den archivaris

Welkom op mijn weblog

Leu en Siene

1 reactie
Twee, in mijn kinderogen, reeds bejaarde ongetrouwde meisjes, die met hun stokoude vader in een arbeidershuisje onder aan de Coudorpsedijk in Nieuwdorp woonden. Leuntje had een gebrek aan haar heup. Sien was geestelijk niet geheel volwaardig en hun oude vader was krom gegroeid door de landarbeid. Leuntje hield de christelijke lagere school schoon en had een paar werkhuizen. Sien was toen er in die sector nog werk was, landarbeidster. De oude vader lummelde nog wat rond in het moestuintje bij het huis en verzorgde de keu in het schuurtje, waarin ook het kolenhok zich bevond. Een week lang in november had Leuntje geen tijd voor de werkhuizen. Want dan was het varken geslacht en moest er worden gebakken, gebraden, gekookt en geweckt. Zo kwamen ze de winter wel door. Beide dames liepen nog in dracht. Door de week was dat de werkdracht. Op zondag waren ze op z'n pronts. En op een middag in de week, want dan gingen ze opgetuigd en wel naar zoals ze dat zelf noemden: "de welvaren." Het naaimandje ging dan mee, want in het kader van het toen zogeheten Wellfarework, moesten er schorten genaaid worden, sokken gebreid en andere nuttige handwerken worden verricht. Nu moet u niet lachen om de term "welvaren", want zo noemde elke vrouw in het dorp de groep, met uitzondering van de vrouw van de dominee, die presidente van de club was, en van mijn moeder, die er geen lid van was. Tijdens de bijeenkomsten van de nuttig handwerkende vrouwen werden natuurlijk alle dorpsnieuwtjes besproken en gingen de dames, die geen lid waren en de heren van het dorp, op deskundige wijze over de tong. De Coudorpsedijk is al weer vele jaren geleden afgegraven om ruim baan te geven aan de nieuwe tijd. Het huisje van Leu en Siene is met het schuurtje allang afgebroken om plaats te maken voor een plein. Waar eerst de peultjes en de worteltjes groeiden, liggen nu straattegels. Leu en Siene zijn ook al weer vele jaren geleden gaan hemelen. Wat gebleven is? Het schort dat Leuntje op de Welvaren maakte voor mijn vrouw. Ze heeft het al meer dan dertig jaar en het is onverslijtbaar. 

1 reactie

Doet me deugd, zo'n verhaal te lezen Archivaris.Smile

Inderdaad. Het is Ten Anker nog elke maandagmiddag Welfare. Bij ons thuis Tante Neeltje genoemd. Die heette van haar meisjesnaam "Welvaart". Beetje rare gedachtenkronkel om dan het nuttige handwerken en het gezellig samenzijn van oudere dames zo te noemen.Obepaald

Omdat ik in T.A. werkte aan de receptie, beheerde ik in geval van nood de sleutel van de Welfarekast waar de prachtig gebreide sokken (kunst apart) , schorten, speelgoed, en andere (hoor ik De ceremoniemeester van soestdijk ?) hingen. Soms verkocht ik wat. Van dat geld kon materiaal worden aangeschaft. En elk jaar werd er rond sinterklaas  een gezellige middag gehouden, bingo uiteraard, voor alle medewerkers en deelnemers van 't eiland. Dan leek het wel 'n kippekot in de zaal. zo'n 100 dames samen! Lachend

Ongelooflijk dat ze nog bestaan. het materiaal dat ze maken (zie schort van uw vrouw) gaat namelijk (net als meubels uit Oisterwijk) nooit stuk! Die Leu en Siene, ze hebben hun leven goed besteed

 O ja, mijn moeder, 85 jaar, behorend bij T.A. gaat er dus absoluut niet heen , naar de welvaart! Verlegen

 

                                                         

Jopie Meerman

06 March 2008 om 17:16

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.