Zeeuwse natuurvorser

Moederdienst

2 reacties

Retrospectief dagboek

Dinsdag, 6 mei 1975. Met dreunende slapen, suizende oren en tranende ogen fiets ik moeizaam tegen de wind in van Leidschendam naar Delft. Ik heb me vast voorgenomen me te laten afkeuren, want 18 maanden lang onzinnige bezigheden verrichten lijkt me een volstrekte verkwisting van tijd. En het als gewetensbezwaarde vervullen van vervangde militaire dienst1 kost zelfs nog meer tijd. Nee, ik ga echt aansturen op afkeuren. Moet wel lukken, met hooikoorts en asthmatische bronchitis. De nacht was kort, héél kort en ik voel me ronduit belabberd. Gisteravond met onder andere Bart en Raymond naar een popconcert in de Haagse Houtrusthallen. Zittend op de grond in een fors gezelschap van vooral Bart’s alternatieve vriendenkring, lieten we ons overspoelen door de vele decibels van Earth and Fire (jawel, met die smakelijke Jerney Kaagman), Alquin, Livin’ Blues en Red, White & Blue. Ondertussen alles drinkend, etend en rokend wat maar wordt doorgegeven…Dan om een uur of twee dwars door Den Haag slingerend terug naar de ouderlijke woning in Leidschendam. De nachtrust bestaat uit weinig meer dan een paar uurtjes tollend in bed liggen, soms even wegdommelend. Net voor Delft een plotseling opkomende golf van misselijkheid; een onsmakelijke mix van cake, koek, wijn, wodka en pinda’s blijft achter op het jaagpad. Maar het lucht wel op!

Ik ben de laatste die binnenkomt, ruim na acht uur en nog net op tijd voor een bak gore koffie. Ik schuif aan bij een grote Surinamer, die eenzaam aan een tafeltje zit. Hij lacht me toe en knipoogt. Het overige gezelschap te keuren jonge mannen bestaat vooral uit boeren uit Alphen aan den Rijn en wijde omtrek, niet zelden met in-scheiding-gekamt plakhaar. Formeel ben ik inmiddels ook ingezetene van Alphen. Een geüniformeerd manneke vertelt ons de indeling en het doel van van deze dag. Hij rekent op onze volle medewerking! Dat valt dus te bezien. Er volgt een simpele psychologische test, gevolgd door het invullen van formulieren, waar je onder meer de voorkeur voor een dienstonderdeel kunt aangeven. Bij de morsetest ben ik de tweede die het potlood neerwerpt en vertrekt. De Surinamer had direct na het begin van de piepjes al op luide toon kenbaar gemaakt dat hij niet snapt wat hier nu wel de bedoeling van was. Daarna vraagt hij om een nieuw potlood en vervolgens om een puntenslijper. Hij wordt, na de test drie keer verstoord te hebben, dringend verzocht de zaal te verlaten. In de lunchpauze kauw ik zwijgend het van ’s-Rijkswege verstrekte kleffe witte broodje met kaas weg.

Dan moeten er spijkers met koppen worden geslagen. Ik heb de twijfelachtige eer te worden uitgenodigd voor een gesprek met het hoofd van de selectieafdeling: een uniform met veel strepen op de schouder. Duidelijk de man voor de moeilijke gevallen! Hij kijkt me bedachtzaam aan en vraagt waarom ik niet had ingevuld of ik mijn dienst ter land, ter zee of in de lucht wilde vervullen, en of ik misschien helemaal niet wilde? Heel gevat antwoord ik dat die optie en niet bij zat, maar dat ik dat aanbod zeker niet afsla. ‘O, meneer is dus een actief pacifist?’ Weer een zeer ad rem antwoord: dat ik mezelf meer als een passief activist beschouw, maar dat ik wel graag zelf wil koken, alleen macrobiotisch eet en geen voedsel tot me neem dat ik niet zelf bereid heb… Verder dat ik hard snurk, een zwakke rug heb, erge zweetvoeten, allerlei allergieën, en of ik in dienst ook mijn kijker mag omhouden, want ik ben ook vogelaar… Ook vraag ik of ik niet in aanmerking kan komen voor ‘moederdienst’2. Mijn moeder had dat immers al vaak als grapje gezegd, verwijzend naar de jaren dat ze geüniformeerd in dienst was geweest van de IGDKL (Inspectie Geneeskundige Dienst der Koninkljke Landmacht). Als hoofd van de typekamer was ze zelfs sergeant-majoor, dus onderofficier waaraan gewone soldaten een groet moesten brengen. Hoogtepunt van haar carrière was deelname aan het erefront bij inhuldiging van Koningin Juliana in 1948! Als ik verder geen vragen had, kan ik wel weer gaan. De selectieofficier, voor wie mijn soort karakters met adremme antwoorden natuurlijk dagelijkse kost is, heeft wel een indruk…

 

Mijn moeder: Sergeant-majoor Catharina Johanna (Tiny) Velt, 1947.

Dan pissen in een potje, inspectie van oren, ogen, neus, rug, schouders, scrotum, voeten, het aftappen van bloed en een gesprekje met de dokter over mijn allergieën. Ik word naar het ziekenhuis gestuurd voor een uitgebreide allergietest. Er wordt gekrast op mijn armen en ik moet tal van smerige stofjes inademen, tot ik door complete benauwdheidsaanvallen wordt getroffen. Dat zit wel snor! Hijgend en piepend fiets ik tevreden huiswaarts.

Op 25 juni volgt de domper: tegen alle verwachtingen in ben ik goedgekeurd! Drie weken later volgt echter een tweede kaartje. Hierop staat te lezen dat ik ‘wat minder goed indeelbaar ben’ en dat ik ‘buitengewoon dienstplichtig’ ben verklaard. Een echte man zal ik dus nooit worden; vrienden, collega’s en kinderen niet kunnen teisteren met vette dienstverhalen; ik heb slechts het bescheiden verhaal over de keuring in de aanbieding. Bij dezen…

 

------------------

Noten:

1 Dienstplicht: Nederland kende tussen 1810 en 1996 een militaire dienstplicht, waarbij mannen vanaf 18 jaar moesten ‘opkomen’ en gedurende 18 maanden (later minder) onderdeel uitmaken van de Nederlandse krijgsmacht. De dienstplicht is niet afgeschaft, de opkomstplicht wel.

 2 Moederdienst bestaat natuurlijk niet. Het is een variant op ‘broederdienst’: vrijstelling van de militaire dienstplicht als de dienstplichtige ten minste twee broers heeft of gehad heeft die de dienstplicht vervullen of reeds vervuld hebben.

 

 

 

2 reacties

 Weer een fijn verhaal!  

 Dat bivakeren in zo'n groen camouflage tentje heb je vast later nog wel goed geleerd.Lachend

Riet Luteijn

03 February 2013 om 14:52

Ik heb ook de dienstplicht vervuld, was van lichting 65-6, ben in de Lunettenkazerne Vucht begonnen en via Amersfoort, Vliehors op het eiland Vlieland, Wezep, Arnhem en in Seedorf ben ik net na de geboorte van Willem Alexander afgezwaait. En eerlijk gezegd heb ik er geen spijt van, vond het wel wat dat veel buiten zijn en de natuur bewonderen, lekker buiten slapen in zo'n klein tentje en nachtwandelingen maken met allerlei oergeluiden.

groet, Chris

cverkaart

04 February 2013 om 06:49

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.