blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

klakken en bakken

6 reacties

ik ben gewend om eerst de andere blogs te lezen en dan het mijne te schrijven. vandaag doe ik het andersom. ik heb het n.l. na het goede nieuws van gisteren erg moeilijk gehad. het kwam door iets wat daarvoor was gebeurd, een ontmoeting.

een vrouw, die ik al heel lang ken, opende vorig jaar een delicatessenwinkel. ik was er nog nooit geweest, maar gisteren hadden we tijd, dus ging ik een bakje salade bij haar kopen. we waren de enige klanten, dus ze maakte een praatje. "mis je het niet" vroeg ze en het was alsof er een mes werd omgedraaid in mijn hart. ik vertelde haar dat ik zo gauw ik ziek werd meteen afstand genomen heb van het vak. geen kookprogramma's meer op tv, geen recepten lezen. gewoon braaf mijn magnetronmaaltijden opwarmen en proberen op te eten. dat gaat steeds slechter.

dus nu is het grote woord er uit. koken was mijn hobby en mijn passie. ik heb van mijn hobby mijn beroep gemaakt en 9 jaar lang heb ik gekookt voor feesten en partijen. van kleine, intieme dineetjes tot buffetten voor 120 personen. ik deed dit samen met mijn ex-echtgenoot, die dezelfde passie deelde. omdat ik heel veel waarde hecht aan kwaliteit maakte ik zoveel mogelijk alles zelf. alleen aan vis roken ben ik nooit toegekomen. daardoor heeft mijn smaak zich ook sterk ontwikkeld en kun je me niet echt blij maken met een kant-en-klare maaltijd. heel af en toe nodigt ex me nog eens uit om te komen eten. hij is een heel goede kok en heeft weinig vrienden, die dat kunnen waarderen. die zijn al blij met frites en een gebakken ei. zo zijn er ook maar een paar restaurants waar ik kan gaan eten, zonder het zonde van mijn geld te vinden. ik herken eten uit de magnetron op 10 km afstand, maar met verse produkten op tafel doe je mij een groot plezier.

bijna 2 jaar geleden heb ik via de wet voorzieningen gehandicapten een compleet nieuwe, aangepaste keuken gekregen. onderrijdbaar, zodat ik in een rolstoel zittend kan koken. mijn oude vertrouwde gasfornuis stond links naast de aanrecht en omdat ik links verlamd ben, veroorzaakte zelfs een ei koken al ongelukken, omdat ik dan het overzicht kwijt raak en van alles omstoot. dus verdween het gasfornuis en kreeg ik een inductiekookplaat aan de rechterkant. het is even wennen, maar dat werkt echt goed. alleen kun je niet alle pannen meer gebruiken. ze moeten magnetisch zijn. doordat het gasfornuis verdween had ik geen oven meer en zo kwam de combi-magnetron in mijn leven. de magnetronfunctie had ik gauw door, gelukkig maar, want anders had ik niet warm kunnen eten. maar het ging me aan het hart dat ik nooit eens een pizzaatje kon afbakken of een quiche. en nu gaat dat dus wel, vandaar mijn vreugde van gisteren.

zo nu ga ik snel jullie blogs lezen, nog een prettige vrijdag!

6 reacties

Pfff das dan idd even hard als die vraag gesteld wordt lijkt me.Had tussen de regels door al kunnen lezen dat koken je passie (en beroep) was.En dan is het heel moeilijk als het niet meer gaat.Wat wel fijn is dat alles aangepast kon worden zodat je stukje bij beetje weer wat meer zelf kan knutselen in de keuken.En ik denk dat elke maaltijd groot of klein,nu veel beter smaakt omdat je dan "trots" kan zijn dat het je weer is gelukt!Jij bent zo een doorzetter Roos,ik bewonder je daar om heel erg,en daar leren we dus van!!Je legd je niet neer bij wat niet meer kan maar probeert te vechten om dingen wel weer te kunnen!Dat is knap...ik wens je een fijne dag toe http://i218.photobucket.com/albums/cc139/tacoo-tje/dag10.jpggroetjes Gerda
Gerda2307

04 April 2008 om 11:28

                               piktjur  van  wimmie

 

wim*mie

04 April 2008 om 11:33

Oh Roos,wat moet het verschil groot zijn. Vooral omdat jij kwaliteits-smaakpapillen hebt.Ik hoop,dat je af en toe een klein gerecht op top-niveua kunt klaarmaken.Groeten Izerina
izerinalin

04 April 2008 om 12:24

Allemaal moeilijk Rosa, maar ik vermoed dat er zoveel moeilijk is/was in je leven. Niet meer kunnen koken, op topniveau, het hoort bij de ziekte die je moest aanvaarden. Nooit meer is lekker voor jezelf is dan een straf. Alles wat je niet meer kunt, teveel om te benoemen, je bent sneller klaar met benoemen wat je wel kunt. 

Wat je wel kunt, daar moet je het mee doen, dat is nu topniveau,

buitenkans

04 April 2008 om 13:09

Lieverd,

van je vorige weblog wist ik dit al... Daarom was ik gisteren ook zo blij toen ik las dat je eindelijk weer iets kon bakken... Weet je nog dat we gebrainstormd hebben over het feit om samen te werken?? Jij je kennis en ik de daad?? Nu heeft die stomme arm ook al roet in het eten gegooid (hoe toepasselijk, die uitdrukking) Anders had ik toch even contact opgenomen zodat jij je kennis zou kunnen doorgeven en ik dat but bedrijf niet nodig had... Tja, niet alles gaat zoals een mens zou willen. Ik wens je veel lekkers toe uit je tronnetje... Annemie

annemie

04 April 2008 om 13:24

even een reactie op jullie reacties. allereerst heel erg bedankt daarvoor. inderdaad is kijken naar wat je nog wel kunt soms geen optie, omdat dat erg weinig is. daarom kijk ik liever naar wat ik nog meer zou kunnen. en probeer dat dan. koken op topniveau streef ik niet na, zal al blij zijn met een huis-tuin-en keuken niveau met zo min mogelijk blikjes, pakjes en zakjes. maar wie weet hoe ver ik kom. ergens deed het me wel goed dat die vrouw me die vraag stelde. want daarmee gaf ze te kennen dat ze wist dat ik ook een vakvrouw was. en het is best fijn als je voor vol wordt aangezien. en annemie ik herinner me dat we daarover gebrainstormd hebben. maar toch kan misschien de ene arm de andere helpen Smile, ik laat je via een andere weg wel weten waaraan ik gedacht heb.
wilgenroosje

04 April 2008 om 15:37

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.