blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

kerstverhaal

7 reacties

midden jaren 70 besloot ik een punt te zetten achter de reisfobie, die me een jaar had geplaagd. ik wilde naar londen met het vliegtuig. samen met mijn beste vriendin vertrok ik vanaf het vliegveld van oostende. we kwamen een half uur eerder in engeland aan dan we waren vertrokken. de douane vroeg ons of we naar londen gingen voor kerstinkopen.

we moesten nog een stukje met de trein en kwamen aan op waterloo station. we boekten een hotel aan een loket waar een takje mistletoe aan hing en de jongeman, die het loket bemande vroeg mijn vriendin wat voorover te buigen, zodat hij haar kon kussen. op een kaartje gaf hij aan welke metro we moesten nemen en waar we moesten uitstappen om ons hotel te bereiken. 

het hotel bleek aan een drukke winkelstraat te liggen. mooi versierd voor de kerst. een vrouw, gekleed in oude vodden, ze leek weggelopen uit een verhaal van dickens, vroeg of ik een bosje heide wilde kopen.  ik heb het niet gedaan en heb er nog steeds spijt van.

ons hotel bleek tamelijk luxe. de inrichting was superengels. gebloemde vloerbedekking, gebloemd behang en gebloemde spreien. allemaal verschillende bloemen. 's morgens kozen wij bij het ontbijt iets uit de menukaart, niet wetend dat het de bedoeling was dat we meerdere dingen zouden kiezen. ik koos toast en jam en muesli. het was de eerste keer dat ik muesli at. 

een paar dagen zwierven we rond in londen en beleefden veel avonturen. londen was voor ons een enorme speeltuin. op een gegeven moment verdwaalden we. bij een standbeeld zag ik een stenen trap naar beneden. het bleek een trap naar de oever van de thames. op een straatnaambordje las ik "waterloo". nu wisten we waar we waren en besloten een metrostation te zoeken, die zijn in londen  nooit ver weg.

we kwamen een dronken schotse voetbalsupporter tegen, die ons wel zou helpen, maar hij vond alleen de weg naar de dichtsbijzijnde pub. we besloten daar ook naar binnen te gaan en gingen aan een tafeltje zitten naast een hele dikke meneer. zijn gulp was gesloten met een lange rits van meer dan een halve meter. hij begon wat te friemelen in zijn jaszakken en trok er opeens een oude foto uit. hij liet die zien en zei "kijk, daar was ik 3 en zat ik op de schoot van mijn tante".

de deur ging open en er kwamen meer mensen binnen. een man, die ons een snuifje aanbood uit zijn doosje snuif en een man met 3 chihuahua's aan riempjes. toen hij eenmaal zat haalde hij nog 4 hondjes tevoorschijn uit zijn jas. de laatste die binnenkwam was een oudere vrouw in een bontjas en met een lange avondjurk aan. ze ging op een barkruk zitten, draaide zich om en glimlachte naar de mannen. een tandenloze glimlach.

het was net of we in een fellini-film waren terecht gekomen, zomaar midden in londen. elke keer als ik onderstaand liedje hoor, zie ik het allemaal weer voor me.

 

7 reacties

 Een prachtig verhaal Roos. zo mooi geschreven! Zo heerlijk Engels zie het allemaal voor me en beleef weer eigen verhalen... Een eindeloze stad... zou willen dat ik nog eens met mijn overleden vriendin daar rond kon struinen... maar helaas.

 mooie dag nog en goede herinneringen!

Riet Luteijn

19 December 2011 om 12:27

wat een mooi verhaal, wat een sfeer Londen ben er 1 keer geweest in 1977,

herkenning....een hele middag in een oude bookshop geweest real Dickens....

fijn zijn herinneringen.....dag!

Onbekend

19 December 2011 om 13:31

Van jouw verhalen zouden prachige korte films gemaakt kunnen worden. Wat een rijkdom in je hoofd. Groeten Izerina
izerinalin

19 December 2011 om 13:47

Dank je wel voor je mooie kerstverhaal.
Jopie Meerman

19 December 2011 om 13:55

Jouw kerstverhaal is tenminste duidelijk, mooi ook trouwens.

Mijn verhaal, is voor mezelf zo duidelijk, niet goed geschreven natuurlijk. het zit zo.

Toen de man van de vrouw was overleden, woonde de dochter, en haar man, lang in huis bij haar moeder. Toen het kerst werd, vind ze het verschrikkelijk dat haar moeder alleen zat. Ze verzon, het grapje met het boompje.

Haar moeder vroeg toen, ik vind dat zo vervelend, kom jij met de kerst hier slapen, nou toen had de dochter haar zin.

Snap je????

 

buitenkans

19 December 2011 om 14:19

Wat een mooie herinnering! Wij waren een paar jaar later in Londen, niet met kerst, maar in de zomer. We zaten eerst in een chique hotel, veel te duur voor ons, zodat we op zoek gingen naar een goedkoop pensionnetje. Daar lagen wel zeven dekens op het bed en dat hartje zomer. We gooiden ze eraf, maar de volgende dag lagen ze weer terug en dat ging zo elke dag... Toch, mooie vakantiestad!
Tuinfluiter

19 December 2011 om 16:07

wat heb je het mooi geschreven rosa, ik zag het al lezende helemaal voor me!
gimoli

19 December 2011 om 19:28

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.