Welkom op de site van de hulphonden!

Communities

ZeelandNet

Welkom op de site van de hulphonden!

Welkom op de community Het nut van hulphonden!

215.135 bezoekers 73 leden Log in

Een nieuw verhaal; van Ans en Jonas


Hierbij het verhaal van Jonas en mij.
Jonas is mijn 2e hulphond.
Mijn oude hulphond Danger is in oktober van het vorige jaar met een welverdiend pensioen gegaan bij vrienden van mij, gelukkig in de buurt.

Ik heb Jonas in de trainingsschool van september/oktober gekregen.het is een hele mooie hond, maar nog erg wild en jong in zijn gedrag. Na 1 1/2 week ging het thuis ook helemaal mis en heeft Jacqueline hem voor 6 weken goed onderhanden genomen. Hij was mij gewoon opnieuw aan het uitproberen.
Het leek of hij in de verlengde puberteit zat.
Ik ben toen de 2e week van de trainingsschool van november teruggegaan en heb alleen de praktijk samen met hem opnieuw doorlopen.Hij was zo gek als een deur toen hij me terug zag en dat was geweldig om te zien.
Zeker omdat we een moeilijke start hebben gekend.het zat aan allebei de kanten moeilijk had Danger nog niet echt vaarwel gezegd voor mijn gevoel en Jonas kon moeilijk zijn draai vinden.We versterkten elkaar daarin natuurlijk.Maar nu ging het goed.
Hij werkt heel graag,maar is een echte kwajongen.Daarover ook mijn verhaal.


 
Walk of fame for dogs
 
In januari moest ik voor onderzoeken naar het ziekenhuis 2 keer bijna een hele dag.
De 1e keer was ik met hem aan het oefenen om de liftknopjes te bedienen en dat ging best goed. Maar ik was vergeten dat het net tegen het einde van het bezoekuur liep, dus toen hij de lift weer eens opgeroepen had kwam er een hele meute mensen uit.
Waarschijnlijk is hij daarvan geschrokken.Hij rende ineens de trap af. En daar zat ik, op 2 hoog en hij liep ergens alleen rond te dralen, maar waar.
Gelukkig hoorde iemand mij roepen van de bewaking en die heeft hem bij zijn halsband gepakt. Hij was er zelf ook van geschrokken.
De 2e dag, weer de liften proberen en nu ging alles goed, jas uit, baliewerk  allemaal geweldig, maar toen tussen de middag even naar buiten.plassen goed, maar om te poepen heb ik hem losgelaten op een stukje gras.
In eerste instantie ook goed, maar toen schoot hij een grote zandberg over en was nergens te bekennen en ik maar roepen, niets. Of hij de weg ook niet meer terug wist weet ik niet,maar geen Jonas.

Nou zijn ze bij het ziekenhuis flink aan het bouwen en opeens hoor ik een stel bouwvakkers roepen, godv....
Er loopt hier een klote joekel over het beton. En jawel, mijn Jonas natuurlijk.
Gelukkig kon ik met mijn rolstoel redelijk dicht in de buurt komen en hebben er een stel van die ruwe kerels geholpen om Jonas er uit te trekken, wat gelukkig nog lukte ook.
Toen moesten we wel weer terug het ziekenhuis in natuurlijk.
Komen we binnen en troffen dezelfde man van de bewaking als van een paar dagen daarvoor, hé, riep hij Jonas'
Hij herkende ons meteen. Hij heeft hij meegenomen naar de wc en zogoed mogelijk schoongemaakt.Ik schaamde me rot,maar we hebben het overleefd en gelukkig was deze man heel aardig en bereidwillig om ons te helpen.
Jonas heeft dus even de walk of fame for dogs gedemonstreerd op het net gestorte beton bij het ziekenhuis.
Hij heeft er niets aan over gehouden, hoewel ik er wel steeds aan moet denken als ik in dat ziekenhuis kom.
Ja, zo maak je wel wat mee met je nieuwe hondje. Op de oude kon je blindelings vertrouwen en aan de nieuwe moet je zo wennen.zeker omdat Danger ook nog eens extreem rustig was en Jonas een echte jonge wildebras is.
Maar hij kan en doet al erg veel voor me en wij komen er wel.


 
groetjes Ans en Jonas van de Snepscheut
 
 

 

Omhoog