den archivaris

Welkom op mijn weblog

oortjes

1 reactie
Kleine Huub van bijna drie sukkelde van de ene oorontsteking in de andere. Bijgevolg raakte hij behoorlijk doof. Wanneer er dan zo'n ontsteking doorbrak, was zijn kussentje bebloed. Niet anders dan ellende. Toen mijn kinderen klein waren, werden we bij oorontsteking onmiddellijk door de huisarts doorgestuurd naar de KNO-arts, die vakkundig doorprikte en je daarna met kind en al weer naar huis stuurde. Tegenwoordig doen ze dat niet meer zo gauw. Het moet er allemaal op natuurlijke wijze aan toe gaan. Maar in het geval van Huub vond ook de huisarts dat het tijd werd om maatregelen te nemen en zo kwam hij bij de KNO-arts terecht. Die vond het noodzakelijk dat Huub buisjes in de oortjes kreeg. Een kleine ingreep van niks, maar voor zo'n klein ventje een hele gebeurtenis. Hij kreeg een roesje toegediend en na de ingreep weer aan zijn moeder gegeven, die met kind moest blijven zitten voor de nacontrole. Toen de kleine man weer een beetje op de wereld was, begon hij te snikken. Het deed pijn in en aan zijn oren. Mama troostte het jochie, kuste hem voorzichtig, streek zachtjes over zijn bolletje en fluisterde lieve woordjes. Huub liet zich dat allemaal geworden, keek zijn moeder aan en sprak, de traantjes nog in zijn ogen: "mama, wil je nu mijn oortjes troosten?"

1 reactie

O zielepootje.. Wat een ellende toch als een kind iets mankeert. Gelukkig weet je er later weinig meer van, maar nu is het vervelend. Wens hem het beste, en knuffel hem maar dubbel, en een mooi stukje speelgoed helpt ook alijd !Kus
Jopie Meerman

18 July 2008 om 09:43

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.