blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

ou est le defile

2 reacties

heb 2 dagen van tranen in mijn ogen achter de rug. gisteren keek ik op t.v. naar een defilé van allerhande oorlogsveteranen. de aanwezigheid van een groep canadese scholieren trof me en ontroerde me.

voor ik ziek werd baatte ik o.a. de koffievoorziening in het cultureel centrum uit. op een middag in mei moest ik koffie en fris verzorgen tijdens de huldigingen van canadese oorlogsveteranen. omdat er een echtpaar bij was, beiden veteraan, kwam men een oorkonde te kort, omdat men er vanuit was gegaan dat alleen de man een oorkonde had verdiend. er moest dus snel iets geregeld worden en daardoor duurde de samenkomst veel langer dan gepland. dat was geen ramp, want zo was er gelegenheid voor een meer uitgebreide kennismaking van veteranen onderling en verdere aanwezigen.

ik hoorde van een jong canadees stel, dat ze hun demente opa begeleidden, die als hij het zich nog bewust was geweest er heel graag bij had willen zijn. de man was 91 en ik vond het heel mooi dat zijn kleinkinderen dit voor hem overhadden. zelf praatte ik een poos met een andere veteraan, die me vertelde dat hij door het oorlogstrauma 40 jaar niet zonder heftige nachtmerries had kunnen slapen. toen had hij pas gehoord over de veteranenorganisatie, was lid geworden en zij hadden hem naar een therapeut verwezen. hij had therapie en medicijnen gekregen en zijn leven was weer leefbaar. deze man vroeg aan de demente veteraan onder wie hij had gediend. "onder wie?" antwoordde deze. "onder niemand, ik heb het helemaal alleen gedaan!"

maar bij het woord defilé denk ik toch vooral aan reims. het muziekgezelschap, waar dochter in speelde, moest daar meelopen in een historische optocht. ik was als begeleidster meegegaan. we kregen een lunch aangeboden in de sporthal en ik zag pijltjes richting sporthal met defilé er op. gelukkig maar. halverwege de middag brak een enorm onweer los, iedereen zocht in paniek een goed heenkomen. ik vluchtte een garage binnen met nog een heel stel mensen, omdat het vreselijk regende sloten ze de deur. pas toen de regen stopte werd de deur weer geopend en stond ik moederziel alleen midden in reims. de stoet was in geen velden of wegen te bekennen. ik klampte een politieagent aan en vroeg "ou est le defilé?" hij wees me een kilometerslange straat en heel in de verte zagik de laatste praalwagen. ik rende de hele straat door tot ik de sporthal weer zag. ik huilde van angst om mijn dochter en die zat in de sporthal te huilen om mij. gisteren hadden we het er over en ze zei: "mama, dat is echt iets voor jou, om een hele stoet kwijt te raken". en gelijk heeft ze haha.

ik stop voor ik een heel boek ga schrijven. tot morgen.

2 reacties

Waarom nou stoppen??? Ik zou dat boek best willen lezen Knipoog
annemie

06 May 2010 om 15:14

ja alsjeblieft, schrijf het boek! Lost in Reims door Wilgen Roosje

@ gek, ik had helemaal geen afzakkende kousjes, ik was als kind heel netjes geloof ik, en moet je kijken wat ik nu voor een puinzooi om me heen maak. en weet je dat zelfs de Geest (en die is slorduuug) zich het hoofd brak waarom ik zo'n lelijke spijkerbroek droeg met allemaal gaten en lappen? (nu durf ik dat niet meer)

Lizdog

06 May 2010 om 20:11

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.