den archivaris

Welkom op mijn weblog

wiskunde

1 reactie
Het twaalfjarig jongetje mocht vele jaren geleden naar de HBS. Hij bleek de kleinste van de klas te zijn, wat tot gevolg had dat hij bij de gymnastiekles voorop moest lopen en het tempo aangeven. Die eerste klas op de HBS was een totaal andere beleving dan die veilige zesde klas van de lagere school met altijd dezelfde meester. Nu was het ieder uur een ander klaslokaal en een andere leraar of lerares. Dat viel allemaal niet mee. Hij was geen prater. Er gebeurden in zijn ogen rare dingen. Zoals op de gymnastiekles, waar een van de jongens per ongeluk een harde boer liet. Die durfde dat niet te zeggen, bang voor straf. Daarop strafte de gymnastieker de hele klas. Heel de rij, die ons jongetje aanvoerde, moest de rest van het lesuur rondjes door de zaal lopen. Na een paar weken was ons jongetje zachtjesaan wel gewend aan de school. Hij wist inmiddels welke leraren plezierige mensen waren, die hun best deden om de scholieren wat te leren. Hij kende ook de tragiek van de onderwijsgevenden die geen orde konden houden. En hij was bang voor de wiskundelerares. Een uiterst pinnige vrouw in zijn ogen, die, wanneer je het niet snapte, niet bereid bleek om de kinderen die moeite hadden met algebra en meetkunde zodanig les te geven, dat ook zij het begrepen. Het begon al met de negatieve getallenreeks. Moeilijk hoor. En van aakwadraat en beekwadraat  begreep hij evenmin veel om nog maar te zwijgen van de stelling van Piet Apegras, zoals Pythagoras werd genoemd. Van een vriend voor wie de wiskunde geen geheimen had, kreeg hij bijles en dat hielp af en toe wel een beetje. Maar hij bleef een zwakke leerling in wiskunde. Op zekere dag begon de dame voor de klas vol trots te vertellen dat wiskunde universeel was en eigenlijk het belangrijkste op de wereld. De klas keek haar niet begrijpend aan. Snappen jullie dat niet, vroeg ze. Als ik deze formule op het bord zet, dat begrijpt een japanner en een chinees kind onmiddellijk waarover ik het heb. Dat kan toch niet, riep het jongetje. U moet daar toch wat bij vertellen. Ik begrijp het zo al niet. En een japanner en een chinees verstaan geen Nederlands. Dus het spreken van talen is veel belangrijker.  Met een plof kwam de gedachtenwereld van de lerares weer op de grond. Ze werd kwaad en stuurde het jongetje uit de klas. Het kwam nooit meer goed tussen die twee. Vele jaren later liep de man die eens het jongetje was, op een reunie onmiddellijk weg, toen hij zijn oude lerares wiskunde zag.  

1 reactie

Gelukkig is het toch nog goed gekomen met je !Lachend

Gezellige dag gewenst , JopieKus

Jopie Meerman

30 March 2008 om 11:45

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.