blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

afscheid

8 reacties

vanmorgen bij het opstaan schoot me een zinnetje te binnen dat iemand eens tegen me zei, toen ze afscheid van me nam: "bedankt voor de vriendschap" de hele morgen heb ik zitten nadenken over vriendschap, tot ik ineens via de t.v. midden in het afscheid van hugo claus belandde. ik weet dat ik snel had moeten wegzappen, want mijn tranen zaten meteen hoog. en ik kende de man alleen van sommige boeken, die ik heel lang geleden las. maar de afgelopen week ben ik hem beter gaan kennen n.a.v. reacties van zijn vrienden op zijn dood. niet dat ik daarom huilde, maar elk afscheid herinnert me sterk aan alle keren dat ik definitief afscheid moest nemen. en ik moet nu ook denken aan mijn eigen afscheid. ik hoop heel erg dat mijn dochter dan niet alleen is en dat er mensen komen, niet voor mij, maar voor haar. jullie zullen wel denken nu is het eindelijk eens beter weer en dan gaat ze zitten somberen. maar dat valt wel mee hoor, ik heb gewoon een nadenkdagje.

over ineke's blog heb ik ook zitten nadenken. over een huis en een thuis. het heeft ongeveer een jaar geduurd voor ik me hier thuis voelde. anderen hadden alles geschilderd, anderen hadden al mn meubels neergezet, wel zoals ik wou, maar toch was dat een hele vreemde gewaarwording. ik moest van de gemeente verhuizen naar een aangepaste woning en dat was heel erg moeilijk. het eerste jaar had ik een huishoudelijke verzorgster, die ik kende van voor ik ziek werd. zij deed dus haar uiterste best om voor mij te zorgen, maar deed dat op zo'n manier dat ze inbreuk maakte op mijn privacy. daardoor beschouwde ik mijn huis meer als haar werkplek als mijn thuis. toen ik een vaste thuiszorg kreeg voor het huishoudelijke deel begon het beter te gaan. en dat mijn huis op een plek stond, die ik kende uit mijn kinderjaren, tussen de lagere school en de kleuterschool in, hielp ook mee. ik herkende vertrouwde geluiden en geuren. de geur van teer b.v.  afkomstig van de jachtwerf en de vissershaven, het gekrijs van de meeuwen en op een avond zelfs het geklots van de golven. ik voel me hier nu thuis. waarschijnlijk zal ik nu niet meer verhuizen, totdat ik naar een verzorgingshuis moet, maar dat duurt hopelijk nog lang.

weer heel wat overdenkingen op deze zonnige zaterdag. ik hoop dat jullie van deze dag kunnen genieten, we krijgen hem gratis!

8 reacties

Roos, ik herken hierin dingen. Toen we naar dit huis gingen, 'n prachtig huis, had ik het druk met m'n werk. Was in de avonduren veel voor de krant bezig, kwam er  soms een hele week niet toe om 's avonds even lekker op m'n meubeltjes te zittten.
En de vakanties gaan we weg, dikwijls in de weekenden ook nog
Pas nu ik "vutter" geniet ik er echt van!
Van m'n huis..

Fijn weekend, en geniet met volle teugen !

Jopie Meerman

29 March 2008 om 14:20

      zei  wimmie

 

wim*mie

29 March 2008 om 14:28

beste roosje
Ik heb al een aardig tijd een weblog.
maar ben kort bezig om iedereen te leren kennen.
al de weblog's lezen!!
Vanmorgen was ik bij jou, en er was veel te lezen.
moet even bezinken....maar vind het leuk je te leren kennen,
kom dus regelmatig buurten.
Ik wens je een fijne zonnige zondag en tot ziens.....vriendelijke groet antje-anneke.
antje

29 March 2008 om 14:36

Hoi lieverd,

Wat ben je toch weer veel aan het nadenken.... Had dat vannacht... En nu, door het logje van Ineke Buitenkans eigenlijk ook weer een beetje.... Maar inderdaad, ik geniet ook van dat stralende gratis zonnetje.....

Annemie

annemie

29 March 2008 om 14:44

Fijn,dat jij je nu thuis voelt. Het lijkt me niet altijd gemakkelijk. Jij moet in je thuis zoveel andere mensen toelaten en laten werken. Groeten Izerina
izerinalin

29 March 2008 om 15:04

Hallo Rosa. Als ik zulke emoties hebt als die van jou , dan is er toch een totaal-gevoel van niet gelukkig zijn. Misschien ben je dat ook, maar heb je geen zin het te zeggen, misschien wil je niet klagen. Misschien is het niet waar, dat laatste zou natuurlijk het beste zijn. Niet gelukkig zijn, mag ook, het hoeft niet te blijven, dat gevoel, een mens verweerkt voortdurend. Zeker jij, die zoveel meemaakt.

Natuurlijk komen er mensen voor je dochter, als jij begraven wordt, en voor jou ook. Je bent nu nog aan het zorgen over je graf heen, niet doen joh, nu is al moeilijk genoeg. Als je alleen bent zoals jij, moet je alles alleen verwerken, dat is moeilijk. Rosa, je kunt dat gerust jezelf toegeven, Heel moeilijk. Niet onmogelijk, want jij bent geweldig, ik zou willen dat meer mensen jou zouden kennen, en leerden van je moed.

Thuis- huis, heel helder hoor wat jij vertelt, ik zou dat ook zo voelen, bovendien ben jij iemand van herinneringen, geuren, belangrijk voor je. Rosa ik vind je geweldig, ik vertel vaak over je.

buitenkans

29 March 2008 om 16:07

Scheiden doet lijden zeggen ze en dat is ook zo afscheid nemen doet pijn.

Zo doet het ook pijn om in te leveren van dingen die je vroeger wel kon.

En ik wens ook van ganser harte iedereen een huis toe wat ook een THUIS is want dat is zo belangrijk in je leven. Een veilige haven.

paled

29 March 2008 om 19:14

Hoi Roos, hoop idd dat het nog een poosje mag duren voor je moet verhuizen.Hou het "thuis"gevoel maar vast,das zo fijn.

Wat de eiertip betreft hahah nee ik kreeg geen eitjes gratis.maar een dankbare glimlach van het meisje die moest poetsen en das net zo leuk toch?Een fijne avond gewenst,doeggg Groetjes Gerda

Gerda2307

29 March 2008 om 19:25

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.