blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

vervolg update-fobie

2 reacties

in 1986 of 87 kocht ik mijn eerste computer. een commodore 64. die had geen intern geheugen, waar je data kon opslaan. programma's laadde je met cassettes en dat kon soms lang duren. meestal zette ik de c64 aan, deed een cassette er in en ging de was ophangen of begon aan de strijk. vaak ging er iets fout en stond er "loading error" en moest ik opnieuw beginnen. ik leerde prutsen met kartonnetjes en luciferstokjes om het spul aan de praat te krijgen.

mijn eerste p.c. was ook een commodore, een 6e handse. hij had in een jeugdsoos gestaan en zijn 20 mb geheugen zat vol troep. met behulp van een pc-doctor-programma ploegde ik heel het geheugen om, de p.c. had voor mij geen geheimen.

daarna ging de ontwikkeling snel en ook mijn financiën stegen, dus de volgende p.c. was een gloednieuwe. toen begon de ellende. het besturingsprogramma was windows 95 en als er iets mis ging kreeg je een blauw scherm met een gele waarschuwingsdriehoek. gelukkig was mijn dochter dan altijd in de buurt en als ik "help, help" riep wist ze dat ze zo snel mogelijk mijn computerprobleem moest komen verhelpen.

nog één keertje heb ik zelf geprobeerd een probleem te verhelpen. op de een of andere manier had ik iets opgevist dat daarna steeds in mijn opstartmenu tevoorschijn kwam. de p.c.-man had nog nooit zoiets gezien en stiekem was ik er wel een beetje trots op. ik kon iets wat hij niet kon.

maar nu ben ik totaal afhankelijk van anderen. niet alleen op computergebied, maar daar schrijf ik al genoeg over. al kan ik weinig, ik kan heel moeilijk niks doen. ben dan soms heel blij met internet, zoals vanmorgen, kon me opeens de naam van een soapster niet herinneren. volslagen onbelangrijk, maar dan moet ik het weten, dus wat vroeger opgestaan om het te googelen. ja, ik ben verslaafd, nou en?

2 reacties

Wij hadden ook een commodore 64. met de kinderen speelde ik er Pacman op. Drie kinderen, ik kwam noot aan de beurt. Ik stond dan 's morgens vroeg op, als iedereen nog sliep, dan deed ik een spelletje pacman. Jofele herinnering.

Moeilijk onderwerp ja.. Daantje is nu bezig met de stelling.. het is onmogelijk iets te leren zonder zintuigen. Ze maakt collages en muurkranten, zou jij toch ook leuk vinden Rosa...

Ik weet niet of dat verslaafd is. het heet van de nood een deugd maken, en als je dat kunt, is dat nog verrekte knap ook.

buitenkans

24 May 2011 om 13:47

geen idee of het verslaving is, net wat Ineke schrijft. fijn dat er een computer is toch? kun je je toch ergens mee bezig houden, kan me dat best voorstellen hoor, kan zelf ook moeilijk 'niets doen' en op deze manier kun je toch nog iets doen. gewoon blijven doen, zou ik zo zeggen...(schrijven).

fijne avond. rosette.

Nardan.

24 May 2011 om 16:17

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.