandweg (nu modderweg geworden) en met
dit weer willen we ons daar niet aan wagen.
Hoe verder we terug rijden, hoe meer opklaringen er komen. Gelukkig maar. Dan maar weer liever naar het hete weer van in 't begin. We gaan verder naar het zuiden.
We twijfelen nog even tussen Kamloops en 100 Mile House en kiezen voor de eerste (ondanks aanraden van Randy voor de tweede optie wegens mooiere weg) omdat we daar
wat bezienswaardigheden hadden opgezocht die eens wat anders waren dan bergen en natuur (leuke afwisseling voor de kinderen). Kamloops blijkt een best wel grote
drukke stad te zijn en als eerste gaan we langs het Visitors Centre. Daar horen we dat enkel vanavond om 7pm de Railway Heritage gaat. Het is nu 5pm dus dat wordt
opschieten. We rijden eerst naar de camping, checken in en maken eten in een recordtempo. Ook eten gebeurd snel en voor je het weet zijn we alweer op pad.
We vinden het vrij gemakkelijk, kopen ons kaartje, sluiten achter aan in de rijen mogen daarna plaats nemen in de open wagons. Ondanks de oude loco is de rit niet echt
geweldig. Ze stoppen om de haverklap (de brug, het kerkje) en krijgen dan een waterval aan gegevens. Ook de omgeving spreekt niet tot de verbeelding ( industrie en
(auto)kerkhoven). Het enigste leuke aan deze treinrit is nog de neppe vertoning van de treinoverval. Terug naar de camping dan maar (oeps, nog heel even verkeerd).
De kinderen spelen nog even in het beekje achter ons (dammen bouwen) en Toon en ik doen allerlei klusjes (afwassen, opruimen, bedeen opmaken, etc.) om de RV weer
toonbaar te maken.

Clearwater - Kamloops 205 km

 

dinsdag 24 juli 2007

Vandaag in en rond kamloops en we beginnen bij het B.C. Wildlife Park. De grote borden en het mooie ingangsgebouw maken ons hoopvol. Wat we te zien krijgen
laat de hoop smelten als sneeuw voor de zon en die schijnt vandaag weer uitbundig, dus..... Toon vindt het niet eens de moeite om te filmen en dat zegt alles.
We rijden naar de volgende 'site' maar de aanblik alleen doet ons besluiten Kamloops voor gezien te houden. We zetten koers naar Cache Creek. Het uitzicht is zoals
zo vaak de moeite waard maar de kids hebben er geen oog meer voor. Wat ze allemaal niet doen, buiten kijken hoort daar niet bij. We moeten niet in Cache Creek zelf
zijn maar iets verderop stoppen we bij hat Creek Ranch en dat blijkt een schot in de roos te zijn. Lasso werpen blijkt moeilijk te zijn ook na wat instructies onder leiding
van de koetsbestuurster. Sander knoopt zichtzelf bijna op in plaats van het ijzeren kalf. Het indianendorp is ook heel informatief maar de rondleiding in het grote
roadhouse is toppie! Leuk verteld, mooie/oude/originele inrichting. De afsluitende koetstrit laat je voelen hoe hard het leven was einde 19e. en begin 20e eeuw.
Met een lekker ijsje in de hand gaan we nog wat verder en kiezen een plaatsje op de Marble Canyon Provincial Park Self-services Campground. Dit keer kijken we
goed naar opgehangen briefjes. We vinden een briefloos plekje, parkeren en gaan op onderzoek uit. Een leuk helder meer nodigt ons uit voor een zwempartij en
dan doen we dan ook. Omdat er toch een beetje modderluchtje aan ons zit, spoelen we even na in de camper. Dan bak ik een stapel pannenkoeken die daarna al weer
snel verdwijnt in de hongerige maagjes. De nacht komt al weer gauw en dag 25 van onze vakantie wordt daarmee afgesloten.

Kamloops - Marble Canyon Provincial Park 205 km

 

