Zeeuwse natuurvorser

Afscheid

3 reacties
Afscheid

Ben neemt rustig de laatste bocht, achter de zwarte rouwauto aan. Ik zit naast Ben, achterin Greetje en Letta. In de overige volgauto’s mijn broer Marcel met eega Johnnanda en Bart, mijn trouwe jeugdvriend; Eric en Caro; Lucia, Lara en Rosa; Ingrid met nichtjes Joyce en Sandy. Een zee van blik vult de parkeerplaats bij het Middelburgse crematorium. We stappen uit en lopen, onder een van de uitvaartverzorging geleende paraplu, de laatste honderden meters achter de rouwauto; daarin de kist met Tim. Nog geen half uur eerder hebben we de kist gesloten, een ritueel gedeeld met onze vrienden. Kent een vriendschap intiemere momenten? Nou ja, de verwekking dan, maar daar wil je geen vrienden bij hebben.

Eerst het randje linnen omvouwen, de deksel opgelegd zodanig dat het hoofd vrij blijft, dan het dichtschuiven van de kist. Een laatste blik: het is het lichaam van Tim, maar Tim is niet thuis… De mond is niet Tim’s mond, de wat ingevallen wangen niet die van Tim, de witte gevouwen handen geen houding van Tim en de bleke kleur van het lichaam al helemaal niet. Ik wil ook niet meer aanraken, want weet al dat het koud is. Ik voelde zijn laatste lichaamswarmte die ochtend dat het te stil was in de kamer... Onder de dekens was het nog warm, boven de dekens was hij al koud. De schroef die ik aan het hoofdeind moet inschroeven hapert even, maar krijgt dan gelukkig grip. Ik ben niet zo technisch. Nog even aandraaien met een schroevendraaier. Wieltjes van de rem, en we rollen de kist (twee keer extra verlengd, handgemaakt…) naar de rouwauto. Motregen.

Voor het gebouw een massa mensen; door de waas van regen en tranen herken ik niemand; de paraplu schermt ook de blikken af. We mogen als eerste naar binnen; direct maar even pissen, want die sloten koffie moeten natuurlijk geen sanitaire onderbreking van de ceremonie veroorzaken. We nemen plaats op de eerste rij. Op en naast de kist fraaie bloemstukken, een korfbal, foto van het team en een treffend getekend portret. De zaal stroomt vol, de 120 zitplaatsen zijn in een oogwenk bezet en daaromheen staan zeker eens zo veel mensen. Later blijken er ook nog mensen te staan in een apart zaaltje, die het geheel volgen via een beeldscherm. Waarschijnlijk zijn er tegen de 300 belangstellenden: onvoorstelbaar, wat ons manneke op de been brengt! Bij binnenkomst de door Tim uitgezochte rustige muziek van the Irish Rovers: Dark Island. Kort openingswoord door Nettie, de uitvaartleidster. We zijn content met de persoonlijke maar professionele aanpak van de voorbereiding; zo hebben we hier gisteren nog proefgedraaid; in dit digitale tijdperk is alles afhankelijk van Mbs, snoertjes, al dan niet passende usb-sticks en functionerende programmatuur.

Nichtje Lara en zus Rosa steken de kaarsen aan, terwijl een mooi ingetogen stuk (Fairytale van Ludovico Einaudi) klinkt: suggestie van Rosa. Bart haalt voor mij de hete kastanjes uit het vuur door het rustig en duidelijk voorlezen van mijn verhaal: Tims leven samengevat in mijn woorden. Ik ben Bart innig dankbaar voor deze vriendendienst; ik zou niet uit mijn woorden zijn gekomen… Dan 140 foto’s in een zeven minuten durende fotocollage, vergezeld van de oude-lullenmuziek van Pink Floyd: Grandchester Meadows (1969…); maar wel mooi: gitaartje, zingende Veldleeuwerik en in de tekst een IJsvogel. Wat zingt hij eigenlijk? “See the splashing of the kingfisher flashing through the water”, of iets dergelijks. Tim was ook een “kingfisher”. Hij zag regelmatig IJsvogels bij het vissen en vertelde daarover altijd enthousiast. Bij een van onze laatste rondjes zagen we samen een IJsvogel vliegen bij het gemaal van Ritthem. Gelukkig zag hij hem ook, ondanks zijn slechte oog. Altijd zal ik aan Tim denken bij het zien van een IJsvogel. En dan niet alleen, ben ik bang…

De afgelopen weken worstelde ik me door duizenden digitale foto’s, door de tot 2004 trouw bijgehouden fotoalbums, het babyboek en tenslotte door een lade met gedurende het afgelopen decennium verzamelde parafernalia. Na het fotograferen van heel veel foto’s begon de selectie: van duizenden naar honderden, van honderden naar 140. De foto’s moesten voor velen een nadere kennismaking worden, een monumentje in beeld, maar ook recht doen al die mensen die veel voor Tim betekenden. Een paar dagen voor zijn overlijden liet ik de selectie zien aan Tim, een laptop op zijn buik in bed. Hij vond het prachtig, maar had natuurlijk wel aanwijzingen: vooral mensen die er perse in moesten. Dan maar minder vis en korfbal, maar meer mens. Ik ben tevreden met het resultaat, te vinden op YouTube http://youtu.be/XZf0TU86ddo

