blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

lagedrukgebieden

4 reacties

gisteren werd me gevraagd hoe ik wist dat ik een depressie had. het antwoord is simpel, dat wist ik niet. wel begonnen allerlei angsten mijn leven te beheersen, had ik voortdurend last van hyperventilatie en andere lichamelijke ongemakken. door de huisarts werd er eerst naar lichamelijke oorzaken gezocht tot ik een artikel in een tijdschrift las, waarin ik las dat een en ander wel eens te maken kon hebben met een verstoorde werking van de neurotransmitter serotonine. de huisarts was het met me eens, medicijnen wilde ik (nog) niet, dus kwam ik bij het riagg terecht voot gesprekstherapie. de therapie duurde 2 jaar waarvan ik het laatste half jaar ook anti-dpressiva gebruikte.

toen ik afscheid nam van mijn psychiater, omdat ik het gevoel had zelf weer verder te kunnen zei hij: je hebt een zware depressie doorgemaakt. dus zo is het gekomen. ik heb er niet voor doorgeleerd, hij wel, en ik weet alleen hoe het bij mij was, ik denk dat het bij iedereen anders kan zijn, net zoals met andere aandoeningen.

ik kom dit onderwerp weinig tegen in andere blogs. net of er een taboe op rust, wel schrijft men vrijuit over lichamelijke ziekten, van een milde verkoudheid tot levensbedreigende aandoeningen. de enkele keer dat iemand met een psychische aandoening een blog begint laat men die links liggen. ik kan me de angst om met een psychische ziekte geconfronteerd te worden wel indenken. niemand wil graag gek genoemd worden of met gekken omgaan. als het erfelijk is en in je familie voorkomt, dan moet je wel, maar anders? 

in die 2 jaar deed ik, gedreven door een enorm verantwoordelijkheidgevoel, alle mogelijke moeite om te doen wat er van mij verwacht werd. ik ging b.v. met de bus naar de verjaardag van een vriendin, moest daarvoor een uur in de bus zitten, met claustrofobie en een reisfobie is dat een bovenmenselijke opdracht, maar ik deed het. ik voerde het woord in de gemeenteraadsvergadering, ook als de deur van de zaal dicht ging, waardoor ik het vreselijk benauwd kreeg. ik had een afspraak met de bode gemaakt dat er een glas water klaarstond op mijn tafel. slechts één keer werd me gevraagd waarom ik wel een glas water kreeg en mijn collega's niet.

ach, ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar er zijn leukere onderwerpen. en daar ga ik me nu mee bezig houden. ik raak steeds meer buren kwijt op mijn boerderijspel, maar dwark als ik ben, ga ik er voorlopig mee verder, hoe moeilijk het soms gaat. ik ben tenslotte niet in het eerste probleempje gestikt Smile

 

 

 

4 reacties

Dat klopt helemaal Rosa,krijg het niet over overspannen zijn o.i.d. Vooral ook als je dan nog medicatie in mag/moet nemen. Je word niet voor vol aangezien.

Van mijn gespreksdame moest ik medicijnen afbouwen en praten, ik dacht dat ik niet kon praten, maar dat lukte heel goed, het klikte tussen ons.

Liefs van Jannie

wijari

06 September 2011 om 13:19

Het is waar, er rust een taboe op. Jezelf niet kunnen redden...dat mag niemand weten ( denk je). Als je been gebroken is ,en je jezelf niet kunt redden, neem je een rode kleur gips, dan zien ze het allemaal goed.

Het taboe komt van twee kanten, de zieke praat et niet over, en de omgeving denkt dat mag niemand weten. ( zoiets).

Ik vermoed dat iedereen , nou bijna iedereen in zijn leven wel een depressie krijgt. De mate waarin verschilt per persoon. Daarom is het taboe onzin, want iedereen kent het.

ik ook. Mijn eerste hyperventilatie aanval ( ik wist niet dat ik er een had), kreeg ik buiten, net uit de winkel gestapt. Er gebeurde een wonder....Johnny thuis dacht, ik ga eens naar Ineke kijken, en op dát moment, dat ik niet meer verder kan, staat hij daar. Ik moet er nog eens over schrijven...blog. Dag lief.

buitenkans

06 September 2011 om 13:35

Ik vermoed niet alleen,dat er een taboe rust op depressief zijn. Het is ook niet gemakkelijk om echt aan te voelen,hoe het met die persoon gesteld is.Ik ken genoeg mensen om me heen met een "milde winterdepressie".Dan moet ik mezelf toespreken om niet enthousiast "kom op joh"te roepen. Groeten Izerina
izerinalin

06 September 2011 om 13:54

Bedankt voor je verhelderende antwoord. Ja nee mij is het ook niet vreemd, toen mijn zus, mijn grote (en eigenlijk enige) steun en toeverlaat, plotseling overleed viel ik in zoo'n ongelooflijk gat. Ik heb geen medicijnen gebruikt, noch therapie, ik dacht, het is niet meer dan normaal dat ik dit nu heb, het màg. Ik heb me wel vaak afgevraagd: wanneer, wanneer ben ik hier eindelijk doorheen. Werken verzuimde ik niet, dat was een fantastische afleiding.
Met een vriendin heb ik het er regelmatig over, zij is het chronisch, al van heel jong. We hebben het ook vaak over manieren van 'aanpak.'
Lizdog

07 September 2011 om 13:30

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.