den archivaris

Welkom op mijn weblog

stomme vent

2 reacties
Twee kleinkinderen logeerden het afgelopen weekend bij opa en oma, omdat pa en ma wel weer eens een weekendje Aantweirpen wilden doen. Om polies te weurre, dacht ik even, want schoonzoon werkt bij de politie in het midden des lands. Geen probleem, dachten opa en oma. Altijd leuk, die kleine jongetjes een weekendje. Maar dat liep toch uit op een echte confrontatie met Huub. Erg leerzaam voor me. De weg naar wijsheid is heel erg lang. Het was gister aan het eind van de ochtend, dat ik de kleinste een boterhammetje moest voeren. Ik was nog lang niet fit van de griep van afgelopen week. Misschien is dat een verontschuldiging. Ik pakte het bordje van Thom, de kleinste, dat precies hetzelfde is als dat van zijn broer Huub. Dat zag het jongetje, ook ongelukkig op dat moment want papa en mama waren er niet. Hij begon te stampvoeten van kwaadheid en schreeuwde: is bordje van Huub, niet van Thom. Ik probeerde hem tot bedaren te brengen en zei: welnee, jongen, jouw bordje is hetzelfde als dat van Thom en dat staat in de kast. Maar de kleine man was het daar niet mee eens en gaf dat luid en duidelijk te kennen. Hou je mond, sprak ik met verheffing van stem en stond op om in de kast het andere bordje te pakken. Dat stond er evenwel niet, want in de afwasmachine, waarop Huub's kwaadheid astronomische hoogte bereikte. Ik keek hem uitermate boos aan en sprak op gedragen toon: wil je nu ophouden? Het jongetje barstte in tranen uit en riep: opa, niet boos! Opa, niet boos! Hij had het nog nooit meegemaakt dat zijn opa boos op hem werd en ondervond dat kennelijk iets verschrikkelijks. Ik voelde me er uitermate ongelukkig bij. Wat deed ik nu? Zijn broertje blerde om stukjes belegd brood. Geen jam, want dat mocht hij volgens Huub niet hebben. Ik nam het huilende jochie op schoot, dat tegen mijn schouder kroop en al zijn verdriet uithuilde. Het overhemd werd er nat van, maar gelukkig zijn overhemden zeer geduldig. Ik suste het jochie, overlaadde hem met kusjes en sprak: stil maar, jochie, opa is niet boos. Toen begon buiten en binnen het zonnetje te schijnen en kwam alles weer op zijn pootjes terecht. Maar ik voelde me moe en schuldig. Samen voerden we Thom zijn boterham en daarna kreeg Huub de zijne. Mijn vrouw kwam thuis, keek me aan en sprak: je bent nog lang niet beter. Je ziet zo witjes. Ga jij zo maar een poosje op bed liggen, wat ik gehoorzaam hen gedaan. Mijn vrouw bezit de ware wijsheid. Daar is ze oma voor.

2 reacties

jaja...niemand heeft gezegd dat "opa-zijn" makkelijk is hoor haha en dan nog zo een kleintje erbij die straks ook vast komt logeren bij opa en oma!gezellig hoor,geniet er maar van. Groetjes Gerda

Gerda2307

24 February 2008 om 18:38

Wat een verdriet, Archivaris! Ik zie het zó voor me...Nee, opa worden is een gunst, maar opa zijn, dat is een kunst!  Groetjes van Tilly
Tuinfluiter

24 February 2008 om 19:04

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.