Depressie

Voorgeschiedenis 1...

4 reacties

1e en 2e week van januari 2007.

Volgens mij ben ik elk jaar om deze tijd wel depressief. Aan één kant ben ik blij dat de feestdagen voorbij zijn maar aan de andere kant lijkt of ik in een zwart gat val.

Zo ook dit jaar maar nu lijkt het heftiger dan normaal. Als ik nog geen 5 minuten op mijn werk ben wordt ik direct na het 'gelukkig nieuwjaar' geconfronteerd met een ontevreden chef en een ontevreden collega. Gedurende een half uur krijg ik een lawine van kritiek over mij heen. ("gelukkig nieuwjaar" denk ik nog, het huilen staat mij inmiddels nader dan het lachen)

Eenmaal terug op mijn werk plek krijgen de emoties de overhand en besluit ik te vluchten in een flinke dossis insuline. Ik ben suikerpatient en al enige tijd terug was ik tot de conclusie gekomen dat dit de manier was.

In twee stappen heb ik vervolgens 3/4 buisje insuline gespoten. Geen idee wat ik verder kon verwachten heb ik wezenloos en emotioneel naar mijn beeldscherm zitten staren wachtend op de dingen die zouden gaan gebeuren.

Het resultaat was echter niet bevredigend, en een overlevings drang maakte dat ik vroegtijdig mijn lunch op at om de lage bloedsuikers te kompenseren. Toen knakte er nog iets toen ik besefte wat ik geprobeerd heb. Hevig geemotioneerd collega C.O. dat het niet goed ging en dat ik weer naar huis ging. Ik werk in Middelburg en moest met de auto nog naar huis. Wonder boven wonder zijn er hierbij geen ongelukken gevallen.

Eenmaal thuis kwam de confrontatie met mijn vrouw L. en ook dat gaf spanningen. Op dat moment durfde ik nog niet te vertelel over mij suïcidale poging. Via de huisarts kwam ik aan her eind van de week alsnog terrecht bij de crisisdient van Emergis. 

 

4 reacties

Hallo tinver. Ik heb geen verstand van wat jij allemaal doormaakt. Dat het moeilijk en zwaar is, dat begrijp ik wel ( denk ik).

Wellicht ontmoet je hier personen, die jouw emoties kennen en begrijpen, dat zou fijn voor je zijn. Ik hoop dat het helpt, dat je het opschrijft. Ik ga het lezen, dag hoor.

buitenkans

03 September 2008 om 10:25

Ook ik kan niet begrijpen wat en hoe jij je voelt. Ik kan het wel proberen. Ik ben wel benieuwd hoe het nu is...vandaag...want dat is ook belangrijk. Terug in de tijd gaan ook, want jij schrijft erover dus dan is dat voor jou belangrijk.

Vertouwen voelen, ik hoop dat je dat voelt. Sterkte!

Groeten Quinn.

C. Jansens

03 September 2008 om 10:39

hallo tinver,

ook ik heb een aantal keren de gastvrijheid van emergis mogen ontvangen..en ik weet ongeveer wel wat je voelt..het is niet makkelijk, om niet te zeggen zwaar..maar het goede nieuws is, dat het nu goed met me gaat..ik zal altijd gevoelig blijven voor stemmingen, maar weet daar beter mee om te gaan, naarmate ik ouder word..jij hebt kennelijk toch nog een goede overlevingsdrang en dat betekend volgens mij dat er ook positieve en goede dingen zijn die je binden hier...probeer daar je kracht uit te halen en dat je centrum te maken van je leven..mijn centrum is mijn gezin en mijn familie, die er altijd zullen blijven zijn voor me...de rest is bijzaak voor me..(nietemin belangrijk, maar niet het belangrijkste)..dat maakt ook dat ik het niet zo belangrijk meer vind wat iemand van me denkt...ik mag zijn wie ik wil en als dat niet bevalt, gaan ze maar een deurtje verder...dat maakt mijn leven een stuk simpeler als vroeger..toen trok ik me dat nog wel erg aan...

Gedicht5.jpg Ik ben wie ik ben image by chaootje_2006

moeilijk, maar met wat oefening steeds makkelijker...

ik wens je een goede dag met vele lichtpuntjes...

groetjes clau...

huppel1

03 September 2008 om 11:19

Hallo, wat een moed zeg om te schrijven over je depressies...misschien dat het je helpt om erover te schrijven?ik weet het niet,ken het niet,maar ik zal je zeker blijven lezen.Sterkte en succes met je weblog....groetjes Gerda
Gerda2307

03 September 2008 om 19:37

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.