blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

portret tekenen

3 reacties

mensen, die bloggen, tekenen een portret van zichzelf. door dingen toe te voegen of weg te laten komt dat portret vaak niet overeen met de werkelijkheid. in het begin toen ik met mijn weblog begon op zeelandnet wist ik dat nog niet. dat veranderde na de weblogmeeting, toen kon ik goed zien welk portret klopte en welk portret niet.

soms lees ik iets op een andere weblogsite van iemand, die ik goed ken en haar portret klopt van geen kanten. dat doet ze bewust. maakt ook niks uit, het is leuk om te lezen. ze fantaseert een leven en doet dat heel goed. soms als ik reacties lees bij weblogs hier denk ik, maar zie je dan niet dat dat portret vreselijk geflatteerd is? 

mijn eigen portret klopt ook niet, mensen zien er in wat ze willen zien. de dingen die ik weglaat hebben meestal te maken met de privacy van anderen. ach, het is nie moeilijk, het is gemakkelijk, het is een hobby.

 

3 reacties

Iedereen kleurt eigen werkelijkheid en ook zichzelf.Misschien zou die werkelijk saaier zijn zonder. groeten Izerina
izerinalin

05 January 2012 om 13:35

Wat ik weglaat, is inderdaad omdat ik het voor mezelf wil houden. De kinderen weten bijvoorbeeld dat ik van alles over hen schrijf, maar nooit iets wat hen schaadt. Johhny weet dat ook.

Ik lees ook gekleurde berichten, soms kleur ik in mijn reactie verder, ik denk dan dat die iemand dat graag wilt. Dat de kleur zo is bedoel ik. Ik probeer met woorden wel dicht bij mijn waarheid te blijven.

Ik ken ook gedroomde levens op de blog. Mooi toch Rosa...

buitenkans

05 January 2012 om 14:05

Ik ga er wat anders op je portret tekenen in... Toen ik een jaar of 14 was tekende ik een portrert van mijzelf voor de spiegel, toen vond ik het goed gelukt.

 Later kreeg mijn schoonzus dat in handen wilde het meenemen naar Amerika en ik vond dat goed.  Later toen ik er nog eens naar vroeg was het verdwenen ,ze zijn daar zovaak verhuisd en het zal wel bij het oud papier beland zijn.

 Het is gek maar ik vind dat nog steeds jammer... Wat zijn mensen soms toch rare portretten hè!(lachend)

Ik zou best nog eens willen zien hoe ik mijzelf toen zag...

Ik probeer ook altijd maar een beetje door de weblogjes te kijken... wat niet altijd makkelijk is...

 Maar soms vind ik het toch wel open boekjesSmile

Riet Luteijn

05 January 2012 om 17:16

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.