Kanttekeningen

Oprispingen, zoals soms na het eten. Het is er, zomaar, heel plotseling en soms erg ongelegen.  

klein verdriet.

0 reacties

Het onbenoemde, kleine verdriet. Net alleen een lastige titel; ook lastig aan te geven wat ik ermee bedoel. Het kan niet benoemd worden en is als achtergrondmuziek aanwezig. Voor mij in de vorm van klassieke muziek, denk aan de Mattheus Passion. Ja juist dat stuk! Verlangen, wanhoop, melancholie en toch weer hoop.

Ik denk dat de meeste mensen het gevoel wel kennen. Enkele voorbeelden: je werk en een eventueel gebrek aan uitdaging, een bepaalde, zeer verklaarbare "sleur" in een relatie, een gebrek aan voldoening in kontakten of wellicht in diepgang  met familieleden. Vriendschappen waarbij de vewachtingen soms niet aansluiten bij jouw werkelijkheid, onmacht over forse ellende in deze wereld, verdriet om iemand die heel lang geleden overleden is en waar je niet meer over zou moeten praten, verdriet om dingen die nooit worden gezegd omdat ze niet gezegd kunnen of mogen worden, de last om fouten die je maakte, spijt omdat je niet spontaan de trein pakt naar het onbekende, ambivalente gevoelens bij het zorgvuldig voorbereinden van alles wat je doet. Niets aan het toeval overlaten omdat je in feite bang bent....... Je blijven verbazen over de uiterlijkheden van mensen en de hun oppervlakkigheden en er niet aan mee kunnen doen. Je ook blijven verbazen over je eigen tekortkomingen.

Maar wees niet bevreesd , het hoort bij ons en het leven. Zonder dat je structureel ongelukkig of depressief bent, daarom heet het ook onbenoemd of klein verdriet. Toch vind ik nog steeds twee woorden passend als vervulling. Op elk moment maar zeker aan het eind van je leven. Wat kun je nog anders zeggen dan; Erbarme dich mein Gott??

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.