woensdag 25 juli 2007

We laten het kleine Provincial Park achter ons en rijden verder over de bochtige HW99 naar Lilloet. Het eerste stuk is goede weg, net opnieuw geasfalteerd. Dat rijdt lekker
maar daar komt al gauw verandering in. De bochten houden we, de putten enhobbels krijgen we er extra bij. We schudden (met de woorden van Bond 007: shaken not stirred),
wiebelen en rammelen de weg over. Ach ja, dat is niet voor het eerst. We zijn het al gewend. Het is niet dat de wegen hier zo bar slecht zijn maar bij 'Highway' hebben wij
toch wat beters in gedachten. Verder wordt er best wel vaak aan de wegen gewerkt. Dus er is altijd wel iets dat rammelt: de hordeur (plastic zakje tussen hor- en buitendeur),
het verwarmingselement is de oven (handdoekje tussen), de borden (keukenpapier ertussen). Of we hebben een la die bij een linkse bocht opengaat en vervolgens weer dichtslaat
bij een rechtse. De ongemakjes van reizen met een heel huis achter je aan. Marissa die gauw last van buikpijn heeft in de auto, heeft gelukkig (raar maar waar) van al dat gehobbel
hier geen last.
Voordelen zijn er ook natuurlijk. Je hebt altijd alles bij je: keuken, toilet, koelkast. Je hoeft dus niet steeds op zoek naar een stopplaats om te eten, drinken of plaspauze in te lassen.
Maar goed dat even tussendoor. Nu verder met onze tocht.
In Lilloet slaan we nog wat proviand in en verlaten HW99 voor een meer panoramische route via de Duffey lake Road. Na een poos wordt deze weg echter een grindweg en alles
rammelt nu nog meer. Enige kilometers later toch weer asfalt. Dan maar weer eenkeer gravel. Na het oversteken van de dam maant een truckbestuurder ons tot stilstaan.
Hij vertelt ons dat we deze weg beter niet verder kunnen gaan, steile hellingen en een stuk enkel berijdbaar door 4 x 4 en wat blijkt dit is helemaal niet de Duffey Lake Road.
Uit zijn verhaal blijkt dat dus dit gewoon een andere naam is voor Highway 99. dat betekend dat we de hele 47 kilometer weer terug moeten. Dan eerst maar iets eten.
Met in ieder geval eenvolle maag gaan we weer hotsend en klotsend terug naar Lilloet. En zijn we weer bij af.
Nu nemen we wel de goede weg. HW99 heeft ook veel te bieden. Bochten, hobbels, mooie uitzichten, houten bruggen. Toch rijdt het wel wat lekkerder dan onze vorige weg.
Desondanks maken we maar een paar stops. we hebben immers nog een lange weg te gaan. Als we aankomen in Whistler is het te laat voor een plekje. Dan maar voor een
nachtje op de overflow. We wisten dat deze camping duur was maar voor dit stekje op een parkeerplaats vragen ze nog bijna 38 dollar. Alles is hier duur.
Ze willen nog extra geld om te douchen (ja daaaag), wassen (geen denken aan voor 3 dollar per machine). We kunnen in ieder geval wel onze watertank vullen (ook nog even
de achterkant van de RV schoonspuiten), de tanks legen en terwijl ik het verslag schrijf in de wasruimte kan alles ondertussen opladen.
We maken het er beste van. De kinderen spelen lekker buiten bij de grote boom waarnaast we staan en later nog even in de speeltuin.
Iedereen komt langzaam tot rust en we kruipen lekker onder onze dekentjes voor weer een goede nacht.

Marble Canyon Provincial Park - Whistler 281 km

 

