blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

wereldreis

2 reacties

dertig jaar lang ging ik elke zomer naar muziekfestivals. nederland, vlaanderen en engeland, verder ging ik niet, maar de artiesten, die ik zag kwamen uit alle hoeken en gaten van deze planeet. vanmorgen mijn foto-album even opengeslagen, dat zoals jullie weten in mijn hoofd zit. ik zag de dreigende donkergroene onweerslucht tijdens het optreden van marianne faithfull, de lampjes, die heen en weer slingerden door de dansende mensen bij het concert van de pogues. de keelzangers uit tuva, die met hun rug naar het publiek stonden, omdat ze zich anders niet konden concentreren.

op een jaar was er tegenover het vegetarisch restaurant een buitenpodium. terwijl wij zaten te eten trad daar een grote groep uit pakistan op. de groepsleden werden een voor een voorgesteld. ze hadden allemaal dezelfde achternaam, khan. halverwege het voorstellen riep het publiek al khan als de voornaam was uitgesproken.

veel mensen houden niet van dat massale van festivals, maar samen te zijn met duizenden mensen met dezelfde muzieksmaak en humor is een bijzondere ervaring. zo traden op het bluesfestival van peer the five blind boys of alabama op, de uren na hun optreden kwamen we vele groepen blind boys tegen uit allerlei vlaamse plaatsen. alleen die uit alabama waren echt blind, ze liepen achter elkaar met hun hand op de schouder van de man voor hen en dat werd druk geïmiteerd.

op het folkfestival in cambridge had ik me verheugd op het concert van leo kottke. de concerttent was overvol, zitten was bijna onmogelijk. er stond 1 rij stoelen en ik keek daar zo verlangend naar, dat een meisje opstod en vroeg "do you want a seat?" dat ben ik dus nooit vergeten.

ik heb honderden concerten meegemaakt. een van de bijzonderste was dat van kodo, een japanse groep drummers. wij kampeerden bovenaan de heuvel met uitzicht op het podium waar ze op zouden treden. trommels in allerlei formaten waren opgesteld, er waren er zelfs 2 bij, die zo groot waren dat de trommelaar er aan hing in een soort mandje. ze moesten een dag vantevoren al inslaan, dus maakten we eigenlijk 2 concerten mee. maar het mooiste fotootje van kodo is dat japanse meisje dat bij de ingang van het festivalterrein alle 25.000 bezoekers welkom heette met een snoepje, gewikkeld in felgekleurd zilverpapier.

ik reis nog wat verder vandaag. tot morgen.

 

2 reacties

Al die belevenissen Rosa, al die herinneringen, die neemt niemand je af. En ik wens dat je 100 jaar oud mag worden, met je geest zo helder als nu. En bedankt dat wij er van mee mogen genieten.
Jopie Meerman

04 July 2010 om 09:47

Zeg, dat zou zo gek nog nie klinken...wat doe jij voor de kost...nou..ik ben de p.o.s.a. van rosa...Lachend

Wat een zeer mooie herinnering schrijf je. Mooi om te lezen. Ik ben er van onder de indruk. Van de twee meisjes, die van de stoel en die van de snoepjes, je schrijft het zo "echt" Ik kom nog eens terug om te luisteren.

Ga je vandaag om oliebollen? Lekker!

 

C. Jansens

04 July 2010 om 10:10

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.