blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

knap onhandig

2 reacties

voor mijn achtste verjaardag kreeg ik van mijn oma een abonnement op de gymclub, compleet met gymkleding. de diepere betekenis van dit kado is me altijd ontgaan. dat ene uur in de week betekende de hel voor mij. ik bracht er helemaal niks van terecht.

vlakbij het gymnastiekgebouw woonde sarie. altijd als wij gym hadden stond sarie (niet haar echte naam) met haar neus tegen de ruit gedrukt naar ons te kijken. een heel uur lang. sarie wilde zo graag meedoen en pas nu vraag ik me af waarom dat niet kon. misschien hadden haar ouders er het geld niet voor over, maar ik vermoed dat het een andere reden had. sarie had het syndroom van down. misschien was ze inderdaad wat onhandiger geweest dan de meerderheid van ons klubje, maar onhandiger dan ik zeker niet.

sarie was wereldberoemd in ons dorp. omdat haar familie groot was en de kinderen altijd werden vernoemd, hadden veel ervan dezelfde voor- en achternaam. ze hadden daarom allemaal een bijnaam, ook sarie. ze werd genoemd naar de winkel van haar moeder. sarie zat niet bij ons op school, zij ging elke schooldag met de lijnbus naar terneuzen. alleen. dat vond ik heel bijzonder, want als ik naar vlissingen of oostburg ging, ging mijn moeder altijd mee.

vele jaren later kwam ik sarie weer tegen. haar ouders waren gestorven en ze woonde in de woonvoorziening voor mensen met een verstandelijke beperking, waar mijn ex werkte. de leiding heeft sarie moeten leren, dat ze niet zielig was en niet overal mee geholpen moest worden. dat ze best zelf dingen kon. maar als ze een bekende van vroeger zag verviel ze in haar oude gedrag. want alle mensen in het dorp hadden haar altijd met van alles geholpen.

in de woonvoorziening ontdekte sarie dat ze in sommige opzichten slimmer was dan de anderen. zo was zij b.v. een van de weinigen die kon lezen en schrijven. ze kreeg verkering met een medebewoner en ze verloofden zich ook.

sarie leeft niet meer, maar naar aanleiding van de discussie tussen annemie en mij, moest ik weer aan haar denken. sarie wilde zo graag meedoen en waarom kon dat niet?

2 reacties

Je verhaal doet me denken aan onze vroegere buurjongen.
Zijn moeder en ongetrouwdw zus zorgden goed voor de jongen/man. Syndroom van down had hij ook. Hij werd echt ontiegelijk verwend. Wilde niet op de wc. Mocht dan in de achterkamer op de po. Maar dan wilde hij daar niet af, dan werd m'n moeder erbij geroepen. Voor haar had hij ontzag, en ging wel van de po af.

Hij was al bijna 50, toen hij werd opgenomen in psych.ziekenhuis Vrederust in Halsteren. Daar werd hij niet zo verwend, en moest hij dingen zelf doen. en zie, het lukte.

Je kunt ook iemand doodknuffelen zeggen wij altijd... 

Jopie Meerman

09 October 2010 om 13:29

Ik wil nog even over Sarie nadenken. Ik heb het gevoel dat we allebei in een weide van begrip staan te grazen. Maar dat er toch een slootje tussen zit. Geen probleem wat mij betreft, maar ik zoek een manier om van de ene naar de andere wei te springen.
annemie

09 October 2010 om 14:41

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.