Wijari

Ik hou van jou

Zaterdag

3 reacties

Door: Wendy De Vrieze

ZIERIKZEE - Het indrukwekkende levensverhaal van de Joodse schrijfster Ilse Weber is het onderwerp van een nieuw muzikaal theaterproject van de hand van Nelleke Tamerus en Mar van der Veer. De productie wordt uitgevoerd door het ensemble Waisisi en een groep van acht acteurs.
Nelleke Tamerus en Mar van der Veer
werken aan de productie ‘Ik kus je
duizendmaal
Foto Marieke Mandemaker

Ilse Weber (1903-1944) was dichter en schrijfster van sprookjes en kinderboeken. Van der Veer vertelt: “Ze had twee kinderen. Omdat het in Tsjechië te gevaarlijk werd door het antisemitisme, stuurde ze de oudste, Hanus, op achtjarige leeftijd naar haar penvriendin in Londen. Later ging hij naar familie in Zweden. Haar jongste zoon Tommy bleef bij haar. Ze had gedacht zelf snel ook weg te kunnen uit Tsjechië, maar daar is het niet meer van gekomen. Ilse schreef bijna dagelijks brieven naar haar zoon, omdat zij hem zo miste. Deze brieven sloot ze af met de woorden: Ik groet je met duizend kussen. We hebben de titel voor het project daarvan afgeleid: Ik kus je duizendmaal.”

Theaterproductie

Tamerus en Van der Veer kwamen op het idee voor dit project naar aanleiding van een verzoek van de gemeente Goes voor een herdenkingsconcert op 4 mei. Van der Veer: “Ik dacht aan het liedje ‘Ich Wandere durch Theresienstadt’. Ik kende de componist niet, maar wilde graag uitzoeken wie het was, zodat ik een concert om die persoon heen kon maken. Ik kwam er achter dat er een Duits boek was verschenen met brieven en gedichten van Ilse Weber. Dat heb ik gelezen. Ik vond het een erg aangrijpend verhaal, en daarom wilde ik er meer mee doen dan alleen een herdenkingsconcert.” Van der Veer nam contact op met Tamerus en ze besloten samen te werken aan een muzikale theaterproductie over Ilse Weber. Tamerus: “Sinds begin februari zijn we er mee bezig. Het is heel intensief. Ik heb de dialogen geschreven en nu zijn we met acht spelers aan het repeteren.”
Ilse werd in 1942 met haar man en jongste zoon weggevoerd naar concentratiekamp Theresienstadt in Tsjechië. Daar ging ze met kinderen werken in de ziekenbarakken. Van der Veer: “Door haar verhalen, liedjes en toneelstukjes bracht ze, ondanks alles, toch vrolijkheid in het kamp. Ze bloeide zelf ook op tegen alle verdrukking.” Tamerus vult aan: “Uiteindelijk moesten de kinderen op transport naar Auschwitz. Ilse wilde ze niet alleen laten en ging vrijwillig mee. Om de kinderen niet te confronteren met het onvoorstelbare, besloot ze om tot in de gaskamer met de kinderen hun liedjes te zingen.”

Ilse’s echtgenoot bleef achter in Theresienstadt. Hij begroef de muziek en gedichten die Ilse in het kamp schreef, in de hoop ze later te kunnen opgraven. Na de oorlog deed hij dat. Tamerus: “Hanus groeide in de tussentijd op in Zweden. Hij wilde eerst geen contact met zijn vader en hij wilde ook de brieven van zijn moeder niet lezen. Hij vond het moeilijk, voelde zich schuldig omdat hij de oorlog had overleefd. Uiteindelijk heeft hij toch de brieven gelezen en kwam hij erachter hoe liefdevol en creatief zijn moeder was. Toen pas leerde hij haar echt kennen.”
De productie is te zien op 11 en 12 mei in de Thomaskerk in Zierikzee. Mogelijk is de voorstelling later ook op andere plaatsen te bekijken. Van der Veer: “Het is een oorlogsverhaal, maar er zitten ook positieve kanten aan. We denken dat het echt de moeite waard is om te laten zien. Tamerus: “Het is een verhaal over liefde. Liefde voor kinderen, liefde voor andere mensen, liefde voor muziek.”

3 reacties

Dat lijkt me heel mooi, Jannie, maar helaas, een beetje te ver voor ons...

Goed weekend gewenst hoor!

Tuinfluiter

12 May 2012 om 18:13

Indrukwekkend verhaal lijkt me echt heel mooi.
paled

12 May 2012 om 19:14

helaas te ver weg voor ons, lijkt me indrukwekkend.
Onbekend

12 May 2012 om 20:42

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.