den archivaris

Welkom op mijn weblog

sociale aangelegenheden

2 reacties
Ik heb nog een tijdje op een gemeentelijke sociale dienst gewerkt in een spiksplinter nieuw gebouw indertijd, dat nu al weer gesloopt is. Niets is hier blijvend, nietwaar? Er waren al aparte loketjes voor de klanten, maar er was toch ook weer niet goed nagedacht. Zo'n veertig jaar geleden was roken geen probleem en zo kwam het dat in elk loketje een grote zware glazen asbak stond, waarin de clientele de peuk kon uitdrukken. Aan gene zijde dus klanten die elkaar niet konden zien, maar wel horen, aan deze zijde de ambtenaren in een kantoortuin. Op zeker moment zijn alle asbakken verwijderd, niet omdat men niet meer mocht roken, maar meer omdat die dingen gevaarlijke projectielen bleken te zijn. Een dame-bijstandsgenietende werd op zeker moment zo kwaad, omdat ze niet kreeg wat ze wilde, dat ze de asbak beetpakte en de kantoortuin insmeet. Het ding passeerde rakelings het hoofd van een achter zijn bureau zittend ambtenaar, die gewoon zijn werk deed en niet eens met klanten te maken had. De schrik was groot. We stonden de man, die hevig geschrokken was, nabij met koffie en opbeurende praat, zoals: gooien kan ze ook al niet. We hadden een directeur, die later burgemeester in het Zeeuwse zou worden, met een formulierenmanie. Voor elke klapscheet werd een formulier ontworpen, waarop de nijvere ambtenaar zijn handelingen moest vastleggen. Een van mijn collega's moest eens op het matje komen, stond voor het bureau, waarachter de directeur driftig zocht naar het kladje waarop hij wat geschreven had en dat hij voor de berisping nodig had. Tja, sprak mijn collega, als u die aantekening nu op formulier EXA 532 geschreven had, dan was u zo klaar geweest. Deze collega werd algauw formulierenverkoper bij Vermande Uitgevers in IJmuiden en vertelde me eens, dat hij op een warme, zonnige namiddag bij een van die kleine gemeenten aan het Noord-Hollands kanaal was gekomen, maar op het gemeentehuisje was slechts de bode aanwezig. Op zijn vraag waar de secretaris was, antwoordde de bode, dat alle ambtenaren met de secretaris en de burgemeester aan 't zwemmen waren in het kanaal. En jij moet hier de wacht houden, vroeg mijn collega verbaasd. Ja, was het antwoord, ik kan niet zwemmen.

2 reacties

M'n zwager die vele jaren achte het loket zat maakte ook de gekste dingen mee. er moest dikwijls worden geholpen bij het invullen van formulieren-hier ook dus- en de man die geholpen wilde worden , maakte de opmerking: "Ik bin oak mà 'n lomperik"."Dat weet ik " was de reactie van m'n zwager. " Wel gvd.. "was de reactie van de man. Waarop m'n zwager  nog net kon voorkomen dat hij door 't luik werd getrokken. "Maar je zei het toch zelf .." riep hij de klant  nog  toe.Knipoog

Fijne avond, Jopie

 

Jopie Meerman

19 February 2008 om 19:27

Hoi.

Fijne dinsdagavond.

Groeten Eric.

ERIC221

19 February 2008 om 19:37

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.