Kanttekeningen

Oprispingen, zoals soms na het eten. Het is er, zomaar, heel plotseling en soms erg ongelegen.  

Acceptatie.

2 reacties

Wij wonen sinds kort, tot volle tevredenheid in een appartement. Naast het gebouw bevindt zich een "mandelig" stukje grond waaraan ook weer andere huizen zijn. Volgens de regelgeving mag je daar niet parkeren. Vanzelfsprekend staat er wel eens een auto ; je staat daar niemand in de weg en het wordt door bewoners gedoogd. Leven en laten leven nietwaar.

Op een kwade dag hadden wij een nare ervaring toen wij er parkeerden met een kleine caravan teneinde het apparaat even te stofzuigen met een snoer vanaf het balkon. Twee volkomen overspannen types renden uit hun voordeur en maakten ons met veel verbaal geweld duidelijk dat dit niet kon. Ik zal u de details besparen maar je schaamt je dat je tot dezelfde soort behoort. Geen vragen alleen maar geschreeuw en oordelen.( Doet me achteraf een beetje denken aan sommige tegenstanders van de komst van vluchtelingen. Geen argumenten of vriendelijkheid wel veel ongenuanceerd geschreeuw.)

Met de laatste zin wek ik niet bewust de suggestie dat deze, op het oog zo fatsoenlijke mensen ook tegen de komst van vluchtelingen zijn.( Mits wellicht het item de waardedaling van het eigen huis im frage komt ).

Wij zijn die bewuste middag zwaar aangeslagen weggegaan en hebben de zaak ergens anders geparkeerd onder het mom van met U willen wij niets te maken hebben hetgeen ook zo is. Wat me bijbleef is dat de man schreeuwde dat hij zijn auto daar nooit neerzette.

Inmiddels,  een paar maanden verder heb ik begrepen dat de bewuste figuren met veel meer bewoners problemen hebben en heb ik het voorval allang "geparkeerd". De laatste dagen zie ik dat de auto van de bewuste mensen op het mandelige stuk staat. Er is geen dillema, maar wat is het moeilijk om hier "boven te staan"en geen actie te ondernemen. Vanuit de emotie "aarde"zeg ik tegen mezelf: Rustig, het is goed zo, je hebt er geen last van en hoeft niet meer terug te keren naar die bewuste middag. Gewoon loslaten............ Maar vanuit de emotie vuur...!!!

Hoe klein kan je wereld zijn , nietwaar?

 

2 reacties

Ik vind het knap dat je het verleden kunt laten rusten. Ik zou er zeker op teruggekomen zijn. Maar of dat verstandig zou zijn????

han44

24 January 2016 om 20:09

Goed geschreven

Droger Kopen

27 January 2016 om 12:09

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.