Houtvermaken

Welkom op mijn weblog Wannes is mijn naam

Aan de oever van deSchelde

1 reactie

Een aantal weken geleden zijn we in Vlissingen wezen wandelen langs de oever van de Schelde en dat wandelen doen we met een zekere regelmaat.  Altijd kijken wat er langs de waterlijn ligt.

 

Ik heb al eens eerder hier een stukje over geschreven onder de naam “drijfhout”.

 

Opeens zegt mijn vrouw daar ligt een mooi stuk drijfhout, niet zo groot en waarschijnlijk ook te tillen.

Naar de auto voor een touwtje met voldoende lengte, om dat stuk hout naar boven te krijgen. De weg naar de waterlijn was vol hindernissen, eerst basalt keien, dan wat klakkers en groene stenen.

 

Ik wilde met het eind van het touw in m’n hand  naar beneden, komt niets van in zegt  mijn vrouw, ik heb het drijfhout het eerst gezien en ik wil niet dat je valt, dus ik ga naar beneden zei ze. Verder was haar uitstraling ik ben een stuk jonger (6 maanden), dus ik doe het.

 

En zo geschiedde het.

 

 

Het stuk drijfhout ligt nu te rusten in onze tuin.

1 reactie

Ik was als Vlissings jongetje al bang dat Vlissingen een heel eind verschoven was, maar U bedoelde natuurlijk vast wel de Westerschelde. Wij zijn eigenlijk ook bijna dagelijks langs het water te vinden, en bij Moeders gaan juist de kleinere drijfhoutjes van het strand mee naar huis, alwaar ze meestal tot en op kransen worden verwerkt. In het hele huis is het hout en nog eens hout, want haar vader was een houtsnijder, oa paeremessen, maar ook de kamerdeur (een meesterwerk) , en diens broer is een houtdraaier. Allerlei voorwerpen van die oom zijn van gesegmenteerd hout. Ik bewonder Uw mooie en leuke vondigheden zeer, de onderzetter laatst was erg mooi. Hout leeft en blijft leven en het geeft sfeer. Mvrgr.

wispelhuis

07 November 2016 om 04:49

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.