Wat mijn gedachten vertellen.

Soms schuifelen er flarden van gedachten door je hoofd. Wat kan je er mee? Opschrijven en het mensdom mee laten lezen. Welkom in mijn stukjes.

Schreien

1 reactie
Schreien

Gisteravond ging de telefoon en mijn vrouw nam op. Een snikkende kleinzoon. Oma was helemaal vertederd. Het gesprek werd daarna overgenomen door mijn zoon. Dat zijn zoon zo dwingend kon brullen. Het onvermijdelijke komt dan tevoorschijn. ‘Van wie heeft hij dat'? Zoonlief was een voorbeeldig kind die precies volgens het boekje opgroeide. Van mijn schoondochter ook niet. Volgens haar moeder was het een evenbeeld van haar schoonzoon. Vreemd dat kinderen kunnen huilen, het is de enigste manier om zich te uiten. Opa’s reageren toch anders: gewoon laten blerren. 

Mijn kleinzoon is net vier maanden.

1 reactie

Ik vind het toch ook moeilijk om aan te horen, elk verdriet trouwens.

buitenkans

25 November 2013 om 10:43

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.