blij dat ik rij voorheen wilgenroosje

leven met beperkingen is geen beperkt leven

verborgen gebreken

6 reacties

allereerst heel erg bedankt voor de lieve en leuke reacties op mijn blogs van gisteren. ongemerkt was ik in een dip beland denk ik. 's morgens lees ik als eerste de weblogs en vaak inspireren die me dan tot nadenken over dingen en dingen opzoeken. maar nu gaat het merendeel van de weblogs maar over 1 bepaald weblog en daar baal ik van. ik behoor niet tot de vrienden of vijanden van deze blogger, maar als ik dan een blog lees waar ik voorheen stof tot nadenken vond en er dan alleen spreuken met een bepaald woord aantref, word ik behoorlijk depri. dat is de reden dat ik het niet leuk meer vind/vond, niet omdat ik weinig lezers of reacties heb. ik weet dat ik vaste lezers heb en dat waardeer ik zeer.

nu mijn onderwerp van vandaag. ik wilde altijd graag mezelf leren kennen. b.v. waarom ik op een bepaalde situatie op een bepaalde manier reageer. toen ik 20 was dacht ik dat ik mezelf kende, maar elke keer ontdekte ik weer nieuwe dingen. toen ik vijf jaar geleden een cva = herseninfarct = beroerte kreeg, waren de eerste beperkingen waarmee ik te maken kreeg voor iedereen zichtbaar. dat zijn ze nog. een verlamde arm en een verlamd been. door veel te lezen over deze aandoening ontdekte ik dat er ook verborgen gebreken zijn, b.v. karakterverandering. daar is nog moeilijker mee om te gaan voor de persoon zelf en voor zijn/haar omgeving. ergens lijk je nog op de persoon die je was, maar je verandert vaak sterk.

de afgelopen 5 jaar ben ik dus bezig geweest met om te gaan met mijn lichamelijke beperkingen, maar ook met mijn verborgen gebreken. "vroeger" was ik iemand, die graag alles onder controle had en een perfectionist wat betreft de dingen die ik deed. door mijn lichamelijke beperkingen gaat dat niet meer. maar mijn wat ik "autistisch gedrag" noem, is meer dan die controle aan een ander overlaten. ik kan het gewoon niet. als ik met iemand om 10 uur heb afgesproken en die komt pas om half 11 opdagen ben ik in paniek. ik heb dan een half uur met mezelf zitten vechten zo van "doe niet zo raar, ze komen wel en zo niet dan is dat ook niet erg", maar ik kan het doordraaien niet stoppen. ben me er wel van bewust nu, maar dat wil niet zeggen, dat ik het kan veranderen. net zo min als iemand met autisme dat kan.

gisteren had ik een vergadering en ben dan soms voortdurend aan het woord. dat is ook iets wat ik vroeger niet deed. maar nu zeg ik heel gauw wat ik denk. ik zie wel mogelijkheden om dat te veranderen. gewoon van te voren de punten opschrijven waarover ik het wil hebben en me verder koest houden. al merkte ik gisteren dat mijn gedrag wel aanstekelijk werkt. iemand, die bijna nooit iets zegt, maakte nu haar punt en dat waardeerde ik zeer.

dan zijn er nog een paar dingen die totaal anders zijn geworden. vroeger was ik erg geduldig, kon uren zitten priegelen b.v., maar nu is het andersom. "i want it all and i want it now" is nu mijn motto. dat ongeduld is vooral lastig voor anderen, want ik zit die voortdurend op te jutten. tot zover mijn verborgen gebreken, ik heb er nog veel meer, maar ik heb geen zin om een boek te schrijven vandaag Smile

leuke zaterdag gewenst en tot morgen.

 

6 reacties

ja hoor Roos...je blijft gewoon je lezers houden,ik ben er één van,maar je weet,ik reageer niet altijd...wat je schrijft over dat bloggen,dat klopt,zolang iets op één blog blijft kan je er langs zappen maar als meer mensen het nodig vinden er over te gaan schrijven weet je soms niet meer wat je we en niet kan of moet lezen,dat maakt het moeilijker,jammer.
Wat je schrijft over jezelf,misschien dat je nu meer het gevoel hebt jezelf te "moeten" verdedigen tov anderen?? ik weet het niet hoor,maar zou ik me goed voor kunnen stellen...mensen oordelen soms zo makkeljk,zonder nadenken,en dat maakt het er zeker niet makkelijker op.En misschien speelt het ook mee dat je toch op een bepaalde manier zelfstandig wilt blijven of zo, ik weet niet of ik het goed omschrijf Roos,dus ik hoop maar dat je me een beetje begrijpt vandaag....één troost....we hebben allemaal onze "gebreken" hoorKnipoogIk wens jou een mooie zonnige dag toe!!groetjes Gerda
Gerda2307

21 March 2009 om 12:35

Roos,wat goed,dat je zelf je veranderingen signaleert.Heb je ooit gehoord waardoor dit komt?Is er een bepaald gedeelte in je hersenen beschadigd,dat juist voor dit gedrag verantwoordelijk is?Heb je hier wel eens over gesproken met een psycholoog? Of meditatie geprobeerd? Of Bach-bloesem?Sorry voor mijn "enthousiasme". Maar ik vind de werking van het menselijk brein altijd zo boeiend.Groeten Izerina
izerinalin

21 March 2009 om 12:51

goedemiddag! Ik had al begrepen dat het met je cva te maken had, daarom vond ik ook dat je zo hard was voor jezelf. Ik vind het erg knap dat je het herkent en dat je probeert jezelf daar in te corrigeren. Voor dat ik in het ziekenhuis ging werken heb ik in een verpleeghuis gewerkt, daar heb ik vrij lang op de hersen herstel unit gewerkt, wat jij beschrijft kwam ik daar zo'n beetje iedere dag tegen, mensen die zich zelf veranderd zagen, familie die daar niet mee om kon gaan in eerste instantie, het zoeken naar een nieuw evenwicht. Als ik jou stukjes lees denk ik: die heeft het helemaal door, ze is zich er van bewust wat het voor haarzelf en voor haar omgeving betekent. Lang niet iedereen kan dat op deze manier! En dat je dan wel eens in een dip zit, jeemig, mag het alsjeblieft.. ik heb dat ook weleens en dan schaam ik me achteraf diep, ik heb immers niets te klagen.

een hele fijne zaterdag gewenst! groetjes nancy

nurse-nance

21 March 2009 om 13:31

Ik vind dit een heel mooi blogitem, dat tot nadenken stemt. Waardevol!

Ik wens je een fijn weekend, groeten van Marie

Riet Luteijn

21 March 2009 om 14:02

Dag Rosa, ik zou ze ook niet allemaal opnoemen, gaat niemand aan.  Je hebt veel tijd om er over na te denken, en jij kunt dat ook. Jezelf analyseren, dat is knap, en je hebt er profijt van.

Rosa bij ons thuis, zijn er geen sprookjes hoor...gewoon een gezin, dat veel tijd samen doorbrengt, en we zijn een 'praatgezin' altijd al geweest.

Rosa ik moet naar bed, het was even nog, op de valreep. Tot morgen!!!

buitenkans

21 March 2009 om 18:34

Hallo Rosa,

Het is een goed verhelderend blog. En ik zou willen dat mensen uit onze familie dit eens lazen. Want er blijft veel onbegrip voor dit ziektebeeld.

Dank je wel. Jopie

Jopie Meerman

21 March 2009 om 20:12

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.