blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

bijzondere ontmoetingen

3 reacties

ik herinnerde me opeens, dat we, toen dochter nog klein was, eens spaghetti aten in een klein, vlaams eetcafé. de ober ging op zijn knieën naast dochter zitten en vertelde haar een spannend verhaal. jaren later zochten we leesboekjes voor haar leesniveau en zag ik op de achterkant van één van die boekjes, de foto van die ober. hij bleek een bekend kinderboekenschrijver te zijn. jammer genoeg ben ik zijn naam vergeten, heb daarnet al gegoogled op "vlaams kinderboekenschrijver", maar ik vond hem niet.

eigenlijk zijn alle ontmoetingen met andere mensen bijzonder. ze hebben allemaal hun eigen verhaal. ik schreef al eens eerder, dat ik dat het grootste nadeel vind van het rolstoeler zijn. het is een barriére, niemand gaat zijn levensverhaal spontaan vertellen tegen een duidelijk gehandicapte. angst? ik denk het. om die reden mis ik ook het openbaar vervoer, mensen vertelden me van alles tijdens een busreis van enkele kilometers of aan de bushalte. ik heb er foto's van, in mijn geheugen en veel verhalen herinner ik me zelfs. gek eigenlijk, dat mijn geheugen toch selectief is, namen herinner ik me zelden, maar de mensen, die me over hun leven vertelden, bleven anoniem.

gisteren waren  de gebakken tongetjes perfect. dochter kan alles Smile zelf zou ik het moeilijk vinden te moeten koken voor iemand, die zo kritisch is. maar met talent en liefde kom je een heel eind. vanavond eten we een quinn-maaltijd, een salade met lekkere dingetjes er door. b.v. geroosterde pijnboompitten en brandnetelkaas, met stokbrood met kruidenboter. grappig, dat ik nu elke dag schrijf wat ik ga eten. normaal magnetroneer ik mijn maaltijd en hoewel goed te eten, toch niet iets wat je wereldkundig moet maken voor mijn gevoel. tot morgen. 

3 reacties

Jammer dat je het zo ervaart, dat mensen niet gemakkelijk vertellen tegen een rolstoeler.
Wijlen onze vriendin, of is het onze wijlen-vriendin, zat mer haar scootmobiel onder aan de grote trap bij Schouwen, of aan de ingang van de camping en ging dat dikwijls gewoon een gesprek aan. Ik moet er wel bij zeggen dat ze een "bekend" gezicht daar was. zij en haar man waren de ijstent aan de trap gestart, evenals de camping...

Ze kam altijd met verhalen terug. Ze had een ding voor op je. Ze kon ontiegelijk goed namen onthouden.
Jammer dat je die schrijver niet meer weet. Die ervaring met hem blijkt gelukkig  "onvergetelijk".
En schrijven over eten, zeker lekker eten, wordt graag gelezen . Verder een mooie dag gewenst.

Jopie Meerman

16 May 2010 om 12:00

Moest lachen om je Quinn-maaltijd. Zit ook altijd vol bewondering de beschrijving van haar salades te lezen. Sinds die tijd probeer ik er ook altijd iets meer van te maken. Waar het loggen allemaal goed voor is, hè. Geen tongetjes over, begrijp ik?? En wij te laat uit bed voor ons uitstapje. Misschien lukt Cadzand nog vanmiddag. Want die scampi's...mmmmmm... mag er niet aan denken....
annemie

16 May 2010 om 12:00

WAt heerlijk voor je,die maaltijden. Heeft je dochter jouw kook-talent geerfd?Heb je wel "gewone"gesprekken met andere mensen. De wat oppervlakkige?Groeten Izerina
izerinalin

16 May 2010 om 12:06

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.