blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

speciaal

1 reactie

naar aanleiding van de reacties gisteren het volgende. een van de fijne dingen van het in mijn geboortedorp wonen is dat ik geaccepteerd wordt. al liep ik op mijn handen of schilderde ik mijzelf groen met paarse stippen of al gebruik ik een rolstoel, ik blijf wie ik ben. dus gelukkig maken mensen, die me kennen, nog steeds een praatje met me. als dat niet zo was dan was ik al lang de moed verloren.

wat ik gisteren bedoelde is het kontakt met volslagen onbekenden. een voorbeeldje. ik werkte in sluis, een toeristenkoopstadje. in mijn lunchpauze zat ik vaak op een bankje op een pleintje daar mijn brood op te eten. ik herinner mij 1 dag, waar ik achtereenvolgens met een engelse oudere dame zat te praten over het leven als senior in engeland en daarna met een 18-jarige vlaamse scholier over zijn hobbies. toen ik 's avonds op de bus zat te wachten, kwam er een antwerpse vrouw naast me zitten, die mormoonse bleek. zij had problemen met haar dochter, die van haar geloof was gevallen. 

zulke ontmoetingen heb ik als rolstoeler niet meer. waarschijnlijk ook omdat ik zelden alleen op pad ben. ik denk dat een scootmobiel een andere gevoelswaarde heeft dan een rolstoel. scootmobielers zijn meestal ouderen, die niet meer zo goed ter been zijn en de meeste mensen kennen in hun naaste omgeving wel een scootmobieler. rolstoelen zijn zeldzamer. als onbekenden mij aanspreken is dat vaak alsof ik een klein kind ben, zo van "oh wat heb jij een mooie rolstoel zeg, pas er maar goed op." dan is normaal kontakt meteen al onmogelijk geworden. zoiets zullen mensen nooit zeggen tegen een scootmobieler. het is voor mij geen groot probleem, een ander gebruikt zijn benen om vooruit te komen en ik gebruik wielen.

vandaag stond er een rolstoeler in de krant, die in een handmatig bewogen rolstoel van sluis naar groningen rijdt. knap, maar ikzelf zou toch kiezen voor een taxi, haha. vanmorgen hoorde ik een vrouw klagen over de sluiting van het luchtruim. maar IK WIL naar de zon, zei ze. m.a.w. ik moet mijn zin hebben. ik hoop dat ze heel haar leven alles krijgt wat ze wil, zonder tegenslagen, maar ik ben bang dat dat niet zal lukken. tot morgen.

 

1 reactie

Roos,je stukjes hebben me laten nadenken over mijn eigen reaktie.Nu ben ik geen type,die meteen haar levensverhaal vertelt aan een ander. Maar die enkele keer,dat ik toevallig in gesprek raak met met iemand in een rolstoel blijft het gewone sociale praat.Omdat ik de sores bij die ander verwachten niet over die van mij wil beginnen. Ook een discrimenerende gedachte eigenlijk.Bedankt voor je opmerking,die tot inzicht leidde. Groeten Izerina
izerinalin

17 May 2010 om 16:17

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.