den archivaris

Welkom op mijn weblog

ruzie

2 reacties
Ruzie. Ik kan er slecht tegen. Kent u dat ook? Ruzie met uw man of uw vrouw, met de kinderen of de buren? Ik hou er niet van. Ze zeggen wel, dat na een ruzie de lucht zo lekker is opgeklaard en dat je relatie weer een nieuwe fase ingaat, maar van mij kun je het gestolen krijgen. Ruzie, yech.. en dan vaak om niets. Vele jaren geleden, kwam mijn lieftallige echtgenote op hoge poten vertellen, dat de remsporen in de toiletpot nu eens door mezelf moesten worden opgeruimd en dat ik niet moest denken dat ze mijn sloofje was. Enfin het werd een langdurige woordenwisseling waarin ik haar trachtte te overtuigen dat het misschien wel eens een van de kinderen kon zijn geweest, maar die er uiteindelijk toe leidde, dat ik in een aanval van zwaarmoedigheid besloot het huis te verlaten teneinde mijn vrouw, mijn kinderen en de rest van de wereld te verlossen van een etterend gezwel. Ik stapte in onze Simca 1100, spiksplinternieuw, en besloot naar de Oosterschelde te rijden. Ik wist daar een opritje naar een voormalig landbouwhaventje. Het zou me weinig moeite kosten om de auto daar in het water te rijden. Er viel een miezerachtige regen, die me in mijn mening staafde, dat het beter was om er een eind aan te maken, dan terug te keren naar huis. Dat zou een nederlaag zijn. Onderweg schoten me allerlei zaken te binnen, zoals het rijkelijk gebruik van sop bij de afwas, waarvoor ik ook altijd al gekapitteld werd, die me ervan overtuigden dat ik eigenlijk een heel slecht huwelijk had. Bij het haventje aangekomen, bleek het heel erg eb te zijn. Dat werd dus niks! Auto te water ging niet door. Wat nu toe doen? Het vehikel in de regen tegen een boom planten? Dat was voor de boom een weinig aanlokkelijk perspectief. Bovendien was het zo'n polder, waar in de verste verte geen populier of olm te bekennen viel. Dan maar naar Vlissingen gereden. Ik kon er daar een spectaculair gebeuren van maken door van de pontoprit af te scheuren. Dat kwam dan zeker in de PZC. Maar het was inmiddels droog geworden en toen ik op de A 58 kwam, zag ik het al. Een file vanaf Goes tot op Walcheren. Al die Belgen en Duitsers waren klaarblijkelijk van plan om er een dagje aan de kust van te maken. Dat schoot ook al niet op. Wat nu? Ik kon natuurlijk op de spoorbaan gaan staan en bij Nieuwdorp gekomen deed ik dat ook. Een oud boertje kwam me na een half uurtje vragen wat ik deed. Op de trein wachten? Dat had geen zin, want op dat stukje lijn kwam nooit meer een trein langs. Dat was buiten gebruik gesteld. Ik bleef zitten en begon een beetje te suffen. Was die ruzie nu nodig geweest. Welnee, natuurlijk niet, maar wie zat er nu aan mijn schouder? Ik werd wakker. Mijn vrouw schudde me zachtjes heen en weer. Zeg, je slaapt nu al bijna de hele middag. Word eens wakker. Het is prachtig weer. Zullen we een lekker stukje gaan fietsen? Ik rekte me eens uit, keek mijn vrouw aan, stond op en nam haar liefkozend in mijn armen. Ik had geen nachtmerrie gehad maar een daghengst.

2 reacties

Ik dacht even,dat het echt gebeurd was. Ooit las ik in een boek,wat er zo ongeveer gebeurt in je hersenen,tijdens het afdraaien van het ruziescenario.Dat was pas boeiend. Groeten Izerina
izerinalin

16 March 2008 om 15:53

Haha, ik was al benieuwd hoe het af zou lopen, Archivaris! Ach ja, ruzie hebben we allemaal wel eens en meestal komt het vanzelf weer goed. Met je vrouw of man dan, want heb je eenmaal ruzie met je buren of je schoonmoeder, dan wordt het nooit meer zo als vroeger...

Groeten van Tilly

Tuinfluiter

16 March 2008 om 17:41

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.