Greetje, dappere Greetje, sterke Greetje, moeder Greetje, houdt haar verhaal, gebaseerd op een tweetal mails aan Rob en Maria, eerder deze week geschreven. Grijze roofvogelreus Rob en eeuwig jonge Maria zijn uit het hoge noorden afgereisd en zitten – tot mijn verbazing en vreugde – in de zaal. Het nummer Seneca van Patti Smith doet menige traan vloeien. Lucia, zus van Greetje, met een prachtige brief aan Tim; ze zijn tot elkaar gekomen, die laatste tien maanden. Dan Lara, met een gedicht waarin treffend de ervaring van een jongere met deze ziekte, lijden en dood wordt verwoord. Voor talloze jonge mensen in Tim’s omgeving is dit een eerste confrontatie met de eindigheid van het leven, een stap naar hun volwassenheid en ongetwijfeld een gebeurtenis die levenslang zal bijblijven. Muzikaal intermezzo van Racoon, een Zeeuwse band: “every day I miss you more and more”... Wouter van Duren den Hollander leest een gedicht voor, mede namens korfbalvereniging Seolto. Dan het slotsalvo door Eric Marteijn, collega maar bovenal vriend van mij, en een echte visvriend van Tim. Hoewel duidelijk ontroerd weet Eric weer een treffend verhaal neer te zetten, spontaan met een lach en een traan. Hoe vaak zouden er tijdens een uitvaart 300 mensen staand met een opgestoken duim – karakteristiek gebaar van Tim – een laatste groet hebben gebracht? Indrukwekkend moment: ik heb stiekem toch even achterom gekeken! 

Greetje, dappere Greetje, spreekt een dankwoord uit. Daarna Nettie: “de familie gaat niet op een rijtje staan, maar mengt zich onder jullie tijdens een hapje en een drankje!”. De meeste aanwezigen lopen bij het verlaten van de zaal langs de kist, en natuurlijk langs ons. Pas dan zie ik wie er allemaal aanwezig zijn: talloze korfballers die een witte roos neerleggen, oud-schoolgenoten, leraren en leraressen, collega’s uit de groenvoorziening, buren, vismaten, vrienden en vriendinnen, lotgenoten uit het ziekenhuis, vrienden en kennissen van Greetje, maar ook zo onverwacht veel van mijn relaties, dat het even lijkt of ik op mijn eigen uitvaart ben: boswachters, vele vogelaars (zelfs ver uit het land: Norman, Guus!), collega’s van en via Rijkswaterstaat, het voltallige “Thijs Kramer genootschap”, etc. Hartverwarmend! Ik realiseer me ook dat er minstens drie mensen en stellen aanwezig zijn die ook een kind hebben verloren; wat een emoties moet deze dag bij hen oproepen…

Gedurende het afgelopen uur wordt mijn verdriet steeds vaker afgewisseld met gevoelens van trots, euforie zelfs! Hier gebeurt toch iets bijzonders! Opgelucht en vol adrenaline, met een glas rode wijn in de hand, begeef ik me tussen de mensen. Vele korte ontmoetingen, handen, kussen, knuffels en complimenten. Het is echt een steun voor ons, maar ook een steun voor anderen. Bij deze uitvaart geen cake, maar bier, wijn en bitterballen! Zo wilden wij het, in de geest van Tim. Carpe diem!  

Thuis. De stilte wordt opgevangen met een flinke “Chinees”, gehaald door Lucia, Lara en Rosa. Ook Ben en Letta (wat deelden zij een lief en leed met ons!) blijven eten. We ontvangen letterlijk honderden brieven en kaartjes, maar ook zijn er tijdens de uitvaart nog eens bijna 200 schriftelijke condoleances genoteerd. Daarnaast veel reacties via Facebook. Met dit “goede” gevoel als basis kunnen we nu echt beginnen aan de verwerking van de ingrijpende verandering in ons leven…

 

 

 

3 reacties

Weer prachtig verwoird Peter, respect!

walhout25

28 October 2014 om 17:59

Ontzettend mooi geschreven. Ja, ik herken er een heleboel van... Veel sterkte gewenst voor nu en in de toekomst!

Tuinfluiter

28 October 2014 om 19:02

Ik lees pas nu dit bericht Peter. Je schrijft zo moedig.

Ik mag er niet aan denken moest mij dit overkomen. Maar ik voel me gesterkt door wat je schrijft.

Zoek vooral steun bij elkaar.

Franklin Tombeur

05 December 2014 om 18:15

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.