donderdag 26 juli 2007

We verlaten onze dure parkeerplaats en rijden Wishtler binnen. We parkeren (onze RV moet natuurlijk weer helemaal achterin) en lopen naar de kabelbaan. Op het plein
krioelt het van de mountainbikers. Er is een evenement gaande, fietsen en berijders gaan na elkaar in een speciale stoeltjeslift de berg op en we zien ze daarna in grote getale
weer naar beneden komen over de hobbelige paadjes. We kopen onze tickets ('t is nog even zoeken waar) en sluiten dan aan in de rij voor de gondels. Hij opent pas om 10h.
Ach, dat is maar 15 minuutjes te vroeg en dat wordt ingekort als ze reeds om 5 voor 10 beginnen met laden en dat gaat vlot zodat we al gauw inschepen in een bakje.
'UP WE GO'!! We rollen een station binnen en willen uitstappen maar onze medepassagiers laten ons weten dat dit slechts een tussenstop is. We zijn pas op 1/3.
Het uitzicht aan het eind is geweldig. Hoge besneeuwde toppen alom. Maar we zijn er nog niet. We nemen het steile pad naar omlaag (Oei, oei, dat wordt straks dus
ook weer omhoog) dat ons in 10 min. wandelen naar de stoeltjeslift brengt. Deze neemt ons alle 4 naast elkaar helemaal mee tot aan de piek. Dit is spannend en fenomenaal.
De sneeuw en rotsen onder onze voeten, machtige bergen op de achtergrond. Een uitzicht om U tegen te zeggen. Dit is geen kabelbaan om te missen. Hij komt met stip
binnen op nummer 1 van onze lijst! We wandelen op de 2.200m hoge piek naar het theehuis. Het pad is omringd door metershoge sneeuwvlaktes. We houden een heus
sneeuwgevecht. De kinderen gaan helemaal uit hun bol. Zoveel sneeuw in juli. Helemaal te gek!! We halen wat warms te drinken en wat zoetigheid in het theehuis en
genieten daar buiten op terras van. We vangen de terugtocht naar de lift weer aan. Ook daar hadden we een paar steile stukken naar beneden en deze gaan nu
voor onze neus de hoogte in. Das weer effe er tegenaan. We kunnen gelijk instappen voor de rit omlaag. We genieten ook nu weer van het uitzicht.
En ja, daar is dan die weg weer naar de gondels. Omhoog gaan de voetjes weer. Bij de gondels staat ook al geen wachtrij dus springen we in het eerste beste lege bakje.
We staan met zijn allen nog over deze geweldige trip na te praten als we vlak voor het tussenstation we opeens iets zwarts zien midden in een grasgroene weide.
We denken er eigenlijk niet bij na maar dan valt plotseling het kwartje: het is een mama zwarte beer met 2..... nee 3 kleine beertjes. Wow, dit is echt bijzonder.
We lopen het tussenstation binnen. Toon staat al buiten maar we moeten nog verder naar beneden. Of zouden we....jawel voor de deuren weer dichtgaan besluiten we om
uit te stappen en moederbeer met drieling wat beter te bekijken. We spoeden ons naar buiten kijkend hoe we kunnen lopen om dat gezelschap beter te zien.
Ik stap voorop en wil linksom een gebouw lopen. De rest volgt op een afstandje. Ik stop abrupt als ik op enkele meters afstand een zwarte beer achteruit uit een boom
zie klimmen. Daar was ik al helemaal niet op voorbereid. Al pratend, de kinderen tegenhoudend en rustig achteruitlopend geven we de beer (geen supergrote maar toch..)
even de ruimte en kan mijn hart weer tot rust komen. Een mevrouw naast ons vertelt ons (kennelijk weet ze het een en ander van beren) dat deze jonge beer zo'n 2 jaar oud
zal zijn. De jongen verderop bij moeders zijn begin dit jaar geboren en dus 6 maanden oud. We lopen even door rechtsom het gebouw of we hun nog kunnen zien.
We kunnen ze niet echt rustig bekijken want we zien moederbeer nog net achter haar 3 kleine ukjes dwars over de weide het bos inrennen. Dan maar terug naar de gondels
waar onze boombeer nog steeds rondloopt. Bij hem krijgen we wel alle tijd om hem te bekijken en vast te leggen. Hij steekt op een 6-tal meters voor ons het brede pad over.
Dit is ook al onze beste berenontmoeting en geheel onverwacht. Wie had gedacht dat ze hier op toch wel een drukke plek zouden ronddolen. Vlak naast de beer razen
namelijk de mountainbikers aan hem voorbij. Oké showtime voorbij en we nemen een gondel voor het laatste stukje naar beneden.
Dat stukje delen we met een Amerikaans echtpaar die we vertellen over ons avontuur van daarnet en wat verder pratend vertellen ze ons dat als we inderdaad
naar Vancouver islands willen we dringend een ferrie moeten reserveren want dat zij dit ook gedaan hebben en het al aardig vol was.
Daar proberen we dan zodra we beneden zijn wat aan te doen maar we hebben geen internetverbinding en een telefoon staat ook niet in de buurt van de camper dus
kijken we onderweg uit naar een stopplaats met mogelijkheden. Best lastig want de hele weg tussen Wishtler en Vancouver is 1 grote bouwplaats. De weg wordt verbreed
tussen deze 2 plaatsen (winterspelen 2010??). Bij het infocentrum van Squamish lopen we naar binnen. Jammer geen telefoon maar we mogen die van de baliemedewerkster
wel gebruiken. Ik krijg een eindeloos keuzemenu te horen dat ik meerdere malen herhaal omdat ik aan het eind telkens te horen krijg dat er geen plaatsen meer beschikbaar
zijn. dat schiet niet op. Wat nu?? Er blijkt een draadloos internet rond het centrum te hangen dus kunnen we inloggen op de site van de ferries.
Het ene achter het andere scherm geeft ons te kennen dat we laat zijn met boeken. Komen we toch nog aan de overkant???
We hebben nog maar weinig keuze en komen uiteindelijk uit op een overtocht morgenavond om 9pm pas en niet vanuit het noorden van vancouver (zoals gepland) maar
vanuit het zuiden. Ondanks dat dit betekent dat we morgen dwars door Vancouver zullen moeten oversteken, reserveren we. Er zit weinig anders op als we nog op Island
willen geraken. De terugtocht boeken we ook alvast en dat blijkt dus inderdaad ook een goed idee. Ook daar zijn de opties al heel beperkt. De ideale boten zitten allemaal
al vol maar we vinden uiteindelijk toch nog een plaatsje voor donderdagochtend. Dat zal onze tijd op Vancouver Island wel verkorten maar ja, dat is onze eigen schuld.
Hadden we maar eerder moeten boeken dus bij deze een TIP voor ieder die dit leest en nog gaat. Boek je overtochten ruim op tijd (Hoogseizoen!!!!)
Eindelijk hebbben we het rond en gaan weer op pad maar het is al vrij laat en de camping (gereserveerd!) nog best wel een eind te gaan.
De Shannon Falls pikken we in een sneltreinvaart nog even mee. 't Is een mooie. En dan scheuren we (nee niet mogelijk... werkzaamheden) naar onze stopplaats.
Een camping vlakbij de Lions Gate brug van Vancouver. Daar gaan we dus onverwacht morgen toch overheen.
We staan al is het hutje mutje. De eigenaar probeert kennelijk uit elke centimeter geld te halen. Maar de kinderen zijn allang blij want er is inderdaad.... een zwembad en
helemaal leuk.... en hot tub. die zijn weer tevreden.

Whistler - Vancouver 128 km

 

Vervolg: Terug naar Startpagina:

Omhoog